BOOKS OF SOULS: 2018

2018

OD MIŁOŚCI DO NIENAWIŚCI, CZYLI HITY I KITY 2018 ROKU

23 komentarze

, by MargoRoth

2018

157. GDYBYM WIEDZIAŁA, CZYLI NIEUDANE PIERWSZE SPOTKANIE Z REBECCĄ DONOVAN

16 komentarze

, by MargoRoth

2018

155. CHMURY Z KECZUPU, CZYLI NIEIDEALNY IDEAŁ

Tytuł oryginalny: Ketchup Clouds
Autor: Annabel Pitcher
Przekład: Donata Olejnik
Data premiery: 18 lipca 2018
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Liczba stron: 344

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Zoe ma sekret, którego nie może nikomu wyjawić. Kiedy poznaje historię więźnia skazanego na karę śmierci i czekającego na egzekucję, odkrywa, że jest on prawdopodobnie jedyną osobą, która będzie w stanie zrozumieć jej tajemnicę. Sięga więc po pióro i zaczyna pisać listy, w których opowiada skazańcowi o swoim życiu – życiu, które w ciągu ostatniego roku zmieniło się nie do poznania. Zoe ma na sumieniu sprawy, które nie pozwalają jej spać po nocach. W jej snach pojawia się nietypowa rodzina, miłosny trójkąt i… ptasia dziewczyna. Czy listy, na które nie doczeka się odpowiedzi, pozwolą jej zapomnieć o tym, co zrobiła?

OPINIA:

Chmury z keczupu zwracają na siebie uwagę. Przede wszystkim tytułem, który na pierwszy rzut oka jest całkowicie abstrakcyjny i niezrozumiały. Dobrze pamiętam, jak kilka miesięcy temu książka Annabel Pitcher pojawiała się w każdym zakątku Internetu i zbierała naprawdę dobre opinie. Kiedy fala zachwytu opadła, mnie również trafiła się okazja, żeby ją przeczytać – wymieniłam się na nią na jednej z grup książkowych, a jako że od początku coś mnie do niej ciągnęło, nie czekałam ani chwili i od razu zabrałam się za lekturę. Czy Chmury z keczupu faktycznie okazały się tak niezwykłe, jak mówiono?

Od razu warto zaznaczyć, że jest to powieść epistolarna – jest zbiorem listów głównej bohaterki do osadzonego w celi śmierci Stewarta Harrisa. Nie brakuje tutaj jednak dialogów, ponieważ Zoe często opowiada o wydarzeniach, które miały miejsce w jej życiu, przytaczając wypowiedzi swoje oraz innych postaci. Przyznam, że Chmury z keczupu były czymś innym, niż się spodziewałam. Nie wiem właściwie, dlaczego, ale zakładałam, że nie będzie to powieść młodzieżowa, lecz obyczajówka z nieco starszymi bohaterami. Oczywiście nie stanowiło to dla mnie problemu, ponieważ to właśnie młodzieżówki czytam najczęściej, jednak zmieniało nieco postać rzeczy. Naturalnie jednym z wątków okazała się nastoletnia miłość, a także problemy rodzinne, co samo w sobie nie stanowi żadnego zaskoczenia, ponieważ te motywy istnieją w każdej książce tego gatunku. Z zadowoleniem mogę jednak powiedzieć, że Chmury z keczupu nie są takie, jak inne młodzieżówki.

Czym się więc wyróżniają? Jest takich elementów kilka, a pierwszym z nich jest fakt, że bohaterom daleko do ideału. Chyba każdy czytelnik w pewnym momencie miał dosyć doskonałych do bólu postaci, które nijak nie przystawały do rzeczywistego świata. Zoe – bo to o niej chcę wspomnieć – wielokrotnie działała mi na nerwy. Choć jej charakter mnie zachwycał (czuję, że mogłabym się z nią bez przeszkód zaprzyjaźnić), to im więcej stron książki przemierzałam, tym więcej głupich decyzji podejmowała. Początkowo może były to mało istotne wybory, jednak po pewnym czasie doprowadziły do sytuacji, w której Zoe zaplątała się w sieć własnych oszustw i kłamstw. W tym momencie czułam do niej lekką niechęć i wyższość nad nią, ponieważ – jak pewnie każdy z czytelników sobie pomyślał – „ja z pewnością zachowałabym się lepiej i inaczej”. Po chwili zastanowienia doszła do mnie jednak myśl, że… właściwie dlaczego moje postępowanie w tej hipotetycznej sytuacji miałoby być bardziej odpowiednie? Przecież ludzie na każdym kroku popełniają błędy, gubią się w sobie i doprowadzają do sytuacji bez wyjścia. Uświadomiłam sobie, że będąc na miejscu Zoe może nie zachowałabym się tak samo, ale moje działania mogłyby zaprowadzić mnie do równie kłopotliwego położenia, ponieważ takie po prostu jest życie. Chmury z keczupu w swoim dystansie od ideału były prawdziwe i autentyczne.

Kolejnym elementem, który wyróżnia powieść Annabel Pitcher, jest zakończenie. Uwaga, moi państwo – nie jest ono szczęśliwe. Jeśli szukacie wybuchających fajerwerków, eksplozji serduszek, pędzących jednorożców i ilości całusów, od której robi się niedobrze, to z pewnością nie znajdziecie ich tutaj. W zasadzie ostatnie 100 stron Chmur z keczupu zmieniło moje zdanie o tej powieści diametralnie. Wcześniej widziałam przyjemną, choć nieznaczącą historię nastolatki, która fascynuje się ptakami, ma koszmarnych rodziców i problem z wyjściem z kłopotliwej sercowej sytuacji. Kiedy jednak zamknęłam książkę po przeczytaniu ostatniej strony, przez chwilę nie mogłam otrząsnąć się z tego, czego właśnie byłam świadkiem. Dłuższą chwilę zajęło mi poukładanie sobie wszystkiego w głowie, po czym doszłam do wniosku, że jest to zakończenie, które zawsze chciałabym widzieć w książkach. Nie lubię fałszu, kłamstw i obłudy. Wolę najgorszą prawdę od łagodnego oszustwa. A Annabel Pitcher w żadnym momencie nie była nieszczera z czytelnikami – dała im opowieść, która nie kończy się dobrze, a do tego łamie serca. Jednak jest tak prawdziwa, że to się czuje – kiedy u Zoe zaczyna się dziać naprawdę źle, czytający myśli: „To mogłoby się zdarzyć naprawdę. To mogłoby się przytrafić mnie”.

Żeby jeszcze bardziej przekonać Was do przeczytania Chmur z keczupu, powiem, że książkę czyta się znakomicie, a główna bohaterka będąca jednocześnie narratorką, jest inteligentna i oryginalna. Stojąc w tłumie podobnych sobie postaci wyróżniałaby się wyobraźnią, humorem i sposobem postrzegania świata. Książka porusza wiele trudnych tematów, które mogą być bliskie każdemu z nas – choroba, kłótnie w rodzinie, odpowiedzialność za drugiego człowieka. Pomimo to nie jest przeładowana negatywnymi emocjami, co często zdarza się w książkach, gdy na bohatera spadają wszystkie możliwe nieszczęścia świata. Chmury z keczupu są doskonale wyważoną mieszanką humoru, nadziei i trudnej życiowej prawdy.

PODSUMOWANIE:

Czy potrzeba Wam jeszcze większej zachęty? Chmury z keczupu to wyjątkowa opowieść, która poruszyła mnie swoją autentycznością i realizmem. Nie jest idealna, lecz jej wady odpowiadają temu, jak wygląda świat i codzienność każdego z nas. Z bohaterami tej książki śmiało można się utożsamiać. Z całego serca polecam Wam Chmury z keczupu – to jedna z lepszych młodzieżówek wydanych w tym roku.

★★★★★★★★☆☆ (bardzo dobra)

10 komentarze

, by MargoRoth

2018

154. UNIESIENIE, CZYLI STEPHEN KING NIE W FORMIE

Tytuł oryginalny: Elevation
Autor: Stephen King
Przekład: Danuta Górska
Data premiery: 14 listopada 2018
Wydawnictwo: Albatros
Liczba stron: 176

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Scott Carey ma niecodzienny problem – traci na wadze. Dla mężczyzny jego postury, który zawsze zmagał się z nadprogramowymi kilogramami, bynajmniej nie powinno to być kłopotliwe, jednak Scott wciąż wygląda, jakby nic się nie zmieniło. Nie ważne, czy stanie na wadze w ubraniach, czy nago, czy nawet trzymając ciężkie hantle – zawsze waży tyle samo. A każdego kolejnego dnia cyferki na wadze coraz bardziej zbliżają się do zera…

Początkowo Scott podchodzi do całej sprawy ze stoickim spokojem – okazuje się, że jego dziwna przypadłość wyzwoliła w nim wszystko to, co najlepsze. Jeszcze nigdy tak dobrze nie układało mu się w pracy i nigdy nie czuł się tak wyśmienicie. Utrata wagi pozwoliła mu też spojrzeć z innej perspektywy na wydarzenia toczące się w miasteczku Castle Rock – i zauważa, że nie dzieje się dobrze. W pewnym momencie zaczyna się także obawiać, co się wydarzy, gdy nadejdzie Dzień Zero. Być może nastąpi on nawet prędzej, niż Scott przewidywał…

OPINIA:

Stephena Kinga zna każdy i to jest pewne. Autor ten kojarzony jest przede wszystkim z horrorami, na podstawie których powstało wiele kultowych filmów. I faktycznie – na początku swojej kariery King tworzył mrożące krew w żyłach opowieści, których osoby o słabych nerwach raczej nie powinny zabierać ze sobą do łóżka i czytać w półmroku przy małej lampce. Nie można jednak nie zauważyć, że czasy, kiedy książki Kinga wprawiały serce czytelnika w stan niepohamowanego bicia w tempie, które mogło skończyć się zawałem, dawno już minęły. Od kilku(nastu) lat autor pisze raczej powieści obyczajowe, często z wątkiem fantasy, które przyprawić mogą co najwyżej o dreszcz niepokoju. Nie jest to jednak ten rodzaj emocji, do jakich przyzwyczaił wielbicieli swoich książek. Jak na tym tle wypada dosyć dziwna opowieść, zupełnie nie w klimatach horroru, jaką jest Uniesienie?

Do tej pory czytałam zaledwie dwie powieści Kinga – średni Bazar złych snów oraz zachwycającą Zieloną milę. Ta druga z nich, choć również horrorem nie była, wzbudziła we mnie masę emocji. I z tym właśnie kojarzę dobrego Kinga – z natłokiem uczuć podczas czytania, pośród których niekoniecznie znajduje się strach, w końcu tych najmroczniejszych książek autora nie dane mi było poznać. Uniesienie, ku mojemu rozczarowaniu, nie sprawiło jednak, że poczułam coś więcej. Właściwie to nie poczułam prawie nic.

Uniesienie śmiało można uznać za opowiadanie, ponieważ w swojej objętości jest dosyć ubogie, a do tego wielkość czcionki sprawia, że bez problemu przeczytałam je w ciągu jednego dnia. Główny temat książki od samego początku wydawał mi się dosyć dziwny -nigdy nie wpadłabym na pomysł, aby napisać opowiadanie o człowieku, który w podejrzany sposób tracił każdego dnia na wadze. Jest to umiarkowanie interesujące i niewiele z tego wynika. Szybko okazało się jednak, że utrata kilogramów Scotta przez większą część książki stanowi tło dla innego wątku. Otóż King mocniej zagłębił się w temat homoseksualizmu i nietolerancji. Sąsiadkami Scotta są dwie kobiety będące małżeństwem, które pojawiły się w mieście stosunkowo niedawno. Wspólnie prowadzą meksykańską restaurację, jednak pomimo wyśmienitego jedzenia nie cieszy się ona popularnością, a powód może być tylko jeden – mieszkańcy są uprzedzeni w stosunku do kobiet z powodu ich orientacji seksualnej. Scott, który jest sąsiadem Deirdre i Missy, będzie próbował zmienić nastawienie mieszkańców Castle Rock podejmując się różnych niespodziewanych działań.

Ciężko jest mi powiedzieć wiele o Uniesieniu, ponieważ… było nijakie. To znaczy czytało mi się je przyjemnie, jednak byłam w tak małym stopniu zaangażowana w opowiadanie, że nawet nie zauważyłam, kiedy się skończyło. Była to typowa książka, przy której zadziałał schemat „przeczytać – zapomnieć”. Przyznaję, że wątek homoseksualizmu był interesujący, nawet sprawa z utratą wagi Scotta mogła stać się ciekawa, ale w tak krótkiej opowieści, jaką było Uniesienie, miałam wrażenie, że autor zaledwie musnął wspomniane motywy, nie wchodząc w szczegóły. Książka kończyła się zanim w ogóle zdążyłam przywiązać się do bohaterów i wciągnąć się w akcję.

Być może oceniłabym Uniesienie wyżej, gdyby jego autorem był ktoś inny niż Stephen King. Wydaje mi się, że od tak znanego, wielbionego i doświadczonego pisarza można spodziewać się czegoś więcej. Mam wrażenie, że historię zawartą w Uniesieniu mógłby napisać uzdolniony uczeń liceum i wygrać nią szkolny konkurs literacki, jednak w rękach kogoś takiego jak King ta opowieść staje się przeciętna. Być może gdyby książka była dłuższa, cała sprawa wyglądałaby lepiej, a tak… nie powala.

PODSUMOWANIE:

Uniesienie zdecydowanie nie zachwyci wielbicieli horrorów, ponieważ leży tak daleko od tego gatunku, jak to możliwe. Wpasowuje się raczej w kategorię powieści obyczajowej z elementami fantastyki. Nie jest to książka całkowicie beznadziejna – zdaje się, że takiej nie znajdziemy w twórczości Kinga – jednak nie wyróżnia się niczym i na tle wybitnych dzieł Mistrza Grozy pozostaje zupełnie przezroczysta. Sama nie wiem, czy polecić Wam tę książkę, czy odradzić. To chyba zależy od Waszych oczekiwań. Jeśli spodziewacie się czegoś, co wywoła w Was masę emocji i nie pozwoli zasnąć, gorzko się rozczarujecie. Jeśli jednak szukacie czegoś lekkiego na jeden wieczór, śmiało.

★★★★★☆☆☆☆☆ (średnia)

Za książkę gorąco dziękuję wydawnictwu Albatros! :)

8 komentarze

, by MargoRoth

Pages

OD MIŁOŚCI DO NIENAWIŚCI, CZYLI HITY I KITY 2018 ROKU

157. GDYBYM WIEDZIAŁA, CZYLI NIEUDANE PIERWSZE SPOTKANIE Z REBECCĄ DONOVAN

155. CHMURY Z KECZUPU, CZYLI NIEIDEALNY IDEAŁ

154. UNIESIENIE, CZYLI STEPHEN KING NIE W FORMIE