Tytuł oryginalny: The Cruel Prince

Autor: Holly Black
Przekład: Stanisław Kroszczyński
Data premiery: 19 września 2018
Wydawnictwo: Jaguar
Liczba stron: 400

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS: 

Kiedy Jude miała siedem lat, do jej domu przybył tajemniczy mężczyzna, który nie należał do świata śmiertelników. Po tym, jak brutalnie zabił rodziców dziewczyny, zabrał Jude, jej bliźniaczkę Taryn i starszą siostrę Viviane ze sobą do Elysium – krainy elfów. Dziesięć lat później Jude czuje się w tym magicznym świecie prawie jak w domu. Prawie - ponieważ fakt, że w jej żyłach płynie ludzka krew, jest doskonałą podstawą dla wielu zamożnych elfów, by nią gardzić i wyśmiewać. Na czele nękających Jude stoi Cardan – najmłodszy i najokrutniejszy z książąt panujących w Elysium. Kiedy Jude dowiaduje się, jak wielka sieć intryg oplata dwór Najwyższego Króla i jak wiele tajemnic skrywają elfy, nie podejrzewa jeszcze, że wkrótce sama będzie musiała posługiwać się fortelami i zabijać z zimną krwią, aby zaprowadzić porządek w królestwie i zadbać o bezpieczeństwo tych, których kocha. Czy śmiertelniczka jest w stanie mierzyć się z potężną siłą elfów?

Chyba nie byłoby błędem stwierdzenie, że Okrutny książę to jedna z najbardziej wyczekiwanych premier tego roku. Sama pamiętam, gdy kilka lat temu usłyszałam, jak ktoś na polskim Booktubie mówi, że czytał tą książkę w oryginalnej wersji, nie powstrzymując się oczywiście od wylewnych pochwał. Powieść Holly Black spotkała się więc z pewnymi oczekiwaniami czytelników już na samym początku – wszyscy wiele o niej słyszeli, a taki sławny za granicą bestseller przecież musi być co najmniej dobry, prawda? Otóż dzisiaj opowiem Wam o moich wrażeniach z tej lektury, o tym, czy warto było tak długo czekać na polską premierę Okrutnego księcia.

Warto wspomnieć, że nigdy szczególnie nie interesowały mnie elfy. Wręcz przeciwnie: wszystkie nierzeczywiste postacie, które kojarzyły mi się z książkami Tolkiena (elfy, krasnoludy, orkowie, smoki…), omijałam szerokim łukiem. Choć uwielbiam fantastykę, zawsze preferowałam jej lekką, bardziej młodzieżową wersję. Dlatego też przed rozpoczęciem lektury nie wczytywałam się za bardzo w opis, aby przypadkiem nie zwątpić w to, czy chcę tą powieść czytać. Jednak okazało się, że Okrutny książę od pierwszych stron schwytał mnie w garść i nie chciał wypuścić, a elfy, których tak się obawiałam, zafascynowały mnie momentalnie. Coś wyjątkowego było w tej historii, jakaś niepowtarzalna magia, która od początku oczarowała mnie tak, że nie mogłam przestać czytać. Krótko mówiąc, pierwsze wrażenie było niesamowite.
Właściwie książkę Holly Black czyta się jak najciekawszą baśń z dzieciństwa, tylko w nieco doroślejszej odsłonie. Okrutny książę jest bowiem połączeniem elfickiej magii, zaskakującego i czarującego świata z wyrachowanymi planami na przejęcie władzy i ich brutalną realizacją. Możecie oczekiwać rozlewu krwi i momentów, w których Wasze serce zatrzyma się na chwilę, aby zaraz potem wznowić swój bieg ze dwojoną prędkością. To zarazem zabawne i fascynujące, że autorka zdecydowała się nie rezygnować z istnienia świata śmiertelników na rzecz krainy elfów. To, że obie przestrzenie istnieją równolegle, a Jude wraz ze swoimi siostrami jest w stanie w jednej chwili wyczarować konie ze źdźbeł trawy, opuścić magiczny świat i udać się do najzwyczajniejszego centrum handlowego na zakupy, wydaje mi się wspaniałym pomysłem. Chciałabym, aby naprawdę w tej chwili, gdzieś całkiem niedaleko stąd żyły sobie możne rody elfów… Może nie chciałabym ich odwiedzić w obawie o swoje życie, ale sama koncepcja brzmi niesamowicie.

Jednym z elementów, które najbardziej mnie irytują w książkach, są bohaterki, które nie potrafią zawalczyć o swoje i bez przerwy prezentują tylko pozę bezradnej mimozy, czekającej na ratunek. Na szczęście Jude do nich nie należy – jest tak daleka od bycia godną politowania dziewoją w opałach, jak to tylko możliwe. Choć nie zawsze popierałam jej wybory, podoba mi się to, że jest szalenie waleczna, kwestionuje każdy ruch innego człowieka (elfa?), będąc czujną i gotową do konfrontacji. Tak stanowcze i silne bohaterki nie trafiają się często, dlatego trzeba je cenić i podziwiać. Nie powiedziałabym, że polubiłam Jude – nie zawsze ją rozumiałam, ale sądzę, że byłabym w stanie zapałać do niej sympatią w kolejnym tomie serii, gdy już uda mi się lepiej ją poznać.

Tym, co moim zdaniem zasługuje na owacje na stojąco, jeśli chodzi o Okrutnego księcia, jest zakończenie, które zwala z nóg. Doprawdy, w momencie, gdy nie spodziewałabym się już żadnych zaskoczeń, autorka zaserwowała taką bombę, że aż wytrzeszczyłam oczy i wydałam pełen zachwytu okrzyk. Nieprzewidywalność jest niezaprzeczalnym atutem książki i sprawiła ona, że oceniłam Okrutnego księcia jeszcze wyżej, niż zamierzałam.

Czy nie ma żadnych wad? Otóż są, z pewnością. Jedną, która bardziej rzuciła mi się w oczy, jest fakt, że przez znaczną część książki fabuła nie zmierza w żadnym konkretnym kierunku. Wiecie, to był ten moment w czytaniu, kiedy wprawdzie czerpiecie przyjemność z lektury, ale nie widzicie większego jej sensu. Dopiero ostatnia setka stron dodała książce większego polotu i charakteru. Mogłabym przyczepić się jeszcze do tego, że chociaż główni bohaterowie – Jude, Taryn, Vivi, Cardan, Madok – byli wykreowani z dbałością o szczegóły, to postacie drugoplanowe często zlewały mi się w jedną masę. Miały zwyczajnie zbyt mało cech charakterystycznych, aby się wyróżniać. Nie jest to może wielka wada, która przeszkadzałaby w czytaniu, ale jednak.

PODSUMOWANIE:

Jestem całkowicie zadowolona z Okrutnego księcia i okrutnie się cieszę, że jego premiera w Polsce jest tak głośna – jak się okazało, zupełnie zasłużenie. Jest to historia, która zabierze Was w kompletnie inny wymiar, wymiar pełen magii, który zaskoczy Was nie raz, a na koniec rozbudzi Waszą ciekawość dalszych losów bohaterów do granic możliwości. Ja już zacieram ręce na myśl o kolejnym tomie i poganiam mentalnie autorkę, aby nie zwlekała z jego pisaniem. Gorąco polecam Wam Okrutnego księcia!

★★★★★★★★☆☆ (bardzo dobra)

Za możliwość lektury gorąco dziękuję wydawnictwu Jaguar! :)

Tytuł oryginalny: Le Petit Prince
Autor: Antoine de Saint-Exupery
Data wydania: 28 lutego 2018
Wydawnictwo: Wilga
Liczba stron: 96

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:
Czy komukolwiek trzeba przedstawiać Małego Księcia? Cóż, jeśli jest tu ktokolwiek, kto był nieobecny, gdy w szkole omawiano tą lekturę, dokonajmy szybkiej powtórki:
Główny bohater, będący pilotem, podczas jednego z lotów musi awaryjnie lądować na pustyni. Spotyka tam osobliwego chłopca, który zadaje mu niecodzienne pytania, prosi o rysowanie niedorzecznych obrazków i w ogóle sprawia wrażenie, jakby pochodził nie z tego świata. W istocie, Mały Książę opuścił swoją małą asteroidę B 612 i wyruszył w podróż, aby poznać świat. Na swojej drodze spotyka przeróżnych dorosłych: jedni zakochani są w liczbach, inni pożądają władzy ponad wszelką miarę, a jeszcze inni tkwią w błędnym kole uzależnień.  Podczas wyprawy Małego Księcia w jego głowie rodzi się istotne przekonanie, że najcenniejsze może być to, co znajduje się tuż obok.



OPINIA:
Założę się, że opowieść Antoine de Saint-Exupery’ego poznaliście już w szkole  i nawet jeśli nie mieliście zwyczaju czytać lektur, dla Małego Księcia zrobiliście wyjątek. Jest to bowiem książka szczególnie lubiana, co nie zdarza się często, patrząc na to, jak sama łatka ‘lektury szkolnej’ wywołuje w niektórych czytelnikach niechęć (we mnie także!). Jeszcze zanim rozpoczęłam omawianie tej książki w gimnazjum, słyszałam wiele o tym, jak jest poruszająca, w jak wyjątkowy sposób podsumowuje cenne życiowe wartości i błędy, jakie wciąż popełniamy – my, ludzie. Te kilka lat temu chyba za dużo nasłuchałam się zachwalania Małego Księcia, ponieważ lektura ta nie zrobiła na mnie żadnego wrażenia. Dziwne? Cóż, właśnie tak się czułam, gdy wszyscy wokół zachwycali się historią chłopca z planety B 612, a ja nie rozumiałam, o co tyle szumu. Miałam wtedy wrażenie, że nie podeszłam do tej lektury w odpowiedni sposób, że nie zagłębiłam się w nią wystarczająco, aby odkryć jej przekaz. To właśnie dlatego postanowiłam przeczytać Małego Księcia jeszcze raz – aby sprawdzić, czy mój stosunek do tej książki zmienił się na przestrzeni lat.

Czasami, gdy czytam książkę, o której wiem, że jest ważnym elementem świata literatury i pozycją, którą każdy choć raz w życiu powinien przeczytać, nie potrafię odkryć tego, co widzą w niej inni. Wciąż jestem gdzieś ‘poza’, gdy słyszę pełne zachwytu opinie, i zastanawiam się, gdzie leży przyczyna tego, że odbieram ją w inny sposób: czy nie skupiłam się wystarczająco na lekturze? Czy nie potrafię jej wystarczająco dobrze zrozumieć? A może po prostu tak już jest, że nie zawsze znajdujemy w powszechnie docenianych książkach to, co powinniśmy? Cóż, takie przemyślenia nachodziły mnie, gdy czytałam Małego Księcia po raz pierwszy i… tak samo było teraz. Miałam nadzieję, że o kilka lat starsza ja będzie miała nieco więcej wrażliwości i dojrzałości, która pomogłaby mi polubić tą lekturę, ale nie wygląda na to, abym w tym czasie aż tak się zmieniła.



Mam problem z tym, że niektóre elementy tej powieści są dla mnie jasne i klarowne, a innych wciąż nie potrafię zrozumieć. Choć jestem zachwycona trafnym sposobem, w jaki autor ukazał problemy ludzi, które Mały Książę poznaje przenosząc się z jednej planety na drugą, spotykając króla, biznesmena, pijaka, latarnika, geografa i pyszałka; choć porusza mnie więź Małego Księcia z lisem i sposób, w jaki chłopiec widzi świat, stale wątkiem, którego nie potrafię pojąć jest Róża. Być może znów umknęło mi coś, co autor chciał przekazać.

Pomijając już fakt, że części lektury nie jestem w stanie zrozumieć, doceniam całokształt opowieści Antoine de Saint-Exupery’ego. Mały Książę to książka, która w zgrabny i prosty sposób opisuje życie człowieka: naszą odpowiedzialność za bliskie nam osoby, problem z odkryciem tego, co naprawdę jest ważne, zbytnie wpatrywanie się w samego siebie czy różne stany, w jakie popadamy. Ta opowieść jest kopalnią cytatów, które dają do myślenia. Są to idealne złote myśli, które można wykorzystać w wielu sytuacjach, bądź po prostu zamknąć w sercu i zapamiętać ku przestrodze.



Miałam ogromną przyjemność przeczytać Małego Księcia w nowym wydaniu wydawnictwa Wilga. Przyrzekam, że jest ono jedną z najpiękniejszych książek, jakie mam na swoich półkach – minimalistyczne, w twardej oprawie i z cudownymi ilustracjami, które sprawią, że książka będzie o wiele bardziej przyjazna dzieciom, jeśli zdecydujecie się przedstawić im historię Małego Księcia. Dodatkowo na okładce znajdują się prześliczne maleńkie symbole, ściśle związane z fabułą książki. Jest to jedno z tych wydań, na które można patrzeć bez końca.

PODSUMOWANIE:
Byłoby kłamstwem powiedzieć, że Mały Książę mi się nie podoba – mam po prostu wrażenie, że nie doceniam tej lektury tak bardzo, jak powinnam.  W porównaniu z niektórymi książkami, które teraz zmuszona jestem czytać w szkole, a które rzadko mają chociaż odrobinę sensu, opowieść Antione de Saint-Exupery’ego jest niezwykle mądrą historią, która ukazuje nam nas samych w nieco innym świetle. Najnowsze wydanie tej książki jest doskonałym pretekstem do tego, aby powrócić do tej opowieści lub poznać ją, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście.


Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję wydawnictwu Wilga! :)



Koniecznie dajcie znać, czy czytaliście Małego Księcia w szkole i co sądzicie o tej lekturze? Czy macie czasem taki problem jak ja, aby docenić 'klasyki'?