Tytuł oryginalny: Sound

Seria: Ocalona #2

Autor: Alexandra Duncan

Data wydania: 8 listopada 2017

Wydawnictwo: Ya!

Liczba stron: 500

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Kilka lat po zdarzeniach z Ocalonej, Miyole zaczyna pracę na statku badawczym jako asystentka zajmująca się badaniem motyli. Dziewczyna ma nadzieję na to, że wkrótce będzie mogła spełnić swoje marzenia o prowadzeniu własnych eksperymentów. Pewnego dnia spotyka jednak Cassię - dziewczynę uratowaną z małego statku zaatakowanego przez piracką jednostkę. Miyole postanawia podjąć decyzję, po której nigdy nie będzie już mogła powrócić do starego życia - wyrusza z nowo poznaną Cassią w podróż w poszukiwaniu jej zaginionego brata. Będzie im towarzyszył młody pilot Rubio, który początkowo będzie się starał zapobiec wyprawie. Podczas podróży w głębię próżni, Miyole odkryje wiele tajemnic rządzących znanym jej kosmosem, o których nie miała pojęcia.

OPINIA:
Po intrygującym pierwszym tomie, jakim była Ocalona, z wielką ciekawością nastawiałam się na drugą część tej historii, tym razem poświęconej jednej z najciekawszych postaci serii - Miyole, która w Ocalonej była małą dziewczynką, a w Głębokiej próżni stała się młodą kobietą u progu dorosłości. Zostawiła swoją przybraną siostrę Avę i ciotkę Sorayę na Ziemi, a sama dołączyła do grupy badaczy, podróżujących statkiem kosmicznym.



Motyw kosmosu, jak mogliście już nie raz zauważyć, jest jednym z moich ulubionych - oczywiście można zarówno zrobić z niego wielką zaletę, jak i strzelić sobie w stopę, decydując się właśnie na takie umiejscowienie akcji. Choć w Ocalonej kosmos pojawia się tylko w początkowej części książki, tutaj jest go znacznie więcej. W porównaniu z pierwszym tomem jest tu też zdecydowanie więcej akcji. Choć Ocalona całkiem mi się podobała, dopiero teraz widziałam, na co naprawdę stać Alexandrę Duncan. Głęboka próżnia śmiało mogłaby stać się filmem akcji, gdyby tylko pod skrzydła wziął ją jakiś uzdolniony reżyser. Znajdziemy tu pościgi kosmiczne, walki statków i grasujące oddziały piratów.

Zgaduję, że będzie to porównanie dosyć na wyrost, jednak w niektórych momentach czytania Głębokiej próżni czułam się, jakbym sięgnęła kolejny raz po Kosogłosa Suzanne Collins. Oczywiście nie ma co porównywać poziomu tych dwóch autorek, jednak Alexandra Duncan przemyciła do swojej powieści motywy, które trzymają w napięciu i po prostu nie mogą się nie podobać! W pewnym momencie Miyole trafia do grupki zakładników uwięzionych w podziemiach stacji kosmicznej i razem z innymi więźniami stara się uciec z rąk oprawców i wymierzyć sprawiedliwość. Kojarzyło mi się to luźno z działaniami oddziałów Katniss w Kosogłosie i sprawiało, że polubiłam tą książkę jeszcze bardziej.



Można powiedzieć, że Głęboka próżnia jest uzupełnieniem losów bohaterów z Ocalonej. Spotykamy tutaj Avę i Rushila i dowiadujemy się, co się z nimi działo przez te kilka lat, gdy Miyole dorastała. Jeśli więc po przeczytaniu pierwszego tomu byliście ciekawi, co stało się z tymi postaciami, tutaj znajdziecie odpowiedź. Z drugiej strony, jeśli nie polubiliście tych bohaterów, nie zapominajcie, że to Miyole jest tutaj główną bohaterką, a jej bliscy pojawiają się sporadycznie.

Tym, co miło mnie zaskoczyło, było pojawienie się wątku homoseksualnego. Między kobietami. Wiecie, przed rozpoczęciem lektury nie zawracałam sobie głowy nawet przeczytaniem opisu fabuły, więc nie wiedziałam, czego dotyczyć będzie przygoda Miyole. Poza tym książki z gatunku fantastyki nie są tymi, w których spodziewać się można motywów homoseksualnych. Oczywiście wątek ten, podobnie jak wątek kosmosu, można poprowadzić fenomenalnie lub też całkowicie źle. W Głębokiej próżni był on miłym dodatkiem w tle, który urozmaicał powieść. Nie był natarczywy i nie rzucał się nadmiernie w oczy, jednak stanowił istotną część historii Miyole. Duży plus dla autorki w tym temacie.



Porównując oba tomy serii, widać, jak duży postęp poczyniła autorka. Niemal wszystko stało się lepsze, żywsze i lepiej wykreowane - bohaterowie, akcja, przestrzeń. Nie mam pojęcia, kiedy i czy w ogóle pojawi się kolejna część cyklu, jednak już teraz nie mogę się jej doczekać. Co takiego przygotuje dla nas autorka, skoro już teraz jej powieść jest tak dobra? Zapowiada się obiecująco.

PODSUMOWANIE:
Głęboka próżnia jest pod każdym względem lepsza od swojej poprzedniczki, Ocalonej, więc jeśli pierwszy tom nie przypadł Wam do gustu, koniecznie musicie dać szansę drugiemu. Jest to powieść pełna akcji, inspirujących i wciągających wątków, przepełniona kosmicznym klimatem nie z tej ziemi. Czego chcieć więcej?

POWIĄZANE POSTY:
OCALONA, CZYLI NIEZIEMSKA OPOWIEŚĆ Z UNIKALNYM KLIMATEM



Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję wydawnictwu Ya! :)

Tytuł oryginalny: Salvage
Seria: Ocalona #1

Autor: Alexandra Duncan

Data premiery: 31 stycznia 2013

Wydawnictwo: Ya!

Liczba stron: 460

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Przyszłość. Znaczne obszary Ziemi zostały zniszczone wskutek zmian klimatycznych. Załoga statku kosmicznego ,,Parastrata" jest jak plemię żyjące w kosmosie - społeczeństwo ma własne tradycje, zwyczaje i zasady. Mężczyźni dyktują warunki, a rola kobiet ogranicza się do drobnych prac ręcznych oraz wydawaniu na świat potomstwa. Wielożeństwo jest na porządku dziennym. Wszystkie wykroczenia i przypadki złamania prawa są surowo karane - konsekwencją jest porzucenie w nieograniczonej przestrzeni międzygalaktycznej, co równoznaczne jest ze śmiercią.

Szesnastoletnia Ava jest przez niektórych uważana za przeklętą. Jej dziadek był mieszkańcem Ziemi, a matka zmarła, gdy dziewczyna miała kilka lat. Ava, choć jej ojciec dowodzi całą ,,Parastratą", czuje się niedoceniana i lekceważona. Gdy zakochuje się i łamie obowiązujące zasady, członkowie załogi próbują pozbyć się jej z pokładu statku. Czy dziewczynie uda się ujść z życiem? Co czeka ją w ciemnej, niekończącej się otchłani kosmosu?

OPINIA:
Ocalona leżała na mojej półce od kilku miesięcy. Chociaż dostałam ją w prezencie, jak to zwykle bywa u mnie z praktycznie każdą książką, musiała ona najpierw odleżeć swoje w biblioteczce, czekając na swoją kolej. Zbliżająca się premiera Głębokiej próżni zmotywowała mnie do sięgnięcia po powieść Alexandry Duncan, która zawiera w sobie motywy, które niezwykle mnie zaintrygowały - kosmos, plemię odizolowane od Ziemi, brak równości praw kobiet. Przepis na doskonałą książkę wydaje się kompletny - jak było w praktyce?



Zacznę od największego atutu tej powieści - unikalnego klimatu. Dzięki subtelnym zabiegom autorki, takim jak stworzenie charakterystycznego dla społeczności ,,Parastraty" języka oraz typowych dla niej imion członków załogi, w książce wyczuwa się coś nieziemskiego. Ma się wrażenie, że wraz z otwarciem powieści przenosimy się z Ziemi do kosmosu, gdzie nic nie przypomina tego, co znamy na co dzień. Ta wyjątkowa atmosfera otacza nas przez całą książkę, przez co bardzo trudno jest się od niej oderwać. Bo w końcu kto chciałby pozostać na lądzie, gdy można wyruszyć w podróż kosmiczną?

W trakcie powieści stopniowo odkrywamy Ziemię wraz z bohaterką. Było to niezwykle ciekawe doświadczenie - móc spojrzeć na naszą planetę z zewnątrz, oczami dziewczyny, która całe swoje życie spędziła na statku dalekiego zasięgu dostarczającym zapasy odległym koloniom i pogranicznym placówkom. Nie sądzę, aby ktokolwiek z nas kiedykolwiek zastanawiał się, jakie wrażenie zrobi Ziemia na kimś, kto, mimo wieku kilkunastu lat, widzi ją po raz pierwszy. Moja wyobraźnia dostała tutaj ogromne pole do popisu, a ja mogłam puścić wodze fantazji i wczuć się w rolę Avy.



Początkowo akcja książki jest nieco uśpiona. Nie można powiedzieć, że od pierwszych stron zostajemy rzuceni w wir wydarzeń, ponieważ na całkowite rozkręcenie się książki trzeba czekać dosyć długo. Jednak kiedy już przejdziemy przez tą sporą liczbę stron, które miały wprowadzić nas w fabułę, zaczynają się dziać naprawdę niezwykłe rzeczy. Mnie od ostatnich dwustu stron trzeba było odrywać dosłownie siłą - to jest ten moment w czytaniu, kiedy rzeczywistość książkowa wydaje nam się znacznie atrakcyjniejsza od tej prawdziwej, więc pragniemy zostać razem z bohaterami pomiędzy kartkami powieści. Alexandrze Duncan udało się stworzyć niepowtarzalnie klimatyczną historię, która, gdy już schwyta, nie wypuści aż do samego końca.

Jeśli chodzi o wady Ocalonej, to standardowo już (mam wrażenie, że to się stało już rytuałem) muszę ponarzekać choć trochę na główną bohaterkę. Przez większość czasu Ava podostawała dosyć nijaka i boleśnie przezroczysta i chociaż pod koniec książki mój stosunek do niej uległ poprawie, kilka razy jej zachowanie zdołało podnieść mi ciśnienie. Bohaterka ta nieprzerwanie obwiniała o swoje własne nieszczęścia osoby, które starały się jej pomóc, i nie przerywała swoich bezsensownych tyrad, mimo że sama wiedziała, jak głupie i bezpodstawne są. Brak logiki w myśleniu Avy miejscami był aż nadto widoczny. Koniec końców nie była ona jednak tak zła, więc nie spisujmy jej na straty.

PODSUMOWANIE:
Ocalona Alexandry Duncan okazała się powieścią jedyną w swoim rodzaju - klimatyczną, wciągającą i intrygującą. Chociaż nie jest całkowicie bez wad, była to lektura, od której ciężko było mi się oderwać. Nie mogę się doczekać kontynuacji losów bohaterów Ocalonej w Głębokiej próżni. Polecam Wam tą książkę z całego serca!