BOOKS OF SOULS: girl

2019

165. DZIEWCZYNA Z WIEŻY, CZYLI MOSKWA I WIERZENIA SŁOWIAŃSKIE

, by MargoRoth

2018

132. [PRZEDPREMIEROWO] HISTORIA PEWNEJ DZIEWCZYNY. CZYLI BEZ OGRÓDEK O LUDZIACH I ŻYCIU

Tytuł oryginalny: Story of a Girl
Autor: Sara Zarr
Przekład: Hanna Pustuła-Lewicka
Data premiery: 18 lipca 2018
Wydawnictwo: Ya!
Liczba stron: 272

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:
Jedno zdarzenie zmieniło życie Deanny Lambert bezpowrotnie. Kiedy jej tata przyłapał ją w niedwuznacznej sytuacji ze starszym chłopakiem na tylnym siedzeniu samochodu, a całe miasteczko dowiedziało się o tym, lata później dziewczyna wciąż musi znosić konsekwencje tego incydentu. Dzieciaki w szkole przyczepiły jej etykietkę puszczalskiej, a ojciec nigdy nie spojrzał już na nią tak samo i od miesięcy traktuje ją jak powietrze, dając do zrozumienia, jak bardzo go zawiodła. Kiedy Deanna ma dosyć plotek i szyderstw, które ciągną się za nią, gdziekolwiek pójdzie, ucieka w świat wyobraźni i marzy o wyrwaniu się z ponurego miasteczka.

OPINIA:
Są takie historie, które chwytają za serce i zmuszają do myślenia - nawet w ciepły letni wieczór, kiedy jednocześnie korzystamy z chwili relaksu. Historia pewnej dziewczyny, tak jak spodziewałam się od momentu, gdy zobaczyłam ją w zapowiedziach, to książka, która zapada w pamięć - choć może lepszym byłoby stwierdzenie, że to wnioski z tej powieści pozostawiają ślad w naszej głowie, nawet gdy umkną nam już szczegóły tej lekkiej historii. Chciałoby się powiedzieć: połączenie idealne - niezobowiązująca opowieść i wartościowy przekaz w jednym. Ja podpisuję się pod tym rękami i nogami, ponieważ wspomnienia po pozycji Sary Zarr wciąż krążą po moim umyśle, nie pozwalając o sobie zapomnieć.

Deanna Lambert jest zwyczajną dziewczyną. Jak każdy z nas popełnia błędy. Ona miała jednak to nieszczęście, że świadkami jej potknięcia stały się osoby, które nie miały z nim absolutnie nic wspólnego - rówieśnicy ze szkoły, współpracownicy jej ojca, a nawet ludzie na ulicy. Pacifica to małe miasteczko, gdzie każdy zna każdego, a wszelkie zdarzenie, nawet to bez precedensu, z miejsca staje się tematem rozmów mieszkańców i krąży między nimi jak wirus. Jeden incydent w życiu Deanny, który dotyczył tylko jej oraz jej najbliższej rodziny, został wywleczony przed oczy gapiów, którzy do usłyszanej części historii dopowiedzieli swoje, tworząc mijające się z prawdą pogłoski - pogłoski, które ciągną się za Deanną trzy lata po pamiętnym wydarzeniu.

Historia pewnej dziewczyny to książka, która zadziwiła mnie swoją prawdziwością. Nie wiem, czy zdołam właściwie opisać to, co mam na myśli, ponieważ chyba nigdy nie zdarzyło mi się czuć takiego powiązania emocjonalnego z żadną powieścią. Wiecie, książek opisujących problemy życia codziennego jest multum - każdemu bohaterowi w którymś momencie świat wali się na głowę i każdy czytelnik na pewno mógłby wyliczać w nieskończoność tragedie, które zwykle dotykają postacie książkowe. Jednak nigdy nie czułam się tak zaangażowana w to, co dzieje się w ich życiu, jak w przypadku Deanny Lambert. Dlaczego? Gdybym miała ubrać w słowa wnioski, które czasem przychodzą mi do głowy, gdy myślę o złej stronie ludzkiego działania, zrobiłabym to tak, jak Sara Zarr. Gdybym była na miejscu Deanny Lambert, stawała przed takimi wyborami i znajdowała się w takich sytuacjach, jak ona, postąpiłabym dokładnie tak samo. Autorce udało się tak doskonale oddać realia rządzące światem i ludźmi, że kiedy czytałam to, co autorka pisze o pragnieniu miłości, o zazdrości, zawiści, lekceważeniu, nadziei i rozczarowaniu, raz za razem nachodziła mnie myśl: "Ona wie, o czym mówi". Nie musiałam zastanawiać się nad motywami bohaterów, nawet jeśli nie wydawały mi się do końca słuszne, ponieważ pod piórem Sary Zarr stawały się całkowicie naturalne.

Historia pewnej dziewczyny jest w każdym calu prawdziwa. Przedstawia życie takie, jakim jest - najgorsze kłótnie nie zawsze są pełne łez i krzyków, a najdotkliwsze rany zadawane są przez szepty za plecami, ukradkowe gesty i lekceważenie. Historia Deanny Lambert jest historią smutną, lecz autentyczną. Czytając ją, mamy wrażenie, jakby dotyczyła każdego z nas i współodczuwamy razem z bohaterami. Jednak pomimo tego, że powieść porusza tematy poważne i istotne, jest ona lekka w swojej formie i treści. Niezbyt szybki czytacz jest w stanie przebrnąć przez nią w ciągu jednego dnia i - co najlepsze - pozostawi ona w jego głowie pewne znaczące wnioski, dzięki którym szybko tej powieści nie zapomni.

W kwestii bohaterów mogę powiedzieć tyle, że autorka nadała im niezwykle ludzki charakter. Nietrudno jest wczuć się w ich sytuację, zrozumieć ich postępowanie i zajrzeć do ich myśli. Deanna nie była bohaterką wyidealizowaną - popełniała błędy, zachowywała się głupio i z biegiem czasu dojrzewała, aby stanąć oko w oko ze swoimi potworami. Nie była dziewczyną, która użala się nad swoim losem i szuka pocieszenia gdzie tylko się da. Starała się żyć normalnie i wykazywała się ogromną siłą, gdy raz za razem ktoś podcinał jej skrzydła - czy to nie radzący sobie z przebaczeniem ojciec, czy to szkolni prześladowcy, czy też nieświadomie raniąca ją najlepsza przyjaciółka.

Za jedyny mankament mogę uznać to, że książka jest tak krótka. Czytało mi się ją znakomicie i pomijając już to, że po jej zakończeniu odczuwałam lekki niedosyt, to mam wrażenie, że z zakończenia historii Deanny można by wycisnąć nieco więcej. Autorka trochę zbyt pospiesznie chciała dotrzeć do ostatniego zdania powieści, zamiast pogłębić temat i przetrzymać czytelnika jeszcze chwilkę.

PODSUMOWANIE:
Historia pewnej dziewczyny jest godną polecenia książką, która zachwyciła mnie swoją autentycznością. Opowiada o cieniach i blaskach życia bez ogródek, a autorka w idealny sposób opisuje motywy kierujące bohaterami tak, że nie musimy zastanawiać się po co, na co i dlaczego. Jeśli macie ochotę na niegłupią, a jednocześnie lekką powieść, wyjątkowo realistyczną i świetnie napisaną, już wiecie, gdzie szukać.

Ocena: ★★★★★★★☆☆☆ (dobra)

Za książkę gorąco dziękuję wydawnictwu Ya! :)

24 komentarze

, by MargoRoth

2018

130. BAD BOY'S GIRL #3, CZYLI ŚREDNIAK NA ZAKOŃCZENIE SERII

Autor: Blair Holden

Przekład: Iwona Wasilewska, Grzegorz Komerski
Data premiery: 6 czerwca 2018
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 272

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:
Tessa i Cole, którzy przetrwali pierwszy rok w college’u, mają poważne problemy. Chociaż na pierwszy rzut oka ich związek jest silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej, zdecydowanie zbyt dużo osób postronnych ma coś do powiedzenia o ich relacji i próbuje zasiać między nimi ziarno niezgody. Zamierzchłe problemy rodzinne kroczą za Tessą i odzywają się po kilku latach, kiedy dziewczyna najmniej się tego spodziewa, a jakby tego było mało, Cole zaczyna coś przed nią ukrywać. Choć chłopak jest miłością jej życia i jedyną osobą, której bezgranicznie ufa, będzie musiała zastanowić się, dokąd zmierza ich związek i czego tak naprawdę pragnie od życia.

OPINIA:
Czekałam na ten tom Bad Boy’s Girl z ogromną ciekawością, ponieważ, jak może pamiętacie, o ile pierwsza część sprawiła, że rwałam sobie włosy z głowy z irytacji, druga napełniła mnie optymizmem i nadzieją, jako że była dużo lepsza i o wiele mniej denerwująca. Okazało się jednak, że trzeci tom serii nie jest ani lepszy, ani gorszy od poprzednich. Określiłabym go mianem typowego średniaka, który zawsze będzie plasował się gdzieś pośrodku tabeli, nie wzbudzając ani szczególnych zachwytów, ani otwartej niechęci.

Zawsze powtarzam, że najgorszą emocją, jaka towarzyszy czytaniu książki, jest obojętność. Przysięgam, że wolałabym już być wściekła, rzucać książką po pokoju, przeklinać ją i drzeć papier ze złości, niż nie czuć nic. Taka obojętność sprawia, że powieść staje się nijaka i nie wyróżnia się niczym na tle innych książek swojego gatunku. Tak właśnie prezentował się trzeci tom Bad Boy’s Girl, który czytałam bez większego zaangażowania czy zaciekawienia treścią, nie raz rozmyślając o czymś innym, śledząc tekst wzrokiem w tym samym czasie. Na szczęście w drugiej połowie książki sytuacja nieco się zmieniła (kiedy to zachowanie Tessy również się zmieniło, ale o tym za chwilę) i nieco żywiej reagowałam na perypetie bohaterów.

Początkowo Bad Boy’s Girl #3 nie porusza żadnego konkretnego tematu. Powiedziałabym, że skupia się głównie na rozstaniach i powrotach, kłótniach i godzeniu się oraz na… pijackich wybrykach Tessy. Otóż nasza bohaterka w tym tomie prezentuje swoją postawą skrajną głupotę, przynajmniej do czasu, aż zbiera się do kupy i bierze swój los we własne ręce. Kwestią, która straszliwie działała mi na nerwy, było jej idiotyczne zachowanie po alkoholu, które powtarzało się kilka dobrych razy na zaledwie 270 stronach. Na Boga, jak ktoś nie umie pić z umiarem, to nie powinien robić tego w ogóle! Taka sytuacja mogłaby być zabawna za pierwszym razem, ale nie za czwartym czy piątym.

Kontynuując temat Tessy warto wspomnieć o tym, że w tym tomie bohaterka przebiła samą siebie, jeśli chodzi o zgrywanie bezradnej mimozy, której na ratunek za każdym razem przybywać musi jej książę na białym koniu (czytaj: Cole). Jej chłopak, który kocha ją bezwarunkowo, poświęca się dla tego związku i stara się dbać o Tessę najlepiej, jak potrafi, za to ona… potrafi tylko awanturować się o błahostki, odcinać od świata i skupiać na swojej osobie tak bardzo, że nie zauważa poważnych problemów własnego chłopaka, który podobno jest dla niej najważniejszy. Przez większość czasu było mi zwyczajnie szkoda Cole’a, który jest takim typem chłopaka, za jakiego każda dziewczyna mogłaby zabić, a który nie dość, że nie jest doceniany przez Tessę, to nie otrzymuje od niej żadnego wsparcia. Taka sytuacja prędzej czy później musiała doprowadzić do rozłamu między Cole’em i Tessą…

…i był to moment zwrotny w powieści, który nadał jej tempa i dynamizmu, jakiego brakowało mi od początku. Dzięki swoim przyjaciołom, którzy ze szczerością i dosadnością zdołali wbić Tessie do głowy, że jej zachowanie, lekko mówiąc, było dalekie od ideału, dziewczyna postanowiła w końcu zawalczyć o swój związek i swojego faceta, pokazując mu, że jest jej jedyną miłością. Okazało się, że Tessa, gdy ma określony plan działania i motywację, gdy nie zgrywa sierotki Marysi, całkiem daje się lubić. Na szczęście zrozumiała, że związek jest umową obu stron, a jej udział w relacji chłopak-dziewczyna wymaga czegoś więcej niż tylko obecności.

Od samego początku serii Cole wydawał mi się najlepszym jej elementem, a ten tom tylko potwierdza moje słowa. Taki chłopak to złoto i cieszę się, że Tessa nareszcie to dostrzegła. Jeśli chodzi o Blair Holden, to wciąż uważam, że jej styl i humor są bardzo dobre. Oczywiście nie jest to literatura górnolotna, od której iloraz inteligencji czytelnika nagle wzrośnie, ale jak na lekką młodzieżówkę z wątkiem romantycznym jest zaskakująco dobrze napisana.

PODSUMOWANIE:
Bad Boy’s Girl #3 miało momenty gorsze i lepsze, ale ostatecznie okazało się ciekawą powieścią, doskonałą w chwili relaksu. Niektórych bohaterów miałam ochotę trzepnąć w łeb (Tessa), a innych ucałować (Cole), ale generalnie byli oni po prostu ludzcy – niepozbawieni wad, popełniający głupie błędy i ponoszący konsekwencje swoich wyborów. Choć trzecią część Bad Boy’s Girl pod względem poziomu umieściłabym wyżej niż pierwszą, ale niżej od drugiej, a seria ta na pewno nie stała się moją ulubioną, mogę ją ze szczerym sumieniem polecić osobom, które szukają niezobowiązującej rozrywki i trafionego humoru.

Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję wydawnictwu Jaguar! :)

14 komentarze

, by MargoRoth

124. BAD BOY'S GIRL #2, CZYLI PROBLEMY EGZYSTENCJI STUDENTA

Autor: Blair Holden
Data premiery: 18 kwietnia 2018
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 348

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:
Tessa O’Connell wkrótce odbierze dyplom ukończenia szkoły średniej i zacznie naukę na uniwersytecie. Nowy początek okazuje się jednak tak różny od marzeń dziewczyny, jak to tylko możliwe: wraz z bagażami i chłopakiem na studia zabiera ze sobą także całą masę problemów. Jakby tego było mało, wszystkie studentki na kampusie wydają się nieustannie lgnąć do Cole’a… Czas spędzony w collage’u, który miał być dla Tessy okazją do rozwinięcia skrzydeł, może niespodziewanie okazać się także czasem próby.

OPINIA:
Widok tej recenzji może Was zdziwić, jeśli pamiętacie, w jaki sposób wypowiadałam się o pierwszym tomie tej serii. Określę to krótkim eufemizmem: nie była to najbardziej pochlebna opinia roku. Czasem jednak łapię się na tym, że po przeczytaniu danej książki i zrecenzowaniu jej, gdy emocje związane z lekturą nieco już opadną, moje nastawienie się zmienia. Zdarza mi się stwierdzić, że oceniłam powieść zbyt entuzjastycznie i powinnam była wyciągnąć na wierzch więcej jej wad, lecz najczęściej przekonuję się do książki i uznaję, że trochę za bardzo ją sponiewierałam. Tak też było w przypadku pierwszej części Bad Boy’s Girl, która okazała się swego rodzaju Guilty Read – może nie najlepszym, jakie czytałam, ale… znośnym. Postanowiłam więc dać szansę drugiej części, mając nadzieję, że tym razem Blair Holden przekona mnie do siebie definitywnie.

Bad Boy’s Girl #1 zakończyło się z przytupem, którego… nie pamiętałam. Okej, czasem moja pamięć szwankuje i z głowy wyleciał mi szalenie ważny element historii Tessy i Cole’a, którego pojawienie się zmieniło losy pary o sto osiemdziesiąt stopni, ale gdy już ostatecznie odnalazłam się w miejscu i sytuacji, odnalazłam Tessę, na której głowę co rusz spadały nowe problemy. Nie będzie odkryciem Ameryki spostrzeżenie, że były to kłopoty sercowe głównej bohaterki, która jako dziewczyna najpopularniejszego przystojniaka w okolicy nigdy nie może się nudzić. Wraz z Tessą i Cole’em przeżywamy najpierw burzliwe lato, a potem początek nauki na uniwerku, która to stawia bohaterów przed nowymi wyzwaniami.

Drugi tom Bad Boy’s Girl był… w porządku. Po prostu. Pewnie powinnam wystrzelić w tym momencie z rozwlekłym esejem na temat świetności/fatalności tej książki, ale czasem w nasze ręce wpadają powieści, które są gdzieś pomiędzy. Będąc typowymi średniawkami, nie stają się obiektem żadnych szczególnych zarzutów, ale nie wywołują również ochów i achów. Nie związałam się emocjonalnie z bohaterami Bad Boy’s Girl, nie płakałam, gdy oni przeżywali załamanie, nie skakałam z radości, gdy Tessę przyjęto na uniwersytet, a moje zaangażowanie w akcję książki było do tego stopnia umiarkowane, że nie nudziłam się podczas czytania. Z przyjemnością ogłaszam jednak, że część druga tej serii przypadła mi do gustu bardziej, niż pierwsza. Jest to zasługa braku ogromnej fali irytacji, jaka spadła na mnie w poprzednim tomie, a która była momentami tak ciężka do zniesienia, że miałam ochotę palnąć się tą książką w głowę, a następnie poćwiczyć nią rzuty na odległość z czwartego piętra. Tym razem nic takiego nie miało miejsca.

Jestem świadoma, że Bad Boy’s Girl #2 jest spokojniejszą, poważniejszą i mniej szaloną siostrą pierwszego tomu, jednak w mojej opinii brak wszelkich wybuchających rewelacji, absurdalnych sytuacji i wnerwiających zdarzeń rodem z telenoweli jest ogromną zaletą. Były to bowiem właśnie te elementy, które działały mi na nerwy podczas czytania Bad Boy's Girl #1. Gdy w końcu usunęły się one z pola widzenia, na horyzoncie pozostała zwyczajna historia, niewyróżniająca się, przyjemna do przeczytania na jeden raz. Ta tendencja zwyżkowa poziomu książek Blair Holden, który z tomu na tom zmienia się na lepsze, daje mi nadzieję na to, że po trzecim tomie w końcu będę mogła powiedzieć: „Tak, to jest to, na co czekałam!” i wysłać autorce wirtualne uściski, dziękując za wspaniałą lekturę.

Być może nie wspomniałam o tym w recenzji poprzedniego tomu, ale zarówno wtedy, jak i teraz zachwyca mnie styl autorki. Oczywiście nie jest to styl pełen ozdobników, upiększeń i górnolotnych słów, bo to raczej nie ten typ literatury, jednak gdybym miała wskazać, w jaki sposób powinno się pisać rozrywkowe książki literatury Young/New Adult, bez zastanowienia przywołałabym przykład Blair Holden. To, jak autorka operuje humorystycznymi dialogami, rozbrajającymi porównaniami i powalająco dobitnymi przemyśleniami Tessy, jest fantastyczne. Nie raz zaczynałam rechotać jak opętana, gdy przeczytałam jakąś prześmieszną metaforę lub zabawne określenie. Z tej książki można czerpać pomysły na obraźliwe określenia, jakimi można obdarzyć ludzi, którzy nam się naprzykrzają, i generalnie zaostrzyć sobie język.

PODSUMOWANIE:
Bad Boy’s Girl #2 to młodzieżówka jak każda inna. Nie zapewniła mi fali uniesień, ale nie była też tak irytującym tworem, jak jej poprzedniczka. Pozwala mi to być pełną nadziei na jeszcze lepszy trzeci tom, który z chęcią przeczytam. Na brawa zasługuje styl pisania autorki, który urzekł mnie po raz kolejny. Jeśli lubicie zabawne historie miłosne, przy których można miło spędzić czas, nie wyrywając sobie włosów z głowy z rozdrażnienia nad głupotą bohaterów, ta książka jest dla Was.

Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję wydawnictwu Jaguar :)

ZOBACZ TAKŻE... BAD BOY'S GIRL #1, CZYLI OD MIŁOŚCI DO NIENAWIŚCI

21 komentarze

, by MargoRoth

2018

115. TRYLOGIA SLAMMED, CZYLI MIŁOŚĆ W PARZE Z POEZJĄ

Ta recenzja dotyczy wszystkich trzech tomów serii, jednak NIE MA TUTAJ SPOJLERÓW, więc nawet jeśli dopiero planujecie przeczytać trylogię lub jesteście w trakcie, możecie czytać wpis bez obaw :)

Tytuł oryginalny: Slammed / Point Of Retreat / This Girl
Autor: Colleen Hoover
Data wydania: 15 lutego 2018 / 16 lutego 2018
Wydawnictwo: Ya!
Liczba stron: 282 / 298 / 342

OPIS HISTORII:
Layken Cohen kilka miesięcy temu straciła ojca. Właśnie przeprowadziła się z matką i młodszym bratem do małego miasteczka w stanie Michigan, zostawiając za sobą słoneczny Teksas wraz z przyjaciółmi, szkołą i wspomnieniami. Już na samym początku okazuje się, że sąsiad z naprzeciwka mocno zamiesza w rodzinnych relacjach. Choć Lake ciężko jest to zrozumieć, zaczyna coraz częściej myśleć o Willu Cooperze, młodym nauczycielu, samotnie wychowującym brata.

Nikt z rodziny Cohenów nie spodziewa się jednak, jak bliscy sobie staną się jej członkowie, kiedy będą musieli zmierzyć się ze śmiertelną chorobą i codziennymi problemami.

PIERWSZY TOM – SLAMMED, czyli początek z grubej rury…

Już od pierwszych stron Hoover zaskoczyła mnie tempem relacji rozwijającej się między Willem i Lake. Owszem, byłam przyzwyczajona, że w książkach New Adult raczej nie trzeba czekać długo na moment zauroczenia lub zakochania bohaterki, ale żeby miało to miejsce po 20 stronach? Cóż, autorka nie bawiła się w owijanie w bawełnę i od razu przeszła do rzeczy. Jednak otwartość i szczerość, jaka od samego początku panowała między Willem i Layken, a do tego sposób, w jaki na siebie patrzeli… Wydawało mi się to nienaturalne.

Na moje szczęście, szybko okazało się, że historia tych dwojga nie będzie tak cukierkowa, jak wydawało mi się na początku, ponieważ los zdecydowanie nie chciał współpracować z bohaterami. Gdy akcja powieści trochę się już rozwinęła, problemy zaczęły wyrastać przed nimi jak grzyby po deszczu. Z drugiej strony patrząc, czasem miałam wrażenie, że jest ich wręcz zbyt wiele – wiecie, to była ta sytuacja, gdy na jedną osobę spada tak wiele nieszczęść, że wydaje się to zaburzać prawo prawdopodobieństwa. Mimo to w pewnym momencie rzeczywistość Lake i Willa stała się tak ciężka, że mimowolnie byłam ciekawa, jak zdołają wybrnąć ze wszystkich swoich kłopotów.

Można zauważyć różnicę między starszymi a nowszymi powieściami Colleen Hoover – z dużym plusem dla tych drugich. Jej najnowsza twórczość jest zdecydowanie doroślejsza niż to, co tworzyła na początku. Przykładowo jej Ugly Love zaliczyłabym do gatunku New Adult, ale Slammed jest już historią, która bardziej podpada mi pod romans młodzieżowy, a w niektórych momentach przypomina mi nawet opowieści z Wattpada. Mimo to nie brakuje tutaj „tego czegoś”, co sprawia, że zawsze czytam powieści CoHo z ogromną przyjemnością, choć nie pasują one do moich typowych upodobań literackich.

Historia Willa i Lake rozwinęła się w niezwykle ciekawym kierunku i pod koniec książki nie mogłam wytrzymać z niecierpliwości, aby dowiedzieć się, co będzie z nimi dalej. Dodatkowo pojawiający się w powieści motyw poezji był wyjątkowy – niektóre wiersze, wygłaszane na wieczorkach poetyckich nazywanych slamami, były poruszające i zdołały wzruszyć nawet mnie (nie zdarza mi się to często!). Ostatecznie Slammed uznaję za doskonałe Guilty Pleasure, które pokochałaby kilka lat młodsza ja, ale dziś także podoba mi się bardziej, niż byłabym gotowa przyznać na początku.

OCENA TOMU: 7/10

TOM DRUGI – POINT OF RETREAT, czyli spadek formy…

Jak to zwykle bywa, nawet najpiękniejsza sielanka nie trwa długo, więc w drugim tomie Will i Layken mierzą się z kolejnymi problemami, a tym razem są to problemy dotyczące konkretnie ich relacji. Do życia Willa powraca bowiem jego była dziewczyna, której pojawienie się wprowadza ogromny zamęt i wystawia naszych bohaterów na próbę.

Niestety muszę przyznać, że drugi tom trylogii nie był już tak ciekawy, jak pierwszy i gdzieś zniknął ten element przyjemności z czytania. Szczerze mówiąc, przez większość czasu pozostawałam obojętna na to, co dzieje się w książce. Wprawdzie niektóre wydarzenia zdołały mnie zaciekawić, jednak generalnie powiedziałabym, że Point Of Retreat sprowadzał się do błędów popełnianych przez bohaterów oraz dziwacznych i nieracjonalnych zachowań Willa, który próbował owe błędy naprawiać. Na plus zdecydowanie mogę zaliczyć końcówkę, w której następuje nagła kumulacja akcji praktycznie nieobecnej przez pierwsze 80% książki. Wydarzenia, które mają miejsce na ostatnich pięćdziesięciu stronach, łamią serca zarówno bohaterów, jak i czytelników, i choć w pewnym stopniu mogą zrekompensować pierwszą część książki, zachęcając do sięgnięcia po kolejny, ostatni już tom.

OCENA TOMU: 6/10

TOM TRZECI – THIS GIRL, czyli im dalej tym gorzej…

Po ostatni tom trylogii Colleen Hoover zabrałam się bez uprzedniego przeczytania opisu książki, jak to zresztą zwykle robię, i mimo że nie miałam określonych oczekiwań wobec zakończenia historii Willa i Lake, byłam zaskoczona. I to niestety niezbyt mile. Jestem prawie pewna, że gdyby nie zaproponowano mi zrecenzowania tej książki, sama nie zdecydowałabym się na kupienie jej w księgarni. Dlaczego? Cóż, ten tom jest w zasadzie odwróconą kopią części pierwszej, z tą jedynie różnicą, że poznajemy perspektywę Willa, a nie Layken. Jak możecie się domyślić, nie jest to nic nowatorskiego i nie wprowadza wiele do fabuły, i faktycznie tak jest, że przez większość książki czytamy drugi raz tą samą historię, nawet z tymi samymi dialogami.

Szczerze wątpię, czy ten tom był w ogóle potrzebny. W moim mniemaniu jest on całkowicie zbędny i gdybym go nie przeczytała, absolutnie nic bym nie straciła. Dobrze, prawdą jest, że w This Girl pojawia się kilka elementów, o których wcześniej nie mieliśmy pojęcia i mogliśmy się ich tylko domyślać, a teraz ułożyły się one w zgrabną i zrozumiałą całość, ale… wciąż nie są one warte zachodu. Te nieznane wcześniej fragmenty można by skondensować do nowelki o maksymalnie 40 stronach, a nie rozwlekać je na ponad 300! W rezultacie miałam wrażenie, że wciąż czytam drugi raz to samo, i musiałabym pałać do tej historii naprawdę niesamowitym uwielbieniem, żeby z zachwytem raz za razem powtarzać to, co już zdążyłam poznać.

OCENA TOMU: 5/10

PODSUMOWUJĄC… WARTO CZY NIE WARTO?

Jeśli zastanawiacie się, czy sięgnąć po wznowioną serię Slammed, moja rada brzmi TAK – śmiało sięgajcie po pierwszy tom, a jeśli chodzi o kolejne… Cóż, nic wielkiego się nie stanie, jeśli je pominiecie i poprzestaniecie na tym, co opowiedziane zostało w Pułapce uczuć. Jest ona naprawdę ciekawa, wciągająca i wzruszająca, jak Guilty Read z górnej półki, z którym można spędzić kilka cudownych wieczorów. Jeśli w Waszej głowie po przeczytaniu pierwszego tomu zostaną same miłe wspomnienia, nie ma potrzeby psuć sobie ich sięganiem po kolejne.

Za możliwość lektury gorąco dziękuję wydawnictwu Ya! :)

No komentarze

, by MargoRoth

2018

113. BAD BOY'S GIRL, CZYLI OD MIŁOŚCI DO NIENAWIŚCI

Autor: Blair Holden
Data premiery: 15 lutego 2018
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 512

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:
Taktyka Tessy na przetrwanie ostatniego roku w liceum przedstawia się następująco: nie wychylać się i przetrwać. Kiedy jej była najlepsza przyjaciółka, a aktualnie jedna z osób, które z godną podziwu wytrwałością starają się uprzykrzyć jej życie, zaczyna umawiać się z Jasonem – wielką miłością Tessie, dziewczyna wie, że nawet najmniejsze ostatnie szczątki przyjaźni pomiędzy dziewczynami są już przeszłością. Jednak nie jest to jej jedyny problem: wkrótce do miasta powraca Cole Stone - prześladowca Tessy sprzed kilku lat, którego przybycie wywróci jej życie do góry nogami. Jednak zupełnie nie w taki sposób, w jaki Tessa się spodziewa…

OPINIA:
Moją relację z Bad Boy’s Girl można by opisać krótko – od miłości do nienawiści, z nieba do piekła, od zachwytu do… bolesnego rozczarowania. Gdybym miała przedstawić swoje zadowolenie z lektury na wykresie, linia trzymałaby się na wysokim poziomie gdzieś do połowy, a potem w zastraszającym tempie zmierzałaby ku dołowi, aby zakończyć swój lot niezapomnianym upadkiem. Ale zacznijmy od początku…

Muszę podkreślić, że kilka lat temu miałam fioła na punkcie fanfiction i różnego rodzaju opowiadań pisanych przez anonimowych ludzi w bardziej lub mniej podejrzanych zakątkach Internetu. Można więc powiedzieć, że orientuję się, jaką specyfiką charakteryzują się historie umieszczane na portalach typu Wattpad, skąd pochodzi właśnie książka Blair Holden, o której dziś piszę. Mówiąc oględnie, większość z nich nie jest zbyt ambitna i dziś nie byłabym już w stanie czerpać z czytania ich takiej przyjemności jak wtedy, gdy byłam młodsza. Jednak początkowo Bad Boy’s Girl nie pasowała mi do tego schematu – nie była jednym z tych prostych, błahych, momentami żenujących opowiadań, jakie spodziewałam się ujrzeć. Co więcej, była szalenie wciągająca! Ani się nie obejrzałam, a jedna setka stron za drugą była już za mną, a ja czytałam z zapartym tchem i chciałam więcej i więcej…

Niestety nie trwało to długo. Mniej więcej w połowie książki, kilka elementów na raz zaczęło mi działać na nerwy – po pierwsze, Tessa miała momenty, w których zaczynała obwiniać się o całe zło wszechświata, jęczeć i użalać się nad sobą, generalnie będąc godną politowania bohaterką. Co więcej, zachowanie innych postaci (na przykład wspomnianego już Jasona, obiektu uwielbienia Tessy) było dla mnie totalnie irracjonalne – chłopak przed długi czas odgrywał rolę pachołka swojej dziewczyny Nicole, nie odważając się kiwnąć palcem na jej okrutne zachowanie w stosunku do Tessy, która, jakby nie patrzeć, była także jego przyjaciółką, w pewnym momencie, z powodu, który pozostanie chyba największą tajemnicą ludzkości, zapałał do Tessy nagłym uczuciem, posyłając w niepamięć wszystkie przypadki swojego żałosnego tchórzostwa i unikania konfrontacji z Nicole. Ponadto, byłam ogromnie zawiedziona tym, w jakim kierunku podążyła kreacja postaci Tessy. Początkowo bohaterka ta jest nam przedstawiona jako zmagająca się z otyłością, nieśmiała nastolatka, która mistrzowsko opanowała sztukę wtapiania się w tło i niewyróżniania się. Początkowo byłam naprawdę zadowolona, ponieważ myślałam, że udało mi się odnaleźć nieoczywistą i nieidealną bohaterkę, których przecież jest tak mało. Okazało się, że moja radość była przedwczesna, ponieważ Tessa nagle okazała się być obiektem westchnień nie jednej, ale kilku osób! Jej postać zaczęła być opisywana w samych superlatywach, jako piękna, atrakcyjna i tym podobne, co autentycznie gryzło mi się z opisami, które dostajemy na początku książki…

Do tej całej litanii zarzutów mam jeszcze niestety coś do dodania: pewne tematy, jakie porusza autorka, zostały potraktowane z ogromnym brakiem dbałości. Miałam wrażenie, że kiedy tylko wprowadzała ona jakiś bardziej ambitny wątek, który prawdopodobnie wpłynąłby pozytywnie na książkę, gdyby tylko został dobrze wykonany, unikała jego rozwinięcia i szybko zamykała go w najprostszy możliwy sposób. Przykładowo, brat głównej bohaterki od dwóch lat zmagał się z poważną depresją, wskutek czego praktycznie nie wychodził ze swojego pokoju, stale natomiast towarzyszyła mu butelka z alkoholem. Okazuje się, że kiedy Tessa nagle postanawia porozmawiać ze swoim bratem (jakoś ciężko mi uwierzyć, że przez okres dwóch lat, żadne z rodziców nie próbowało zrobić czegokolwiek z chorobą syna), od razu udaje jej się cudownie magicznym sposobem wpłynąć na jego nastawienie do życia i już kolejnego dnia widać znaczącą poprawę w jego samopoczuciu. Poważnie, z Tessy musi być niewiarygodnie dobry terapeuta, skoro w mgnieniu oka potrafi zaradzić trwającemu od dłuższego czasu problemowi… Jak widzicie, autorka sama nie potrafiła zgrabnie i mądrze wybrnąć z wątków wymagających nieco większej rozwagi i przemyślenia.

Skutkiem unikania przez autorkę poważniejszych tematów w książce było to, że praktycznie przez cały czas jesteśmy świadkami rozwijającej się relacji Tessa-Cole. I może początkowo faktycznie było to ciekawe i fascynujące, jednak szybko stało się nużące i trudne do zniesienia. To tak, jakbyście mieli przez długi czas siedzieć w jednym pokoju ze stale całującą się parą – na początku może jest to nawet słodkie i urocze, ale z biegiem czasu macie już ochotę albo odlepić tych dwoje od siebie, albo zwyczajnie wyjść. Takie kurczowe trzymanie się tylko tego jednego wątku miłosnego bardzo ograniczyło potencjał tej historii. Jestem pewna, że dałoby się wyciągnąć z niej dużo, dużo więcej.

W zasadzie jedynym bohaterem, do którego w trakcie lektury pałałam jaką taką sympatią, był Cole – chłopak, który w przeszłości popełnił pewne błędy i do wielu rzeczy zabrał się nie tak, jak należy, ale ostatecznie naprawdę starał się zmienić i naprawić własne błędy. Miał też w sobie coś zadziornego, co nadawało charakter całej powieści. Okazuje się jednak, że nawet ten jeden jedyny pozytywny element powieści na końcu został zmarnowany. Otóż na ostatnich kilkudziesięciu stronach następuje zmiana perspektywy i śledzimy wydarzenia właśnie oczami Cole’a, który wspomina swoją przeszłość, powrót do miasta i stopniowe zdobywanie zaufania Tessy. Naprawdę żałuję, że tak się stało, ale Cole pod sam koniec książki wydał mi się prawdziwym prostakiem i w ogóle ubyło mu całego tego uroku, który zauważałam wcześniej. Wciąż zadawałam sobie pytanie, gdzie podział się ten zabawny, troskliwy i uparty bohater, ale widocznie bardzo pomyliłam się z wcześniejszą oceną.

PODSUMOWANIE:
Bad Boy’s Girl to książka, która pomimo ogromnego potencjału i obiecującego początku okazała się bolesnym rozczarowaniem. Chciałabym mieć w pamięci tylko pierwsze 200 stron, które mnie zachwyciło i nastroiło pozytywnie na dalszą lekturę, i zapomnieć o tym, co działo się po nich, ale cóż – obie te części są nierozłącznym elementem powieści Blair Holden. Niestety nie mogę polecić tej książki, choć bardzo bym chciała. Takiej dawki irytacji i sfrustrowania nie otrzymałam od żadnej powieści od bardzo dawna.

No komentarze

, by MargoRoth

Pages

165. DZIEWCZYNA Z WIEŻY, CZYLI MOSKWA I WIERZENIA SŁOWIAŃSKIE

132. [PRZEDPREMIEROWO] HISTORIA PEWNEJ DZIEWCZYNY. CZYLI BEZ OGRÓDEK O LUDZIACH I ŻYCIU

130. BAD BOY'S GIRL #3, CZYLI ŚREDNIAK NA ZAKOŃCZENIE SERII

124. BAD BOY'S GIRL #2, CZYLI PROBLEMY EGZYSTENCJI STUDENTA

115. TRYLOGIA SLAMMED, CZYLI MIŁOŚĆ W PARZE Z POEZJĄ

113. BAD BOY'S GIRL, CZYLI OD MIŁOŚCI DO NIENAWIŚCI