Tytuł oryginalny: Slammed / Point Of Retreat / This Girl
Autor: Colleen Hoover
Data wydania: 15 lutego 2018 / 16 lutego 2018
Wydawnictwo: Ya!
Liczba stron: 282 / 298 / 342

OPIS HISTORII:
Layken Cohen kilka miesięcy temu straciła ojca. Właśnie przeprowadziła się z matką i młodszym bratem do małego miasteczka w stanie Michigan, zostawiając za sobą słoneczny Teksas wraz z przyjaciółmi, szkołą i wspomnieniami. Już na samym początku okazuje się, że sąsiad z naprzeciwka mocno zamiesza w rodzinnych relacjach. Choć Lake ciężko jest to zrozumieć, zaczyna coraz częściej myśleć o Willu Cooperze, młodym nauczycielu, samotnie wychowującym brata.

Nikt z rodziny Cohenów nie spodziewa się jednak, jak bliscy sobie staną się jej członkowie, kiedy będą musieli zmierzyć się ze śmiertelną chorobą i codziennymi problemami.



PIERWSZY TOM – SLAMMED, czyli początek z grubej rury…

Już od pierwszych stron Hoover zaskoczyła mnie tempem relacji rozwijającej się między Willem i Lake. Owszem, byłam przyzwyczajona, że w książkach New Adult raczej nie trzeba czekać długo na moment zauroczenia lub zakochania bohaterki, ale żeby miało to miejsce po 20 stronach? Cóż, autorka nie bawiła się w owijanie w bawełnę i od razu przeszła do rzeczy. Jednak otwartość i szczerość, jaka od samego początku panowała między Willem i Layken, a do tego sposób, w jaki na siebie patrzeli… Wydawało mi się to nienaturalne.

Na moje szczęście, szybko okazało się, że historia tych dwojga nie będzie tak cukierkowa, jak wydawało mi się na początku, ponieważ los zdecydowanie nie chciał współpracować z bohaterami. Gdy akcja powieści trochę się już rozwinęła, problemy zaczęły wyrastać przed nimi jak grzyby po deszczu. Z drugiej strony patrząc, czasem miałam wrażenie, że jest ich wręcz zbyt wiele – wiecie, to była ta sytuacja, gdy na jedną osobę spada tak wiele nieszczęść, że wydaje się to zaburzać prawo prawdopodobieństwa. Mimo to w pewnym momencie rzeczywistość Lake i Willa stała się tak ciężka, że mimowolnie byłam ciekawa, jak zdołają wybrnąć ze wszystkich swoich kłopotów.

Można zauważyć różnicę między starszymi a nowszymi powieściami Colleen Hoover – z dużym plusem dla tych drugich. Jej najnowsza twórczość jest zdecydowanie doroślejsza niż to, co tworzyła na początku. Przykładowo jej Ugly Love zaliczyłabym do gatunku New Adult, ale Slammed jest już historią, która bardziej podpada mi pod romans młodzieżowy, a w niektórych momentach przypomina mi nawet opowieści z Wattpada. Mimo to nie brakuje tutaj „tego czegoś”, co sprawia, że zawsze czytam powieści CoHo z ogromną przyjemnością, choć nie pasują one do moich typowych upodobań literackich.

Historia Willa i Lake rozwinęła się w niezwykle ciekawym kierunku i pod koniec książki nie mogłam wytrzymać z niecierpliwości, aby dowiedzieć się, co będzie z nimi dalej. Dodatkowo pojawiający się w powieści motyw poezji był wyjątkowy – niektóre wiersze, wygłaszane na wieczorkach poetyckich nazywanych slamami, były poruszające i zdołały wzruszyć nawet mnie (nie zdarza mi się to często!). Ostatecznie Slammed uznaję za doskonałe Guilty Pleasure, które pokochałaby kilka lat młodsza ja, ale dziś także podoba mi się bardziej, niż byłabym gotowa przyznać na początku.

OCENA TOMU: 7/10



TOM DRUGI – POINT OF RETREAT, czyli spadek formy…

Jak to zwykle bywa, nawet najpiękniejsza sielanka nie trwa długo, więc w drugim tomie Will i Layken mierzą się z kolejnymi problemami, a tym razem są to problemy dotyczące konkretnie ich relacji. Do życia Willa powraca bowiem jego była dziewczyna, której pojawienie się wprowadza ogromny zamęt  i wystawia naszych bohaterów na próbę.

Niestety muszę przyznać, że drugi tom trylogii nie był już tak ciekawy, jak pierwszy i gdzieś zniknął ten element przyjemności z czytania. Szczerze mówiąc, przez większość czasu pozostawałam obojętna na to, co dzieje się w książce. Wprawdzie niektóre wydarzenia zdołały mnie zaciekawić, jednak generalnie powiedziałabym, że Point Of Retreat sprowadzał się do błędów popełnianych przez bohaterów oraz dziwacznych i nieracjonalnych zachowań Willa, który próbował owe błędy naprawiać. Na plus zdecydowanie mogę zaliczyć końcówkę, w której następuje nagła kumulacja akcji praktycznie nieobecnej przez pierwsze 80% książki. Wydarzenia, które mają miejsce na ostatnich pięćdziesięciu stronach, łamią serca zarówno bohaterów, jak i czytelników, i choć w pewnym stopniu mogą zrekompensować pierwszą część książki, zachęcając do sięgnięcia po kolejny, ostatni już tom.

OCENA TOMU: 6/10



TOM TRZECI – THIS GIRL, czyli im dalej tym gorzej…

Po ostatni tom trylogii Colleen Hoover zabrałam się bez uprzedniego przeczytania opisu książki, jak to zresztą zwykle robię, i mimo że nie miałam określonych oczekiwań wobec zakończenia historii Willa i Lake, byłam zaskoczona. I to niestety niezbyt mile. Jestem prawie pewna, że gdyby nie zaproponowano mi zrecenzowania tej książki, sama nie zdecydowałabym się na kupienie jej w księgarni. Dlaczego? Cóż, ten tom jest w zasadzie odwróconą kopią części pierwszej, z tą jedynie różnicą, że poznajemy perspektywę Willa, a nie Layken. Jak możecie się domyślić, nie jest to nic nowatorskiego i nie wprowadza wiele do fabuły, i faktycznie tak jest, że przez większość książki czytamy drugi raz tą samą historię, nawet z tymi samymi dialogami.

Szczerze wątpię, czy ten tom był w ogóle potrzebny. W moim mniemaniu jest on całkowicie zbędny i gdybym go nie przeczytała, absolutnie nic bym nie straciła. Dobrze, prawdą jest, że w This Girl pojawia się kilka elementów, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia i mogliśmy się ich tylko domyślać, a teraz ułożyły się one w zgrabną i zrozumiałą całość, ale… wciąż nie są one warte zachodu. Te nieznane wcześniej fragmenty można by skondensować do nowelki o maksymalnie 40 stronach, a nie rozwlekać je na ponad 300! W rezultacie miałam wrażenie, że wciąż czytam drugi raz to samo, i musiałabym pałać do tej historii naprawdę niesamowitym uwielbieniem, żeby z zachwytem raz za razem powtarzać to, co już zdążyłam poznać.

OCENA TOMU: 5/10



PODSUMOWUJĄC… WARTO CZY NIE WARTO?

Jeśli zastanawiacie się, czy sięgnąć po wznowioną serię Slammed, moja rada brzmi TAK – śmiało sięgajcie po pierwszy tom, a jeśli chodzi o kolejne… Cóż, nic wielkiego się nie stanie, jeśli je pominiecie i poprzestaniecie na tym, co opowiedziane zostało w Pułapce uczuć. Jest ona naprawdę ciekawa, wciągająca i wzruszająca, jak Guilty Read z górnej półki, z którym można spędzić kilka cudownych wieczorów. Jeśli w Waszej głowie po przeczytaniu pierwszego tomu zostaną same miłe wspomnienia, nie ma potrzeby psuć sobie ich sięganiem po kolejne.

Za możliwość lektury gorąco dziękuję wydawnictwu Ya! :)

Tytuł oryginalny: Royce Rolls
Autor: Margaret Stohl
Data premiery: 15 lutego 2018
Wydawnictwo: Ya!
Liczba stron: 460

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:
Twarz Bentley Royce stale gości na okładkach najchętniej kupowanych magazynów w Los Angeles. Życie dziewczyny od pięciu lat niemal nieustannie monitorowane jest przez kamery, które zbierają materiał do popularnego programu telewizyjnego Jazda z Royce’ami. Bent wraz ze swoją rodziną – matką Mercedes, siostrą Porsche i bratem Maybachem – mieszka w luksusowej willi, jest posiadaczką ogromnej fortuny i ma jedno z najbardziej rozpoznawalnych nazwisk w Hollywood. Jednak jak zachowuje się rodzina cele brytów, gdy światła reflektorów gasną?

Rodzina Royce’ów, jak każda inna, ma też swoje problemy. Nagły spadek oglądalności programu jest tylko jednym z nich – Bentley od jakiegoś czasu marzy o nieosiągalnych studiach na uniwersytecie, Bach poświęca coraz więcej czasu hazardowi i niemal nie odchodzi od stołu do pokera, a Mercedes i Porsche coraz częściej skaczą sobie do gardeł. Kiedy więzi rodzinne nagle zaczynają się załamywać, pora zastanowić się, czy to, co pozostało z Royce’ów, można jeszcze uratować…



OPINIA:
Royce Rolls była w moim przypadku jedną z tych książek, po które sięga się bez dłuższej chwili zastanowienia. Od razu złapała mnie na haczyk, a głównym argumentem przemawiającym za zdecydowanie się na tą powieść, było to, że nigdy nie czytałam książki o rodzinie celebrytów. Być może kiedyś, dawno temu, zdarzyło mi się spotkać z historią, która zawierała wątek sławy, ale nigdy nie był on na tak wyeksponowanej pozycji jak w powieści Margaret Stohl.

Musicie wiedzieć, że gdybyście zapytali mnie, czy z czystym sumieniem mogę polecić tą książkę, gdy byłam na półmetku jej czytania, powiedziałabym, że zdecydowanie nie. Ogólnie ocenienie tej powieści sprawiło mi duży problem, bo jej pierwsza i druga część różnią się między sobą poziomem najbardziej, jak tylko się da. Początek zapowiadał się obiecująco, ale po nim nadeszło prawie 200 stron tekstu, w którym nie widziałam większego sensu. Nie dość, że kompletnie nie potrafiłam wciągnąć się w fabułę, to miałam jeszcze wrażenie, że wciąż jestem myślami gdzieś „poza” akcją. W zasadzie w tym czasie zdążyłam przemyśleć wiele spraw, ale żadna z nich nie miała związku z książką! Bardzo zdziwiło (i zirytowało!) mnie też to, że pewne intrygujące i ciekawe wątki, rozpoczęte na pierwszych 50 stronach nagle znikały nie wiadomo gdzie i przez ponad połowę książki nie było o nich ani słowa. Zamiast tego zbyt wiele słów poświęcono codzienności rodziny w blasku fleszy, która bardziej przypominała niekończącą się farsę, niż życie.



Nie orientuję się za dobrze w  świecie mediów, a szczególnie tych, które obierają sobie za cel podanie do informacji publicznej najnowszych ploteczkek ze świata gwiazd i sekretów arcypopularnych celebrytów, ale Royce Rolls w doskonały sposób opisała ten świat. Zdaje się, że w Hollywood wszystko, co dobrze się sprzedaje i co pozostaje na ustach ludzi przez długi czas, nie jest prawdą. W książce widzimy ze szczegółami, jak bardzo fałszywa i podkoloryzowana jest codzienność Royce’ów. Miałam wrażenie, że chwil, w których mogą oni być TYLKO sobą, robić to, na co SAMI mają ochotę, a nie to, co podpowiada mi producent programu, jest bardzo niewiele. Jednak to te właśnie momenty, w których widzimy prawdziwą twarz Bentley, Maybacha, Porsche i Mercedes, są najlepsze – są dowodem na to, że liczy się dla nich coś więcej, niż dietetyczna cola, zajęcia fitness z trenerem personalnym i wymuskane kreacje wieczorowe.

Mniej więcej od połowy książki byłam w stanie dostrzec kierunek, w jakim podąża ta historia – wcześniej czytałam o czymś tak nieciekawym (paradoksalnie, autorka zdołała przedstawić życie celebrytów jako nieciekawe –ha!), że mimowolnie nie poświęcałam temu większej uwagi. Jednak kiedy powieść nabrała tempa, robiła się lepsza z rozdziału na rozdział. Kiedy autorka dorzuciła jeszcze totalnie niespodziewany wątek detektywistyczny, kompletnie nie mogłam się oderwać. W pewnym momencie myślałam, że podąża on w najbardziej oczywistym kierunku, ale okazało się, że w show biznesie rzadko kiedy coś jest oczywiste i prawdziwe. Przysięgam, że gdyby końcówka powieści nie okazała się tak zaskakująca i porywająca, książka stałaby się jednym z moich największych rozczarowań tego roku. Na szczęście autorka w zakończeniu dała tak dobry popis, że zdołało ono uratować tą powieść przed klęską.



Na koniec jeszcze jedna sprawa, o której nie mogę zapomnieć – czytając Royce Rolls odniosłam dziwne wrażenie, że książka ta wyjątkowo dużo straciła na przekładzie z języka angielskiego. Być może stało się tak dlatego, że zawiera ona wiele odnośników do popkultury amerykańskiej. W każdym razie naprawdę spora liczba zwrotów, fraz czy żarcików wplecionych w tekst nie miało dla mnie najmniejszego sensu i w miejscu, gdzie prawdopodobnie u czytelnika powinien pojawić się śmiech, ja zachowywałam śmiertelną powagę, próbując zrozumieć, o co chodzi. Niestety nie udało mi się także domyślić, o co chodziło w często pojawiających się przypisach na dole strony, których autorek był niejaki Dirk, czyli asystent producenta Jazdy z Royce’ami. Naprawdę długo zastanawiałam się, co autorka chciała osiągnąć, wtrącając od czasu do czasu komentarze faceta, który w zasadzie nie ma żadnego większego znaczenia dla fabuły. Jeśli ktoś z osób, które również czytały tą książkę, ma jakiś pomysł i wie, o co chodzi z Dirkiem, proszę, dajcie mi znać :')

PODSUMOWANIE:
Royce Rolls to książka bardzo specyficzna. Można by właściwie z dużą dokładnością podzielić ją na dwie części – jedną fatalną i zniechęcającą do dalszego czytania oraz drugą o niebo lepszą, wbijającą w fotel. Gdyby nie fenomenalna końcówka, spisałabym tą powieść na straty, a tak ostatecznie uznam ją za godną polecenia. Spróbujcie przymknąć oko na nieudany początek, aby dotrwać do zachwycającej końcówki.



Za egzemplarz książki gorąco dziękuję wydawnictwu Ya! :)

Tytuł oryginalny: These Shallow Graves
Autor: Jennifer Donnelly
Data premiery: 9 listopada 2016
Wydawnictwo: Ya!
Liczba stron: 570

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:
Josephine Montford należy do zamożnego rodu żyjącego w jednej z najlepszych dzielnic XIX-wiecznego Nowego Jorku. Jako od córki Charlesa Montforda, udziałowca w Towarzystwie Żeglugowym Van Houtena, oczekuje się od niej doskonałych manier, nieskazitelnego wyglądu i przede wszystkim wyjścia za mąż za wysoko urodzonego młodzieńca. Skryte marzenie Jo o karierze reporterki w świecie, w którym rolą kobiety jest tylko i wyłącznie pojawianie się na przyjęciach i wychowywanie dzieci, jest zwyczajnie nie na miejscu.

Kiedy ojciec Jo przypadkowo strzela do siebie podczas czyszczenia rewolweru, dziewczyna nie może zgodzić się z publiczną opinią, według której był to tylko nieszczęśliwy wypadek. Charles Montford był zbyt doświadczony i inteligentny, aby czyścić naładowaną broń. Jo postanawia dokładniej zbadać okoliczności śmierci ojca i zaczyna zgłębiać najskrytsze tajemnice jego firmy. Kiedy w jej śledztwie zaczyna pomagać jej Eddie, młody reporter lokalnej gazety, dziewczyna uświadamia sobie, jak wiele może stracić, próbując doszukać się prawdy. Tylko że jest już za późno, by odpuścić.



OPINIA:
Niewiele wiedziałam o Płytkich grobach przed rozpoczęciem lektury. Obiło mi się o uszy kilka niezwykle pozytywnych opinii na temat tej książki, ale żaden element jej fabuły nie był mi znany. Postanowiłam przeczytać tą powieść, kierując się czytelniczą intuicją, która podpowiadała mi, że będzie to historia, która mi się spodoba. W głowie miałam jednak obraz młodzieżówki z wątkiem detektywistycznym, której akcja rozgrywa się w czasach teraźniejszych, więc byłam naprawdę zdziwiona, kiedy odkryłam, że Płytkie groby przenoszą nas do niezwykle klimatycznego XIX-wiecznego Nowego Jorku...

Nie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam powieści, które sięgają do przeszłości i pozwalają choć trochę poznać kulturę i zwyczaje, jakie obowiązywały w minionych wiekach. Usytuowanie akcji w roku 1890 jest ogromnym plusem tej powieści. Tym bardziej, że Jennifer Donnelly udało się we wspaniały sposób odtworzyć klimat panujący w Nowym Jorku - wyraźne różnice między biedotą a zamożnymi mieszkańcami miasta, rosnące znaczenie środków masowego przekazu, a szczególnie prasy, i przede wszystkim rolę kobiet w społeczeństwie. W tamtych czasach jedynym zadaniem młodej siedemnastoletniej dziewczyny, takiej jak Jo, było odnalezienie jak najlepszego partnera. Jak możecie się domyślić, miłość i uczucie w tym przypadku nie było jednym z kryteriów, które brało się pod uwagę, poszukując młodego kawalera.



Oprócz dokładnego opisu rzeczywistości wyższych sfer - drogich sukien, uroczystych przyjęć i wystawnych balów - autorka zadbała też, aby pokazać nam dla kontrastu, jak wyglądają najbardziej parszywe zakamarki Nowego Jorku. Jo, która przez całe życie otaczała się bogactwem, nie miała tak naprawdę pojęcia o otaczającej ją rzeczywistości. Dopiero śledztwo, które podejmuje, pozwala jej ujrzeć świat takim, jaki jest naprawdę, z ulicznymi gangami, szajkami złodziejskimi i obleganymi burdelami. Jestem totalnie zachwycona sposobem, w jaki Donnelly udało się przeprowadzić czytelnika przez XIX-wieczny Nowy Jork, pokazując zarówno jego dobre, jak i ze strony. A cały ten niezwykły klimat powieści, jest tak naprawdę tylko dodatkiem do głównej historii...

Gdybym miała krótko określić rodzaj literatury, do jakiej zaliczają się Płytkie groby, skłaniałabym się ku detektywistycznej młodzieżówce retro. Prawda jest bowiem taka, że tragiczna śmierć ojca Jo jest początkiem długiego i żmudnego śledztwa, jakie podejmuje jego córka. Dla mnie, jako osoby, która uwielbia zarówno kryminały, jak i literaturę młodzieżową, było to połączenie idealne. Mamy tutaj niejedną śmierć, niejednego trupa i mnóstwo tajemnic, które rosną wraz z każdym kolejnym krokiem Jo ku rozwikłaniu tajemnicy.



Jeśli chodzi o akcję książki, to nie jest ona jedną z tych pędzących na łeb na szyję. Powoli wprowadza ona jednak czytelnika w klimat powieści i stale zabiega o jego uwagę. Chociaż cała książka ze swoimi 570 stronami jest dosyć obszerna, nie znajdziemy tutaj ani jednego nudnego fragmentu. Od czasu do czasu autorka przygotowuje nam bombę w postaci zmieniającego bieg wydarzeń elementu, który może wprawić w prawdziwe osłupienie.

Bohaterowie również są plusem tej książki. Chociaż przyznam, że rodzina Jo niesamowicie działała mi na nerwy, a sama Josephine od czasu do czasu zdumiewała mnie swoją naiwnością i brakiem domyślności, to każda postać była dobrze wykreowana. Moimi ulubieńcami stała się dwójka, która pomagała Jo dotrzeć do prawdy o śmierci Charlesa Montforda - Eddie Gallagher i Fay Smith. Eddie to ten typ szalonego reportera, gotowego do wejścia na szczyt latarni ulicznej, byle tylko dojrzeć, czym zajmuje się podejrzany mieszkaniec budynku z ostatniego piętra. Poza tym Eddie ujął mnie swoją szczerością, zadziornością i wiernością. Fay za to niezwykle przypominała mi Inej z Szóstki wron - była tak samo nieuchwytna, sprytna i dzielna. Zarówno Eddie, jak i Fay, mieli za sobą okropną przeszłość, więc ich obecna osobowość stawała się jeszcze bardziej fascynująca w świetle tragicznych zdarzeń z ich młodości.



Kończąc Płytkie groby byłam autentycznie niezadowolona. I to wcale nie przez to, że końcówka była rozczarowująca, ani nie przez to, że zawiodło mnie rozwiązanie całej zagadki. Nie - byłam niezadowolona, musząc w końcu oderwać się od lektury. Był to prawdziwy żal, że to już koniec historii Jo i Eddiego, których relacja mogła przecież potoczyć się o niebo lepiej; żal, że muszę wrócić z klimatycznego Nowego Jorku do swojej własnej szarej rzeczywistości. Jest to jedna z tych powieści, przy których zapomina się o Bożym świecie.

PODSUMOWANIE:
Podsumowując, Płytkie groby mają w sobie wszystko, aby się w nich zakochać - rzadko spotykany klimat, który pozwala nam przyjrzeć się bliżej Nowemu Jorkowi sprzed dwóch wieków, intrygujący wątek detektywistyczny, który prowadzi nas przez całą książkę, i w końcu stworzeni z dbałością bohaterowie, do których nie sposób się nie przywiązać. Gorąco polecam Wam Płytkie groby - będzie to historia, którą będziecie żyć jeszcze długo po zakończeniu czytania.





Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję Wydawnictwu Ya! :)

Tytuł oryginalny: Letters To The Lost
Autor: Brigid Kremmerer
Data premiery: 27 września 2017
Wydawnictwo: Ya!
Liczba stron: 410

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:
Declan Murphy to chłopak o szemranej reputacji. W szkole wszyscy starają się omijać go szerokim łukiem - nawet nauczyciele czasem zachowują się tak, jakby się spodziewali, że za chwilę podłoży gdzieś tykającą bombę. W domu, kiedy już się tam pojawia, w jego stronę posyła się wrogie spojrzenia, a w pracy na cmentarzu, gdzie wykonuje zlecone mu prace społeczne, jest całkiem niedoceniany.

Pewnego dnia na jednym z nagrobków znajduje list do zmarłej matki. Nie może się powstrzymać i czyta go w całości. Okazuje się, że autorka wiadomości i Declan mają ze sobą więcej wspólnego niż na początku mogłoby się wydawać. Chłopak, naruszając własność prywatną Juliet Young i wzbudzając w niej niepowstrzymaną złość i wstyd, decyduje się zostawić pod listem własny dopisek.



OPINIA:
Można powiedzieć, że to była miłość od pierwszego wejrzenia. Nie mam jednak na myśli miłości między głównymi bohaterami powieści, więc może była to zwyczajnie moja dobra czytelnicza intuicja, która podpowiedziała mi, że ta książka będzie czymś wyjątkowym, kiedy tylko ją zobaczyłam. Miałam prorocze przeczucie, że nie będzie to płytka i banalna młodzieżówka, o której zapomnę w tej samej sekundzie, w której przewrócę ostatnią kartkę. To cudowne uczucie, kiedy książka, po której spodziewałeś się dużo dobrego, dorównuje twoim oczekiwaniom. Ale wtedy, gdy ta książka okazuje się jeszcze lepsza, to już jest całkowity kosmos.

Wyobraźcie sobie, że ktoś nie dość, że czyta waszą całkowicie prywatną korespondencję ze zmarłą matką, to jeszcze ma wystarczający tupet, by na nią odpowiedzieć. Na pewno mielibyście ochotę obarczyć tą osobę wszystkimi znanymi wam epitetami (używając niekoniecznie kulturalnych słów), ale poczulibyście też zażenowanie, ponieważ ktoś bez waszej zgody poznał najgłębszą prawdę o was. Tak właśnie czuła się Juliet, gdy odkryła odpowiedź Declana na swój własny list, który przeznaczony był tylko dla jej nieżyjącej matki. To wydarzenie, jakkolwiek absurdalne, staje się początkiem niezwykłej znajomości. Jules decyduje się odpisać Declanowi na jego notatkę, a z czasem ich listy stają się coraz dłuższe i przybierają formę zwierzeń, poruszając prywatne tematy.



Chociaż teoretycznie Declan i Juliet nie mają ze sobą wiele wspólnego, okazuje się, że tą dwójkę łączy ogromna ilość żalu, bólu i rozpaczy. Chociaż żadne z nich nigdy nie mogłoby się tego spodziewać, odnajdują w sobie nawzajem niezwykłe zrozumienie, którego nie spotkali nigdzie wcześniej. Ich listy stają się czymś w rodzaju anonimowych zwierzeń, które pozwalają im na szczerość i wyrażanie najgorszych obaw - Juliet i Declan nie wiedzą bowiem, z kim tak naprawdę korespondują. Łatwość, z jaką nastolatkowie opowiadają sobie o swoich problemach, jest zdumiewająca. Mam wrażenie, że bardzo rzadko spotyka się tak pasujących do siebie bohaterów.

Na pewno to znacie - książka, którą czytacie jest fantastyczna, jednak bohaterka/bohater tak bardzo działa Wam na nerwy, że cała przyjemność z czytania gdzieś ulatuje. Jest naprawdę mnóstwo powieści, z którymi mam ten problem, a szczególnie często pojawia się on w młodzieżówkach, gdzie młodzi bohaterowie nierzadko kreowani są na bezmózgich nastolatków. Tym bardziej byłam w siódmym niebie, kiedy postacie z Listów do utraconej okazały się niezwykle dojrzałe. Ich zachowania nie irytowały, nie dziwiły i nie wprawiały mnie w totalne zażenowanie. Naprawdę mogę policzyć na palcach jednej ręki sytuacje, w których decyzje postaci książkowych w stu procentach odzwierciedlały to, co sama bym zrobiła, będąc na ich miejscu. Reakcje i zachowania Juliet i Declana były jednak doskonale przemyślane (nie wzięte nie wiadomo skąd, jak to czasem bywa), a ich uczucia były tak prawdziwe i autentyczne, że z łatwością je współodczuwałam.



Kolejnym elementem, który potwierdza to, że Bridgid Kremmerer dobrze przemyślała swoją opowieść, chcąc przekazać czytelnikom jak najwięcej, jest to, że smutek, jaki bohaterowie noszą w sobie, nie bierze się znikąd. Rzeczą, która niezwykle mnie wkurza, są wydumane problemy postaci w książkach, które zdają się być wymyślone tylko po to, aby dany bohater wyglądał na biednego i pokaranego przez los. W Listach do utraconej zarówno Declan, jak i Juliet przeżyli niepojęty koszmar i przeszli bardzo długą drogę, aby się po nim pozbierać. Ich rozpacz jest więc całkowicie zrozumiała i nie wydaje się wyolbrzymiona i absurdalna.

Powieść Kremmerer w wyjątkowy sposób porusza temat stereotypów. Declan jest chłopakiem, który przez jeden błąd popełniony w przeszłości, został przez wszystkich skazany na wieczne potępienie. I chociaż jest on chłopakiem niezwykle inteligentnym i dojrzałym, czasem nawet on sam nie wierzy, że nadaje się do czegoś więcej niż do zamknięcia w celi. Wrogość, jaka jest mu okazywana na co dzień przez ludzi, którzy tworzą swoją opinię na jego temat na podstawie plotek, jest zdolna skutecznie zgasić w nim wszelki potencjał i ambicję. Chwytając się bezpodstawnych stereotypów, jego rówieśnicy uważali go za bezmózgiego przestępcę, który resztę życia powinien spędzić za kratkami.  Sprawa ta jest naprawdę przykra, jednak spotykamy się z nią także w naszym życiu. Ile razy oceniamy kogoś, wierząc plotkom i pogłoskom?



Musicie mi uwierzyć na słowo - Listy do utraconej są po prostu cholernie wciągające. Przeczytanie tej książki zajęło mi mniej więcej półtora dnia i w tym czasie (oraz długo potem) nie mogłam przestać o niej myśleć. Działa ona jak potwór, który pożera Was, kiedy tylko zaczniecie czytać, i łaskawie wypuszcza po ostatnim zdaniu. Nie jest to jedna z  tych banalnych młodzieżówek, które nie wkładają do Waszego życia nic nowego. Jest to opowieść o żalu, zaufaniu i pasji. O wybaczaniu i miłości. Zapewniam Was - jest to jedna z najlepszych książek literatury młodzieżowej, jakie przeczytałam w tym roku.

PODSUMOWANIE:
Listy do utraconej to FE-NO-ME-NAL-NA młodzieżówka, która niesie ze sobą ogromną porcję bólu i wątpliwości. Bohaterowie książki są jednymi z najlepszych, najbardziej racjonalnych i mających w sobie najwięcej sensu postaci, z jakimi spotkałam się w ostatnim czasie. Możemy z nimi płakać, śmiać się i wściekać, zapominając, że ich historia tak naprawdę nas nie dotyczy. Z całego serca polecam Wam Listy do utraconej. To wyjątkowa opowieść, której nie zapomnicie na długo!





Za możliwość przeczytania książki z całego serca dziękuję wydawnictwu Ya! :)

Tytuł oryginalny: More Of Me
Autor: Kathryn Evans
Data premiery: 15 lutego 2017
Wydawnictwo: YA!
Liczba stron: 363

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS: