Tytuł oryginalny: Unhinged
Cykl: Alyssa z innej krainy #2
Autor: A. G. Howard
Przekład: Janusz Maćczak
Data premiery: 3 kwietnia 2019
Wydawnictwo: Uroboros
Liczba stron: 464

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Po powrocie z Krainy Czarów Alyssa znów wiedzie normalne życie. Na pozór. Choć pochłaniają ją zwykłe sprawy – zbliżający się szkolny bal, konflikt z nadopiekuńczą matką, kryzys w związku z Jebem – wystarczy jedno spotkanie z Morpheusem, aby przypomniała sobie o dzikiej i mrocznej stronie swojej natury. Jako królowa netherlingów czuje się odpowiedzialna za bezpieczeństwo Krainy Czarów, której zagraża Czerwona Królowa, gotowa zemścić się na Alyssie i Morpheusie. Dziewczyna będzie musiała stanąć przed trudnym wyborem – chronić bliskich w realnym świecie czy swoich poddanych w Krainie Czarów? Co gorsza, Alyssa wie, że nie powinna nikomu ufać, ponieważ jedna z najbliższych osób ją zdradzi…

OPINIA:

O pierwszym tomie serii A.G. Howard, Alyssie i czarach, nie mogłam wyrażać się inaczej niż w samych superlatywach – w końcu książka ta trafiła na listę moich ulubionych lektur ubiegłego roku, a takie wyróżnienie mówi samo za siebie. Zachwycił mnie unikatowy klimat rodem z filmów Tima Burtona i zaskakujące połączenie oryginalnej historii Alicji w Krainie Czarów Lewisa Carrolla ze współczesnością. Rozpływałam się w zachwytach nad groteskowymi i ekscentrycznymi bohaterami, których mnogość sprawiała, że nie wiedziałam, na której z fantastycznych postaci się skupić: kościotrupim Gróliku Białym, uroczym Kocie z Cheshire aka Chessiem czy może jedynym i niepowtarzalnym Morpheusie, gwieździe całego przedstawienia? Krótko mówiąc, złapałam się w pułapkę A. G. Howard. Sięgając po drugi tom tej serii byłam pełna nadziei na równie powalającą lekturę… Czy Alyssa i obłęd właśnie taką była?

Chcąc porównać pierwszy i drugi tom Alyssy musiałabym stwierdzić, że dosyć znacząco różnią się od siebie. W przypadku pierwszego czytelnik zostawał obrzucony z każdej strony magią i niezwykłością Krainy Czarów, do której przez króliczą norę trafiła Alyssa. Nie sposób było się nie zachwycić całym tym fantastycznym światem wykreowanym przez autorkę, tak różnym od świata rzeczywistego. Alyssa i obłęd stwarza natomiast zupełnie inny obraz – tym razem to nie Alyssa podróżuje w głąb króliczej nory, lecz mieszkańcy Krainy Czarów stopniowo coraz częściej przenikają do jej rzeczywistości, rozsiewając wokół dziewczyny coraz większy chaos. Możecie sobie wyobrazić, że z tego względu książka ma zupełnie inną dynamikę niż pierwszy tom – przez większą jego część przyglądamy się codziennemu życiu Alyssy, jej kłopotom w związku i w rodzinie, jej przygotowaniom do balu szkolnego i tak dalej, zostawiając Krainę Czarów gdzieś na uboczu. Było to poniekąd rozczarowujące, przyznaję. Mając w głowie szalony świat fantastyki, jaki znałam z Alyssy i czarów, wciągnięcie się w zwyczajną codzienność przyziemnego świata przysparzało mi pewnych trudności.

W drugiej połowie książki historia Alyssy powróciła jednak na właściwe tory. Po raz kolejny urzekł mnie niezwykły talent autorki do łączenia fikcji z rzeczywistością, przemycania maleńkich elementów Krainy Czarów do całkowicie pozbawionych magii prozaicznych wydarzeń życia powszedniego. Choć w powieści A.G. Howard jesteśmy świadkami tego, jak złe moce próbują zaburzyć porządek świata, chciałabym, aby Kraina Czarów w takiej formie – nawet złowroga i niebezpieczna – naprawdę istniała. Dla mnie, jako osoby obdarzonej wyjątkowo ubogą wyobraźnią, seria o Alyssie jest prawdziwą wariacją z udziałem najbardziej fantastycznych, fascynujących i niepowtarzalnych stworzeń, jakie tylko można powołać do istnienia na kartach książki.

Mówiąc o bohaterach, należy wyróżnić jedną główną gwiazdę programu – Morpheusa. Choć w recenzji poprzedniego tomu chwaliłam Alyssę jako postać ekscentryczną i wyróżniającą się na tle innych młodych bohaterek, tym razem nie zrobiła na mnie aż tak dużego wrażenia. Wciąż uważam, że jest postacią inspirującą i oryginalną, lecz w Alyssie i obłędzie została zepchnięta na drugi plan. Przez kogo? Przez naszego księcia ironii, niedomówień i przekrętów, czyli Morpheusa, który w mojej głowie wzbija się coraz wyżej w rankingu najlepszych męskich bohaterów książkowych. Bardzo rzadko jakaś postać budzi we mnie tak sprzeczne uczucia – z jednej strony fascynuje mnie jego odmienność, jego dzikość i nieposkromiona natura, a z drugiej czasem jego bezczelność, dwuznaczne półsłówka i niedopowiedzenia, manipulacje każdą żyjącą istotą w celu działania na swoją własną korzyść… sprawiają, że mam ochotę udusić go gołymi rękami. Wciąż nie zmienia to jednak faktu, że spod pióra A.G. Howard wyszedł bohater niezwykły i jedyny w swoim rodzaju, który jest diamentem całej serii.

Oczywiście w książce wciąż pozostaje Jebediah zwany Jebem, czyli chłopak Alyssy; jej matka, która po opuszczeniu szpitala psychiatrycznego zaczyna odgrywać w życiu dziewczyny (oraz w toku akcji powieści) bardzo istotną rolę oraz (nieliczni, ale obecni) mieszkańcy Krainy Czarów. Tych ostatnich z uwagi na wspomniane już przeniesienie akcji do świata realnego jest znacznie mniej niż w Alyssie i czarach, jednak mam ogromną nadzieję, że trzeci tom trylogii (?) zabierze nas z powrotem do ich naturalnego środowiska i znów będę mogła się zachwycać ich unikatowością i niezwykłością.

Na koniec ostrzeżenie: zakończenie książki łamie serce. Boleśnie. Musicie przygotować się na to, że będziecie zdruzgotani tym, jak źle potoczą się losy bohaterów. Tym bardziej, że na ostatnich stronach wydarzenia pędzą jak oszalałe i nie ma ani chwili czasu, aby zastanowić się nad tym, co się stanie. Potem już tylko pozostaje szok, łzy, rozpacz i… nieposkromiona potrzeba sięgnięcia po kolejny tom. Oby pojawił się on jak najszybciej, bo trwanie w takiej niepewności z pewnością nie jest zdrowe.

PODSUMOWANIE:

Jeśli Alicja w Krainie Czarów niegdyś wprowadziła do Waszego dzieciństwa szczyptę magii, szaleństwa i rozpoczęła Waszą fascynację fantastyką, Alyssa z innej krainy powinna być dla Was serią obowiązkową. Jej drugi tom, Alyssa i obłęd, jest godnym następcą zachwycającej pierwszej części i doskonale buduje napięcie przed zakończeniem serii. Możecie spodziewać się tu przede wszystkim znakomitych bohaterów, których jednocześnie kocha się i nienawidzi, jak i wydarzeń chwytających za serce. Czegóż chcieć więcej?

★★★★★★★☆☆☆ (dobra)

POWIĄZANE POSTY:
- ALYSSA I CZARY, CZYLI TIM BURTON BYŁBY ZADOWOLONY

Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję Wydawnictwu Uroboros :)

Hej! Choć do zimy kalendarzowej jeszcze kilka tygodni, to pogoda za oknem zdecydowanie pozwala mi na taki post już teraz. W końcu wszyscy boleśnie odczuwamy nadejście zimy, gdy tylko jesteśmy zmuszeni do opuszczenia ciepłego, przytulnego mieszkania i wyjścia na dwór. Z tej okazji przygotowałam krótkie zestawienie książek z motywem zimy, który występuje w nich pod różną postacią. Jeśli tylko lubicie dopasowywać czytane lektury do panującej pory roku lub nadchodzących świąt, może ten post przyniesie Wam dawkę inspiracji odnośnie książek, po które będziecie mogli sięgnąć. Zapraszam! :)

Zaczniemy klasycznie. Podejrzewam, że duża część z Was czytała to opowiadanie Dickensa w szkole, znacie więc w mniejszym lub większym stopniu jej treść. Moim zdaniem jest to jedna z lepszych lektur szkolnych, a na pewno jedna z tych przyjemnych, które jednocześnie dają wiele do myślenia i nie zmuszają do poszukiwania głęboko ukrytego sensu. Święta to idealny czas, aby pozbyć się tego wewnętrznego Scrooge’a, którego każdy z nas czasem w sobie ma, i być nieco lepszym człowiekiem. Na to nigdy nie jest za późno!

Black Ice to utrzymana w konwencji thrillera młodzieżówka, której akcja ma miejsce w czasie mroźnej zimy. Britt, podczas wymarzonej wyprawy wzdłuż łańcucha górskiego Teton, niespodziewanie spotyka dwóch nieznajomych mężczyzn, którzy okazują się zbiegami. Dziewczyna staje się ich zakładniczką i zgadza się wyprowadzić ich z gór w zamian za uwolnienie. W książce bardzo wyraźnie da się wyczuć mrożącą krew w żyłach, niepokojącą atmosferę, która częściowo ma związek z sytuacją, w jakiej znalazła się bohaterka, a częściowo z panującą porą roku i aurą zagrożenia. Choć przyznam, że sama historia zawarta w Black Ice mnie zawiodła, to zamysł i klimat były niesamowite.

Z kolei przy tej książce nie musicie się obawiać dreszczyka strachu. Fanny przyjeżdża do alpejskiego hotelu Château Janvier, aby odbyć tam praktykę. Jej zakres obowiązków obejmuje w zasadzie wszystko: od zajmowania się dziećmi gości do sprzątania pokoi. Gdy w okresie świątecznym hotel przeżywa oblężenie, zjeżdżają się do niego przeróżni goście – w tym kilka podejrzanych osób, które… wkrótce zostaną umieszczona w kręgu podejrzanych o kradzież. Fanny, wraz z synem właściciela hotelu, będzie starała się dociec prawdy. Podniebny to zabawna, czasem nieco zbyt jednostajna historia, która powinna spodobać się fanom pióra Kerstin Gier i wielbicielom „hotelowych” klimatów. Z pewnością dodatkowego uroku nabiera przez fakt, że akcja toczy się w grudniu i podczas samych świąt Bożego Narodzenia.

Drżenie przypomina książki paranormal romance, które były popularne kilka dobrych lat temu (w tym Zmierzch) – zobaczymy w nim grupę wilków-ludzi, którzy zmieniają swoją postać w zależności od temperatury i pory roku.  Sam w zimie, jako wilk, z ukrycia przypatruje się Grace i broni ją od wszelkich niebezpieczeństw, choć ona nie zdaje sobie z tego sprawy. W lecie, jako człowiek, nigdy nie miał odwagi zamienić z dziewczyną słowa. Pamiętam, że czytając Drżenie byłam oczarowana – tajemniczość tej książki i wyjątkowy klimat tworzony między innymi przez zimową aurę naprawdę mnie urzekły. To doskonała historia dla tych, którzy lubią romans z małym dodatkiem fantastyki.

Nastoletnia Lily zainspirowana historią szczęśliwie zakochanego brata zostawia swój czerwony notes na półce w ulubionej księgarni, gdzie ma czekać na szczególną osobę, która będzie gotowa podjąć wyzwanie i wziąć udział w grze. Dla Dasha, który nie boi się zagadek, Księga Wyzwań staje się odskocznią od codzienności, a może i szansą na nową znajomość. Księga wyzwań Dasha i Lily od razu oczarowała mnie swoim opisem, jednak szybko czar prysł – był to pierwszy symptom mojej przyszłej niechęci do Davida Levithana i jego twórczości. Jednak nie można zaprzeczyć, że zamysł na fabułę dwójka autorów miała świetny,  a w książce z łatwością da się wyczuć zbliżające się święta.

Rzadko czytam zbiory opowiadań, ale ten naprawdę przypadł mi do gustu. Składają się na niego trzy historie - każda napisana przez jednego z autorów – osadzone w zimowej scenerii. Są to, jak można się domyślić, historie nastoletniej miłości, ale nie z gatunku tych żenujących i przesłodzonych, lecz takich budzących nadzieję i sprawiających radość. Najlepsze w tych opowiadaniach jest to, że każde z nich, choć opowiada o zupełnie różnych bohaterach, w pewnym momencie łączy się z resztą – w ten sposób powstaje jedna wielka świąteczna opowieść. Jest to również bardzo dobry sposób, aby poznać autorki tej książki – Johna Greena oczywiście znałam wcześniej, za to Lauren Myracle i Maureen Johnson były dla mnie zagadką. Jak się okazało, bardzo udaną.

Zawsze jest dobry czas na Agatę Christie i na Herkulesa Poirot, ale morderstwo, które dodatkowo ma miejsce w tak miłym rodzinnym czasie jak Boże Narodzenie, szczególnie wywołuje dreszcz na plecach. W Morderstwie w Boże Narodzenie znajdziemy się na świątecznym spotkaniu rodzinnym, które nie kończy się dobrze – zebrani dowiadują się o morderstwie złośliwego milionera, a z sypialni seniora rodu znikają diamenty. Napięcie w rodzinie związane ze wzrastającym pragnieniem odziedziczenia jak największego spadku oraz fakt, że milioner miał wielu wrogów nie czynią sprawy najłatwiejszej. Dla tych, którzy lubią w chłodne zimowe wieczory zasiąść przy kominku z kryminałem w ręku, będzie to idealna lektura.

Wszystko za Everest może niekoniecznie wiąże się z zimą, ponieważ ten reportaż opowiada o wyprawie górskiej na Mount Everest, która odbyła się w sezonie letnim 1996 roku,  jednak w Himalajach niezależnie od pory roku śniegu nie brakuje. Tym samym podczas czytania można wczuć się w mroźną, niebezpieczną atmosferę. Szczerze przyznam, że jest to jedna z moich ulubionych książek kiedykolwiek, ponieważ jestem mocno zainteresowana himalaizmem, a do tego uwielbiam pióro Jona Krakauera. Ten reportaż ma mnóstwo zalet, ale jedną z największych jest fakt, że czyta się go jak najlepszą książkę akcji – dosłownie nie da się oderwać, a po zakończeniu lektury ciężko jest się pozbierać.

Był sobie pies to był prawdziwy hit. Chociaż mam tę książkę u siebie, wciąż nie zdążyłam jej przeczytać, a tu pojawiła się kolejna książka tego samego autora, utrzymana w podobnej konwencji i ubogacona o świąteczną atmosferę. To powieść pełna miłości – czy to do zwierząt, czy do ludzi. Z pewnością będzie więc słodko i radośnie. Myślę, że dla wszystkich psiarzy/kociarzy jest to pozycja obowiązkowa.

Na zakończenie proponuję historię miłosną dla nastolatków, która w zwyczajnych okolicznościach mogłaby nie znaleźć się w kręgu zainteresowań wielu osób, jednak święta to czas miłości, więc w tym przypadku każdy może zrobić wyjątek. Sierra wraz z rodziną zajmuje się hodowlą plantacji drzewek choinkowych w Oregonie. Raz w roku w czasie Bożego Narodzenia przenoszą się do Kalifornii, aby je sprzedać. Podczas jednej z tych podróży Sierra poznaje Caleba… O 13 powodach Jaya Ashera mówiło się różnie, ale mnie naprawdę się podobały. Dlatego uważam, że autorowi należy dać szansę, aby porwał nas tą magiczną, świąteczną opowieścią.

Koniecznie dajcie znać, czy którąś ze wspomnianych przeze mnie książek czytaliście, oraz czy któraś Was zainteresowała. Lubicie czytać tak „sezonowo”? Często sięgacie przykładowo po książki z wątkiem wakacji lub podróży w lato, a po te świąteczne w zimę? :)

W POŚCIE WSPOMNIANO:
- PODNIEBNY, CZYLI ZIMA W HOTELU POD CHMURAMI
- KSIĘGA WYZWAŃ DASHA I LILY – DAVID LEVITHAN, RACHEL COHN
- WSZYSTKO ZA EVEREST – JON KRAKAUER

Tytuł oryginalny: Ketchup Clouds
Autor: Annabel Pitcher
Przekład: Donata Olejnik
Data premiery: 18 lipca 2018
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 344

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Zoe ma sekret, którego nie może nikomu wyjawić. Kiedy poznaje historię więźnia skazanego na karę śmierci i czekającego na egzekucję, odkrywa, że jest on prawdopodobnie jedyną osobą, która będzie w stanie zrozumieć jej tajemnicę. Sięga więc po pióro i zaczyna pisać listy, w których opowiada skazańcowi o swoim życiu – życiu, które w ciągu ostatniego roku zmieniło się nie do poznania. Zoe ma na sumieniu sprawy, które nie pozwalają jej spać po nocach. W jej snach pojawia się nietypowa rodzina, miłosny trójkąt i… ptasia dziewczyna. Czy listy, na które nie doczeka się odpowiedzi, pozwolą jej zapomnieć o tym, co zrobiła?

OPINIA:

Chmury z keczupu zwracają na siebie uwagę. Przede wszystkim tytułem, który na pierwszy rzut oka jest całkowicie abstrakcyjny i niezrozumiały. Dobrze pamiętam, jak kilka miesięcy temu książka Annabel Pitcher pojawiała się w każdym zakątku Internetu i zbierała naprawdę dobre opinie. Kiedy fala zachwytu opadła, mnie również trafiła się okazja, żeby ją przeczytać – wymieniłam się na nią na jednej z grup książkowych, a jako że od początku coś mnie do niej ciągnęło, nie czekałam ani chwili i od razu zabrałam się za lekturę. Czy Chmury z keczupu faktycznie okazały się tak niezwykłe, jak mówiono?

Od razu warto zaznaczyć, że jest to powieść epistolarna – jest zbiorem listów głównej bohaterki do osadzonego w celi śmierci Stewarta Harrisa. Nie brakuje tutaj jednak dialogów, ponieważ Zoe często opowiada o wydarzeniach, które miały miejsce w jej życiu, przytaczając wypowiedzi swoje oraz innych postaci. Przyznam, że Chmury z keczupu były czymś innym, niż się spodziewałam. Nie wiem właściwie, dlaczego, ale zakładałam, że nie będzie to powieść młodzieżowa, lecz obyczajówka z nieco starszymi bohaterami. Oczywiście nie stanowiło to dla mnie problemu, ponieważ to właśnie młodzieżówki czytam najczęściej, jednak zmieniało nieco postać rzeczy. Naturalnie jednym z wątków okazała się nastoletnia miłość, a także problemy rodzinne, co samo w sobie nie stanowi żadnego zaskoczenia, ponieważ te motywy istnieją w każdej książce tego gatunku. Z zadowoleniem mogę jednak powiedzieć, że Chmury z keczupu nie są takie, jak inne młodzieżówki.

Czym się więc wyróżniają? Jest takich elementów kilka, a pierwszym z nich jest fakt, że bohaterom daleko do ideału. Chyba każdy czytelnik w pewnym momencie miał dosyć doskonałych do bólu postaci, które nijak nie przystawały do rzeczywistego świata. Zoe – bo to o niej chcę wspomnieć – wielokrotnie działała mi na nerwy. Choć jej charakter mnie zachwycał (czuję, że mogłabym się z nią bez przeszkód zaprzyjaźnić), to im więcej stron książki przemierzałam, tym więcej głupich decyzji podejmowała. Początkowo może były to mało istotne wybory, jednak po pewnym czasie doprowadziły do sytuacji, w której Zoe zaplątała się w sieć własnych oszustw i kłamstw. W tym momencie czułam do niej lekką niechęć i wyższość nad nią, ponieważ – jak pewnie każdy z czytelników sobie pomyślał – „ja z pewnością zachowałabym się lepiej i inaczej”. Po chwili zastanowienia doszła do mnie jednak myśl, że… właściwie dlaczego moje postępowanie w tej hipotetycznej sytuacji miałoby być bardziej odpowiednie? Przecież ludzie na każdym kroku popełniają błędy, gubią się w sobie i doprowadzają do sytuacji bez wyjścia. Uświadomiłam sobie, że będąc na miejscu Zoe może nie zachowałabym się tak samo, ale moje działania mogłyby zaprowadzić mnie do równie kłopotliwego położenia, ponieważ takie po prostu jest życie. Chmury z keczupu w swoim dystansie od ideału były prawdziwe i autentyczne.

Kolejnym elementem, który wyróżnia powieść Annabel Pitcher, jest zakończenie. Uwaga, moi państwo – nie jest ono szczęśliwe. Jeśli szukacie wybuchających fajerwerków, eksplozji serduszek, pędzących jednorożców i ilości całusów, od której robi się niedobrze, to z pewnością nie znajdziecie ich tutaj. W zasadzie ostatnie 100 stron Chmur z keczupu zmieniło moje zdanie o tej powieści diametralnie. Wcześniej widziałam przyjemną, choć nieznaczącą historię nastolatki, która fascynuje się ptakami, ma koszmarnych rodziców i problem z wyjściem z kłopotliwej sercowej sytuacji. Kiedy jednak zamknęłam książkę po przeczytaniu ostatniej strony, przez chwilę nie mogłam otrząsnąć się z tego, czego właśnie byłam świadkiem. Dłuższą chwilę zajęło mi poukładanie sobie wszystkiego w głowie, po czym doszłam do wniosku, że jest to zakończenie, które zawsze chciałabym widzieć w książkach. Nie lubię fałszu, kłamstw i obłudy. Wolę najgorszą prawdę od łagodnego oszustwa. A Annabel Pitcher w żadnym momencie nie była nieszczera z czytelnikami – dała im opowieść, która nie kończy się dobrze, a do tego łamie serca. Jednak jest tak prawdziwa, że to się czuje – kiedy u Zoe zaczyna się dziać naprawdę źle, czytający myśli: „To mogłoby się zdarzyć naprawdę. To mogłoby się przytrafić mnie”.

Żeby jeszcze bardziej przekonać Was do przeczytania Chmur z keczupu, powiem, że książkę czyta się znakomicie, a główna bohaterka będąca jednocześnie narratorką, jest inteligentna i oryginalna. Stojąc w tłumie podobnych sobie postaci wyróżniałaby się wyobraźnią, humorem i sposobem postrzegania świata. Książka porusza wiele trudnych tematów, które mogą być bliskie każdemu z nas – choroba, kłótnie w rodzinie, odpowiedzialność za drugiego człowieka. Pomimo to nie jest przeładowana negatywnymi emocjami, co często zdarza się w książkach, gdy na bohatera spadają wszystkie możliwe nieszczęścia świata. Chmury z keczupu są doskonale wyważoną mieszanką humoru, nadziei i trudnej życiowej prawdy.

PODSUMOWANIE:

Czy potrzeba Wam jeszcze większej zachęty? Chmury z keczupu to wyjątkowa opowieść, która poruszyła mnie swoją autentycznością i realizmem. Nie jest idealna, lecz jej wady odpowiadają temu, jak wygląda świat i codzienność każdego z nas. Z bohaterami tej książki śmiało można się utożsamiać. Z całego serca polecam Wam Chmury z keczupu – to jedna z lepszych młodzieżówek wydanych w tym roku.

★★★★★★★★☆☆ (bardzo dobra)

Hej, kochani! Dziś chciałabym poruszyć temat pewnego motywu, który pojawia się w książkach bardzo często – najczęściej w młodzieżówkach lub obyczajówkach. Jest to motyw choroby. Jestem pewna, że każdy z Was z miejsca byłby w stanie wymienić przynajmniej kilka powieści, w której główny lub epizodyczny bohater cierpi na jakąś chorobę/przypadłość/defekt. Najczęściej cierpiący lub umierający bohater to element książki, który ma za zadanie wycisnąć z czytelnika tonę łez, a w większości przypadków tam, gdzie pojawiają się emocje, pojawia się również uczucie, czyli powieść zaczyna nam się podobać. Jednak nie zawsze tak jest. Dzisiaj bliżej przyjrzymy się kilku książkom z motywem różnego rodzaju chorób/przypadłości, tym dobrym oraz tym mniej udanym. Zapraszam!

 

Książek, które poruszają temat śmiertelnej choroby, jest wiele. Wielbicielom Johna Greena na pewno na myśl od razu przyjdzie Gwiazd naszych wina, w której nie jeden, lecz dwoje bohaterów toczy walkę o życie. Dla mnie zakończenie tej właśnie powieści było dosyć nieoczekiwane i był to pierwszy w historii przypadek, gdy wylałam podczas lektury masę łez. Tak samo zresztą było przy czytaniu Promyczka, który w mojej opinii zasługuje na tytuł „bezwstydnego wyciskacza łez”, a do tego pozostawia czytelnika z pogruchotanym sercem. Dodatkowo na myśl przyszły mi dwie mniej znane książki, w których bohaterowie zmagają się ze śmiertelną chorobą: Dzień ostatnich szans Robyn Schneider oraz Zac & Mia A.J. Betts. W pierwszej z nich mamy do czynienia z wymyśloną, ale zdecydowanie realistyczną epidemią hipergruźlicy, dodatkowo natykając się na zgrabnie napisane mądre przemyślenia na temat życia – Dzień ostatnich szans niesamowicie mi się podobał. Zac & Mia to z kolei powieść, którą czytałam bardzo dawno temu, lecz pamiętam, że akcja toczyła się przez długi czas w szpitalu, a główni bohaterowie poznali się na tym samym szpitalnym oddziale.

Podobieństwo pomiędzy tymi dwoma książkami rzuciło mi się w oczy natychmiast: główni bohaterowie obu z nich żyją z zespółem Aspergera i ciężko jest im nawiązywać znajomości. Moim faworytem spośród tej dwójki jest Gdy zawodzą słowa Julie Buxbaum, która była lekka, zabawna i czarująca, a do tego autentycznie przedstawiała istotę zespołu Aspergera. Jako że obie powyższe powieści pisane są z perspektywy właśnie osób chorych, mamy możliwość zajrzenia do ich umysłu, co jest doskonałą okazją, by poznać i zrozumieć zespół Aspergera. Chociaż Moje serce, mój wróg nie zachwyciła mnie tak, jak powieść Julie Buxbaum, powiedziałabym, że choroba jest w niej przedstawiona jeszcze bardziej realistycznie, co jest niewątpliwą zaletą.

Bohaterowie zmagający się z chorobą psychiczną pojawiają się w młodzieżówkach coraz częściej. Muszę przyznać, że trochę interesuję się ludzką psychiką, więc ten motyw od zawsze mnie fascynował. Gdy o nim myślę, do głowy od razu przychodzi mi Lola Aleksandry Białczak, czyli jedna z najlepszych (jeśli nie najlepsza) polskich książek, jakie czytałam. Główna bohaterka przebywa w szpitalu psychiatrycznym, więc możecie sobie wyobrazić, że powieść nie jest łatwa i przyjemna, ale zapewniam, że warto po nią sięgnąć. W najnowszej książce Johna Greena Żółwie aż do końca również przewija się temat choroby psychicznej, a dokładnie zaburzeń kompulsywno-obsesyjnych. Jest to o tyle ciekawe, że sam autor, który zmaga się ze wspomnianymi zaburzeniami, przelał na karty powieści swoje doświadczenia, dzięki czemu książka jest niesamowicie autentyczna. Warto wspomnieć też o temacie depresji, która jest głównym tematem całej serii Plagi samobójców Suzanne Young. W tym wydaniu choroba ta stała się rozprzestrzeniającą się błyskawicznie epidemią, co jest wizją dosyć przerażającą. Jednak książka powinna spodobać się fanom dystonii młodzieżowych. Na myśl przychodzi mi jeszcze jedna powieść – Wymyśliłam cię, której główna bohaterka prowadzi codzienne życie ze schizofrenią. Wprawdzie jeszcze nie miałam okazji przeczytać tej książki, ale od dawna planuję to zrobić, ponieważ wydaje się naprawdę fascynująca.

Bycie niewidomym nie jest oczywiście chorobą, jednak postanowiłam wspomnieć o tym „defektach”, ponieważ dosyć często pojawia się w książkach, a jest jednymi z ciekawszych motywów. Ja spotkałam się z niewidomą bohaterką powieści jedynie raz – była to Marie-Laure ze Światła, którego nie widać Anthony’ego Doerra, która jako młoda dziewczynka musiała odnaleźć się w wojennej rzeczywistości Francji, zmagając się jednocześnie z brakiem umiejętności widzenia. Książka ta miała ogromny potencjał, jednak w mojej opinii nie został on wykorzystany całkowicie. Wprawdzie nie była ona zła - w końcu obrazowała dobry kawał historii II wojny światowej w ciekawy sposób - jednak czegoś mi w niej brakowało.

Istnieje wiele książek, których bohaterowie w wyniku jakiegoś zdarzenia ulegli trwałemu okaleczeniu, które utrudnia im codzienne funkcjonowanie. Nie mogę nie wspomnieć o głównym bohaterze mojego ulubionego cyklu kryminalnego rozpoczynającego się od Wołania kukułki, Cormoranie Strike’u, który ze swojej służby w armii amerykańskiej w Afganistanie powrócił z amputowaną nogą. Wprawdzie proteza umożliwia mu pracę w zawodzie prywatnego detektywa, jednak z pewnością brakuje mu szybkości i zręczności, która przydałaby się przy pościgach za przestępcami. Choć nie czytałam The Call. Wezwania, dużo słyszałam o tej książce i wiem, że główna bohaterka książki Pedara O’Guilina jest niepełnosprawna – nie może chodzić. Powiedzieć, że jest to mały problem, to jak nie powiedzieć nic, ponieważ porażenie nóg stwarza dla niej śmiertelne zagrożenie, kiedy zostaje Wezwana.

Jeśli mieliście okazję czytać powyższe książki, z pewnością zauważacie widoczne podobieństwo: główne bohaterki obu z nich cierpią na chorobę, która ogranicza ich kontakt ze światem. Maddie z Ponad wszystko Nicoli Yoon musi przebywać 24 godziny na dobę w domu, wolnym od bakterii i zanieczyszczeń niebezpiecznych dla jej zdrowia, jednak za nic nie wolno jej wyściubiać nosa na zewnątrz. Z drugiej strony u Katie z W blasku nocy Trish Cook zdiagnozowano skórę pergaminową, przez co dziewczyna musi unikać kontaktu z promieniami słonecznymi. Poza domem pojawia się więc jedynie wieczorami lub w nocy, co skutecznie utrudnia jej kontakty z rówieśnikami. Jeśli miałabym zdecydować, która z książek była lepsza, bez wahania powiedziałabym, że Ponad wszystko, która wciągnęła mnie jak mało która młodzieżówka. 

Znacie jakieś inne książki w motywem choroby? Dajcie znać, jakie tytułu dopasowalibyście do poszczególnych kategorii! ;)

RECENZJE KSIĄŻEK W SPOMNIANYCH W POŚCIE:

- DZIEŃ OSTATNICH SZANS, CZYLI GRUŹLICA, HARRY POTTER I POSZUKIWANIE SZCZĘŚCIA

- PROMYCZEK, CZYLI ŁZY GWARANTOWANE

- ZAC&MIA - A.J. BETTS

- GDY SŁOWA ZAWODZĄ, CZYLI ŚWIAT Z CHOROBĄ ASPERGERA 

- LOLA, CZYLI NALEPSZA POLSKA POWIEŚĆ?

- WOŁANIE KUKUŁKI - ROBERT GALBRAITH

- W BLASKU NOCY, CZYLI LOVE STORY Z CHOROBĄ W TLE

Tytuł oryginalny: Miracle on the 5th Avenue
Cykl: Pozdrowienia z Nowego Yorku #3
Autor: Sarah Morgan
Data wydania: 23 stycznia 2018
Wydawnictwo: Harper Collins
Liczba stron: 303

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:
Eva jest nieuleczalną romantyczką, która patrzy na świat przez różowe okulary i roztacza wokół siebie radość i pozytywną energię, gdziekolwiek tylko pójdzie. Wierzy w prawdziwą miłość i szczęśliwe zakończenia. Jednak nawet ona ma gorsze momenty, kiedy odczuwa dotkliwy brak ukochanej babki, która była jej jedyną rodziną, i czuje się samotna wśród przyjaciółek, które dawno odnalazły już swoje drugie połówki. Nadchodzi jednak Boże Narodzenie, a świąteczny czas pełen jest cudów…

Szczęśliwy (lub wręcz przeciwnie) zbieg okoliczności sprawia, że potężna śnieżyca więzi Evę w jednym mieszkaniu z chłodnym i cynicznym światowej sławy pisarzem kryminałów, których tak nie znosi. Ona widzi świat w jasnych barwach i nienawidzi przemocy i strachu, zaś on zręcznie wplata makabryczne zbrodnie i krwawe morderstwa do swoich powieści. Wydaje się, że Eva nie mogła trafić gorzej…



OPINIA:
Po książki takie jak Cud na Piątej Alei zawsze sięgam z ogromnym zapasem wątpliwości – nie czytam romansów i powieści tego gatunku prawie zawsze omijam szerokim łukiem. Na hasło „powieść z wątkiem romantycznym” w mojej głowie od razu pojawiają się skojarzenia z płytką, banalną fabułą i bezmózgimi bohaterami, którzy kończą ze sobą w łóżku po 5 minutach znajomości. Nic nie poradzę na to, że nie jestem romantyczką z natury i uprzedzenie do romansów zaszczepiło się we mnie na dobre. A jednak istnieją wyjątki od reguły…

Jak to zwykle w książkach tego typu bywa, fabuła nie jest niczym odkrywczym – kobieta, dzięki niesprzyjającym warunkom atmosferycznym, ląduje uwięziona w jednej przestrzeni z mężczyzną, który na pierwszy rzut oka różni się od niej niemal wszystkim. Jak się szybko okazuje, parę głównych bohaterów łączy szybko rozwijające się uczucie, ale także wspólne doświadczenie utraty kogoś bliskiego. Jest to scenariusz, z którym spotkałam się już co najmniej kilka razy, jednak – ku mojemu zdziwieniu – książka Sarah Morgan nie okazała się kolejną nędzną opowiastką o miłości, którą miałabym ochotę jak najprędzej wyrzucić przez okno. Nie znaczy to jednak, że od dzisiaj zacznę czytać romanse – co to to nie! Ale odkryłam w tej historii kilka prawdziwych zalet, które nie pozwalają mi skreślić jej całkowicie.



Myślę, że każdy książkoholik naturalnie byłby zainteresowany motywem pisarza pojawiającym się w powieści. W Cudzie na Piątej Alei był to jeden z ciekawszych wątków, tym bardziej, że mamy do czynienia z Lucasem – autorem, który cierpi na stały brak weny, a dopiero pojawienie się nieznajomej Evy staje się dla niego inspiracją do stworzenia nowej powieści. Kobieta jest jednak dla niego czymś więcej niż niespodziewanie odkrytym natchnieniem – nieświadomie zmusza go, aby ruszył z życiem do przodu i przerwał kilkuletni stan żałoby, w którym trwał od śmierci żony.

Bohaterowie tej historii są zaskakująco skomplikowani. Ich przeszłość odcisnęła trwały ślad na ich psychice i charakterze, co sprawia, że skrywają znacznie więcej sekretów, niż można by sądzić na pierwszy rzut oka. Lucas był postacią, która najbardziej przypadła mi do gustu – w pewnych aspektach był bardzo podobny do mnie, dlatego potrafiłam go bez przeszkód zrozumieć. To właśnie do tego zamkniętego w sobie mężczyzny było mi bliżej niż do radosnej jak skowronek Evy.



Prawdą jest to, że nie jest to powieść zbyt ambitna i prawdopodobnie za kilka dni nie będę jej już zbyt dobrze pamiętać. Jednak w trakcie lektury łapałam się na tym, że uśmiechałam się jak głupia i wybuchałam śmiechem w odpowiednich momentach, co jest dla mnie niezwykłe, gdyż rzadko kiedy książki tego gatunku wzbudzają we mnie jakiekolwiek emocje poza irytacją. Cud na Piątej Alei był idealną lekturą, aby się odprężyć, pośmiać i pomarzyć o miłości. Na pewno nie jest to książka, po którą sięgnęłabym kolejny raz (jeśli kiedykolwiek to zrobię, wiedzcie, że dzieje się ze mną coś złego!), ale jak na jednorazowe czytanie była całkiem niezła. Dialogi między bohaterami prowadzone były w zabawny, figlarny sposób, a historia była na swój sposób urocza, jednak nie aż tak, żebym miała denerwować się z powodu nadmiaru słodyczy.

PODSUMOWANIE:
Cud na Piątej Alei to powieść, która spodoba się niepoprawnym romantyczkom, nietracącym wiary w wielką i nieustającą miłość. Jest jednak na tyle humorystyczna i wciągająca, że nawet takiemu przeciwnikowi romansów jak ja może przypaść do gustu. Nie będzie to moja ulubiona lektura, jednak jak na swój gatunek była całkiem przyjemna.





Za egzemplarz książki gorąco dziękuję wydawnictwu Harper Collins! :)

Tytuł oryginalny: The Rook
Autor: Daniel O'Malley
Cykl: Z Archiwum Checquy #1
Data premiery: 29 listopad 2017
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 550

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:
Myfawny Thomas budzi się w londyńskim parku otoczona martwymi ciałami w lateksowych rękawiczkach, a jej głowę wypełnia pustka. W kieszeni swojego płaszcza znajduje listy, które pozostawiła dla niej poprzedniczka zajmująca wcześniej jej ciało. Myfawny dowiaduje się, że jest Wieżą - wysoko postawionym członkiem organizacji chroniącej świat przed nadnaturalnymi zjawiskami. Jeden z jej współpracowników jest zdrajcą, który odpowiada za utratę pamięci Myfawny.

Wkrótce Wieża odkrywa, na czym polega jej praca - na spotkaniach z Trybunałem, do którego należą między innymi jedna dusza kontrolująca cztery ciała, kobieta zdolna do odwiedzania jej w snach oraz długowieczny wampir. Pod jej opieką pozostaje też wyjątkowy ośrodek szkoleniowy przekształcający dzieci w morderczych wojowników. Jak w tym wszystkim odnaleźć szpiega, który czai się na życie Myfawny?



OPINIA:
Przyznajcie - takich książek jest niewiele. Mówiąc "takich", mam na myśli powieści łączące w sobie kilka zwykle niespokrewnionych ze sobą gatunków, które razem tworzą niezwykłą mieszankę. Takie połączenie może okazać się zarówno czymś wybitnym, jak i całkowitą pomyłką - w tym przypadku bardzo łatwo przedobrzyć. Czy autorowi udało się stworzyć oryginalną książkę godną uwagi, czy może pogubił się w swoim innowacyjnym zamyśle?

Od samego początku zostajemy rzuceni na głęboką wodę - Myfawny Thomas budzi się w kompletnie nieznajomym miejscu, otoczona trupami, nie wiedząc, kim jest, ani co się zdarzyło. Wkrótce odnajduje wskazówki pozostawione jej przez prawdziwą Myfawny Thomas, która zawczasu dowiedziała się o rychłej utracie pamięci, przez co mogła przygotować siebie i swoją następczynię do tego pamiętnego dnia. Kiedy Myfawny powoli przedziera się przez znalezione listy, poznajemy krok po kroku każdy aspekt jej życia, organizacji, której jest członkiem i świata, który ją otacza. Wyobraźnia autora książki zasługuje na oklaski na stojąco. To, w jaki sposób wykreował uniwersum Wieży, jest rzadko spotykane - wszystkie detale tworzące całość organizacji Checquy, dbałość o szczegóły przeszłości jej członków i tajemniczy, ponury klimat, jaki wypełnia każdą kartę powieści... Czapki z głów, panie O'Malley!



Czytając Wieżę, czasem czułam się, jakbym przebywała jednocześnie w kilku rzeczywistościach książkowych, które już znam. A właściwie była to lepsza wersja wszystkich tych rzeczywistości - wątek utraty tożsamości i owianej tajemnicą wcześniejszej części życia kojarzyć się może z serią o Jasonie Bournie Roberta Ludluma, którą czytałam kilka lat temu, jednak w tamtym czasie, będąc zapewne zbyt młodą na tą książkę, nie mogłam się w niej odnaleźć. Nadzwyczajne umiejętności paranormalne członków Checquy oraz dzieci szkolonych w Majątku przypominały mi świat Osobliwego domu pani Peregrine Ransome'a Riggsa, a z kolei pojawienie się motywu alchemii sprawiło, że na myśl przychodził mi Mechaniczny Iana Tregillisa. Wyobraźcie sobie, że Wieża łączy w sobie to wszystko i wiele, wiele więcej! Jest to bowiem połączenie gatunków urban fantasy, thrillera paranormalnego i komedii.

Wszystko do tej pory okazywało się zachwycające, jednak Wieża nie jest całkowicie bez skazy. Istnieją w zasadzie dwie wady: pierwszą jest to, że humor pojawiający się od czasu do czasu w książce, nie do końca wpasował się w mój gust. Nie jest to jednak dla mnie dużym zdziwieniem, ponieważ nieraz już zdarzało się, że książki uważane za śmieszne, kompletnie mnie nie bawiły - ot co, zwykła różnica humoru. Druga sprawa była jednak dużo poważniejsza. Otóż Wieżę czytało mi się niesamowicie opornie, ciężko i długo. Nie chcę od razu stwierdzać, że jest to wina samej historii, ponieważ mogły wpłynąć na to także inne czynniki, takie jak chociażby fakt, że czytałam książkę w formie elektronicznej (i z krzywdzącą dla oczu wielkością czcionki), co nie jest moim ulubionym sposobem czytania, lub to, że ostatnio bardzo szybko dopada mnie zmęczenie, a każde dłuższe posiedzenie z książką kończy się walką z zamykającymi się oczami. W efekcie niektóre fragmenty powieści bardzo mnie męczyły i sprawiały, że chciałam mieć ją jak najszybciej za sobą.



Bez wątpienia Wieża jest jednak czymś nowym i innym od wszystkiego, co znałam do tej pory. Nie mogę powiedzieć, że bohaterowie nie przypadli mi do gustu, ponieważ każdy z nich był tak dobrze wykreowany, że bez trudu wzbudzał emocje czytelnika. Powieść O'Malleya jest pełna intrygujących wątków, które do tej pory nie zostały rozwiązane, a na ich kontynuację możemy mieć nadzieję dopiero w kolejnych tomach serii.

PODSUMOWANIE:
Wieża jest unikalną powieścią łączącą w sobie wiele motywów i gatunków, które razem stworzyły coś niepowtarzalnego. Ta książka zasługuje na uwagę, ponieważ dzięki jej różnorodności każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Dla mnie okazała się ciekawą lekturą, której kolejne tomy w przyszłości mają szansę stać się naprawdę fantastyczne. Będę czekała na dalsze części przygód Myfawny Thomas.





Za możliwość przedpremierowego przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Papierowy Księżyc :)

Witajcie, kochani! Przerywając trwającą zdecydowanie zbyt długo ciszę na blogu, chciałabym zabrać Was na chwilę do Krakowa. Chociaż od Targów minęły już dwa tygodnie, myślę, że jest to dobry czas, żeby powspominać to, co działo się w tym roku. Jeśli jesteście ciekawi, jak spędziłam czas na tegorocznych Targach Książki, zapraszam do przeczytania postu! :)

NAJLEPSZE STOISKA

Szczerze mówiąc, w tym roku niewiele stoisk szczególnie rzucało się w oczy. Oczywiście to nie ich wygląd jest najważniejszy, lecz sama ich oferta, jednak czasem zdarza się, że wystawca stara się przyciągnąć uwagę wyróżniającym się wystrojem. Było jednak kilka miejsc, które faktycznie zapamiętałam. Pierwszym było stoisko wydawnictwa Moondrive, które, jak może mieliście okazję zobaczyć na ich Instagramie, posiadało swoją własną ławeczkę z drzewkiem, idealną do odpoczęcia przez chwilę z książką w ręku. Nawet część ściany pokryta była czymś w rodzaju sztucznej trawy - motywy natury przewijały się w wielu miejscach.

 

Intrygująco wyglądało też nie samo stoisko, lecz "ściana", obok której przechodziło się, idąc w kierunku księgarni Nieprzeczytane. Były na niej umieszczone książki, które wyglądały, jakby lewitowały - wyglądało to magicznie, tym bardziej, że można było stanąć i przeczytać fragment każdej lub chociażby ją przekartkować.

 

Co roku, gdy zachodzę do stoiska Nieprzeczytane, zawsze podoba mi się jego forma - brak typowego układu "rozłożone książki - kasa", a zamiast tego coś, co bardziej przypomina przechadzanie się po targu. Wprawdzie miejsce jest tak bardzo ograniczone (kilka razy zrzuciłam jakiś stosik, obracając się w miejscu), ale i tak jest to całkiem ciekawe rozwiązanie.



Jeszcze dwa stosika przykuły moją uwagę - pierwsze miało całą ścianę obwieszoną książkami w ten sposób, że ich grzbiety przytwierdzone były do samej ściany, a kartki powiewały wolne w kierunku przechodzących. Szczerze mówiąc, nawet nie wiem, co w tym miejscu się odbywało, ale na pewno wyglądało to osobliwie - wyobraźcie sobie stworzenie takiej ściany w swoim pokoju! Czekając na spotkanie z autorką, o którym wspomnę za chwilę, natknęłam się też na jedno stoisko sprzedające kryminały, które wprawdzie nie cieszyło się wielką popularnością, ale zadbało o wystrój rodem z miejsca zbrodni ;)

 

AUTORZY, SŁAWY I INNE ZNANE TWARZE

W tym roku jedyną osobą, z którą spotkanie się uznałam za punkt OBOWIĄZKOWY, była Aneta Jadowska. W zeszłym roku zdobywałam podpisy na książkach dla osób, które mnie o to poprosiły, lecz żaden z nich nie został złożony w mojej własnej książce, więc tym razem sprawiłam trochę przyjemności sobie. W porównaniu z długością zeszłorocznej kolejki do Remigiusza Mroza, do pani Jadowskiej ustawiło się tylko kilka osób, co bardzo mi pasowało. Stanie w miejscu z plecakiem pełnym książek ważącym kilkanaście kilogramów przez kilka minut, a prawie dwie godziny... To robi ogromną różnicę. W każdym razie Aneta Jadowska okazała się przemiłą osobą, z którą mogłam porozmawiać chwilę w czasie, gdy podpisywała mi się na dwóch swoich powieściach, i zapytać ją o kilka rzeczy związanych z fabułą. Samo przebywanie w obecności takiego autora jest super sprawą, a jeśli uda się nawiązać jakąś ciekawą rozmowę, to już w ogóle jest cudnie ;)

 

Obok Anety Jadowskiej zajęła miejsce ilustratorka jej książek. Nie wiem, czy kiedykolwiek mieliście okazję zobaczyć, jak fantastyczne rysunki znajdują się w Dziewczynie z Dzielnicy Cudów lub w Akuszerze Bogów, ale uwierzcie mi - są WSPANIAŁE. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że Magdalena Babińska w jakieś dwie minuty wyczarowała cudowny rysunek na obu moich książkach, tuż obok podpisu Anety Jadowskiej. Powiedzcie mi - czego chcieć więcej? ;)
 

Innymi osobami, które widziałam, są między innymi Ewa Wachowicz, która podpisywała swoje książki na kilku stosikach przez cały dzień (swoją drogą, nie wiem, jak można bez przerwy przez kilka godzin uśmiechać się w taki sam sposób...), oraz pan Janusz Krowin-Mikke. Wprawdzie wiedziałam, że miał się on pojawić w niedzielę na Targach, jednak nie zamierzałam przychodzić do jego stosika. Przypadkowo udało mi się wyłowić go w tłumie, kiedy jak gdyby nigdy nic przechadzał się, oglądając książki dla dzieci! ;)

 

Jeśli chodzi o znane twarze w blogosferze książkowej, które możecie kojarzyć z Youtube'a, to minęłam całą grupkę, w której były m.in. Bestselerki, Ula (słomka) i Abi (Wyznania Książkoholiczki), ale udało mi się złapać dwie inne osoby. Pierwszą z nich jest Marta z bloga Życie między wierszami oraz kanału o tej samej nazwie, której filmy uwielbiam oglądać i jest ona jedną z moich ulubionych blogerek, więc jestem bardzo zadowolona, że udało mi się ją spotkać. Czekając w kolejce wypatrzyłam też Kingę (kiniabook) :)

starajcie się ignorować moją twarz, proszę

 

I NA KONIEC... ZAKUPY

Jadąc do Krakowa, zabrałam ze sobą około 14 książek, a wróciłam z 17. I uwaga - kupiłam tylko 3, przysięgam (swoją drogą, to sukces, nie sądzicie?). Resztę zabrałam na Wymianę Książkową organizowaną przez portal Lubimy Czytać, która jest co roku głównym punktem mojego pobytu na Targach. O samej wymianie pisałam więcej rok temu, więc tym razem to odpuszczę, ale muszę Wam powiedzieć, że jestem bardzo zadowolona z tego, co udało mi się znaleźć na wymianie i z tego, na co wymieniłam się z osobami czekającymi razem ze mną w kolejce. Ah właśnie, co do kolejki, to specjalnie przyszłam pod wskazaną salę wcześniej, żeby zająć sobie miejsce gdzieś na początku i nawet prawie dwie godziny czekania mnie nie odstraszyły. Nie wydaje się to dużą ceną za tyle nowych, cudownych książek, za które w dodatku nie płacę, a przy okazji pozbywam się swoich własnych :) Zgaduję, że ludzie zasiadający przed zamkniętą jeszcze salą nad tak długi czas przed rozpoczęciem wymiany musieli wyglądać śmiesznie, tym bardziej, że każdy dźwigał ze sobą torby (walizki?) pełne książek. Na myśl przychodziło mi tylko porównanie do uchodźców, czekających na przejście granicy kraju :D

Samych zakupów nie pokażę Wam teraz, lecz w najbliższym Book Haulu - jest tego dużo, więc jest na co czekać :)



Mam nadzieję, że dzisiejszy post Wam się podobał. Jeśli nie byliście jeszcze na takiej imprezie jak Krakowskie Targi Książki, koniecznie musicie to nadrobić - tego dnia nie da się porównać z żadnym innym, a nieznośny ból pleców i znacznie odchudzony portfel to tylko efekty uboczne, które nie mają większego znaczenia ;)

Byliście w tym roku w Krakowie?