BOOKS OF SOULS: o

2019

164. PRAWDA O KŁAMSTWACH, CZYLI STRANGER THINGS I EKSPERYMENTY PSYCHOLOGICZNE

Tytuł oryginalny: The Thruth About Lies
Autor: Tracy Darnton
Przekład: Łukasz Małecki
Data wydania: 13 marca 2019
Wydawnictwo: Ya!
Liczba stron: 400

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Jess Wilson cierpi na hipermnezję – z wyjątkową dokładnością zapamiętuje każdy najmniejszy szczegół swojego życia – zdarzenia, miejsca, osoby, wypowiedziane przez nie słowa. Jest w stanie odtworzyć w głowie nawet to, co miało miejsce wiele lat temu, tak jakby zdarzyło się przed chwilą. Pamięta profesor Coleman i program badawczy, który badał ją i kontrolował przez lata. Pamięta tragiczną śmierć matki pod kołami czerwonego samochodu. Pamięta starania o rozpoczęcie nowego życia w szkole z internatem Dartmoor. Pamięta również moment, w którym jej przyjaciółka wypadła z okna.

Kiedy Jess zaczyna otrzymywać tajemnicze zaszyfrowane wiadomości, uświadamia sobie, że będzie musiała zmierzyć się z przeszłością. Zaczyna się zastanawiać, czy aby na pewno może ufać ludziom w swoim otoczeniu. Jednak kiedy twoja głowa pęka w szwach od informacji, bardzo trudno jest odróżnić prawdę od kłamstwa.

OPINIA:

Nigdy wcześniej nie spotkałam się z nazwiskiem Tracy Darnton ani z jej książkami. Nie zastanawiałam się też długo przed rozpoczęciem lektury Prawdy o kłamstwach – chciałam podejść do tej książki z czystym umysłem, nie tworząc żadnych oczekiwań względem niej. Choć literatura młodzieżowa jest jednym z moich ulubionych gatunków książek, ostatnio bardzo rzadko po nią sięgam. W zasadzie jest to dopiero pierwsza młodzieżówka w pełnym tego słowa znaczeniu, jaką przeczytałam w tym roku. Choć teraz już wiem, że Prawda o kłamstwach nie zapisze się trwale w mojej pamięci i choć mam świadomość jej wad, wspominam ją jako porządną opowieść, która może skutecznie zająć myśli na kilka wieczorów.

Zacznijmy od największej zalety książki – poruszanej przez nią tematyki eksperymentów medycznych. Główna bohaterka Prawdy o kłamstwach, Jess Wilson, „choruje” na hipermnezję, czyli posiada pamięć absolutną. Zapisuje w swojej głowie najmniejsze detale i jest w stanie przywołać w najdrobniejszych szczegółach dowolny dzień swojego życia. Zjawisko hipermnezji istnieje naprawdę – nie jest to fikcja literacka – lecz występuje niezwykle rzadko. I choć osoby z żałośnie słabą pamięcią (jak ja) mogą pozazdrościć Jess jej zdolności, pamięć absolutna ma swoje minusy – w końcu brak możliwości wyrzucenia z głowy wspomnień o zdarzeniach traumatycznych nie jest niczym miłym, a ludzki mózg nie bez powodu je rozmywa. Z uwagi na swoją wyjątkowość, Jess trafiła pod skrzydła doktor Coleman zajmującej się badaniami nad pamięcią. Choć początkowo były one zupełnie nieinwazyjne i nie wymagały ingerencji w pracę organizmu dziewczynki, z czasem stały się niebezpieczne. Szczególnie w momencie, gdy po śmierci matki Jess jedyną osobą zdolną do zajęcia się dziewczynką, była sama profesor Coleman, eksperymenty stwarzały coraz większe zagrożenie dla badanej. W czasie trwania akcji książki Jess jest już niemal dorosła i znajduje się w odległej od siedziby Coleman szkole z internatem, jednak nie zapomina o tym, co kobieta jej zrobiła.

Jeśli mieliście kiedyś okazję oglądać serial Stranger Things, pewnie kojarzycie występujący tam motyw eksperymentów. Wprawdzie Prawda o kłamstwach pozbawiona jest wszelkich elementów paranormalnych mocy i fantastycznych stworzeń obecnych w produkcji Netfliksa, lecz nie mogłam pozbyć się myśli o analogii niektórych sytuacji. Cały temat eksperymentów nad pamięcią wydaje mi się szalenie ciekawy. Dziś, aby napisać młodzieżówkę, która zostanie zapamiętana, trzeba mieć unikatowy pomysł na nią – element, który wyróżni ją z grona tysięcy podobnych. Tracy Darnton znalazła właśnie taki element – powracający wątek eksperymentów psychologicznych, który wciąż przykuwa uwagę czytelnika i nie pozwala się oderwać.

Intrygującym elementem Prawdy o kłamstwach są przewijające się przez nią ćwiczenia na pamięć. Jako że jest to motyw przewodni książki, autorka postanowiła zaangażować w całą sprawę również czytelnika i co jakiś czas na początku rozdziałów podsuwa mu zadania mające na celu wyćwiczenie lepszego i skuteczniejszego zapamiętywania. Dla mnie, jako dla osoby, która lubi wszelkiego rodzaju gry logiczne i umysłowe, była to świetna zabawa.

Drugą zaletą Prawdy o kłamstwach jest główna bohaterka, Jess. Nastolatki w młodzieżówkach często bywają głupimi trzpiotkami, które w głowie nie mają niczego wartościowego, a ich największym zmartwieniem jest brak chłopaka lub zbyt mała popularność w szkole. Jess wyróżnia się na tym tle – jest inteligentna, bystra i spostrzegawcza, niesamowicie krytyczna w stosunku do otaczającego ją świata. Różni się od swoich koleżanek i większości dziewcząt w szkole, przez co pozostaje czasem na uboczu. Niewątpliwie można się z tą bohaterką utożsamiać, ponieważ jest ludzka. Pomijając jej nadzwyczajną zdolność do zapamiętywania szczegółów, wydawała mi się być prawdziwą osobą z krwi i kości, która miałaby szansę zaistnieć w rzeczywistości. Autorce naprawdę dobrze wyszła kreacja Jess, czego niestety nie można powiedzieć o reszcie bohaterów Prawdy o kłamstwach.

Analiza psychologiczna wszystkich postaci poza Jess nie jest ani trochę pogłębiona. Mam wrażenie, że ich charakter określa jedna, maksymalnie dwie cechy i to tyle. Każdego z nich można właściwie opisać jednym krótkim zdaniem. Dan to słodki przystojniak, a Maya i Kiera są pięknościami o mało imponującym ilorazie inteligencji. Choć te postacie przewijają się przez powieść niemal na każdej stronie, nie dowiadujemy się o nich niczego znaczącego. Jess jest w Prawdzie o kłamstwach Słońcem, a jej przyjaciele resztą ciał niebieskich, krążących wokół niej. Są zaledwie statystami w sztuce, w której ona gra główną rolę. Żałuję, że autorka potraktowała ich z takim brakiem dbałości – w końcu po postaci Jess widać, że potrafi tworzyć pełnowymiarowych bohaterów.

Przyznam, że książka od samego początku mnie porwała i przez pierwsze 100 stron wprost nie mogłam się od niej oderwać. Po poprzedniej żenująco słabej lekturze, jaką na swoje nieszczęście czytałam, Prawda o kłamstwach wydała mi się wybawieniem – historią wciągającą, z ciekawym motywem przewodnim, intrygującą bohaterką i z rozumem. Wciąż trzymałam tylko kciuki, aby mój zachwyt utrzymał się na tym samym poziomie aż do samego końca. Niestety, tak się nie stało. Po pewnym czasie zaczęłam zauważać mankamenty tej powieści, delikatne potknięcia autorki, które wpłynęły na moją końcową ocenę. Nie są to rzeczy na tyle znaczące, żeby miały odebrać Prawdzie o kłamstwach tytuł „dobrej młodzieżówki”, jaki jej nadałam, jednak nie mogę ich przemilczeć. Nie byłam zadowolona, gdy wątek romansowy zaczynał dominować nad motywem pamięci i eksperymentów psychologicznych, zabijając to, co w tej książce najlepsze. Czasem ogromnie dziwiłam się zachowaniu Jess, która pod wpływem emocji działała zupełnie nielogicznie i nieracjonalnie. Ogólnie rzecz biorąc, początkowy czar historii stopniowo pryskał, jednak na samym końcu wciąż trochę go jeszcze pozostało.

PODSUMOWANIE:

Prawda o kłamstwach to młodzieżówka, która potrafi zająć umysł na długie godziny. Znajdziecie w niej oryginalny motyw, nieczęsto poruszany w książkach oraz bystrą bohaterkę, z którą można się utożsamiać. Z uwagi na to, że część wątków nie została domknięta, myślę, że w przyszłości możemy spodziewać się kontynuacji, którą z chęcią przeczytam. Książki takie jak ta, choć nie zostaną w pamięci na długo, są przyjemną odskocznią od codzienności.

★★★★★★☆☆☆☆ (niezła)

Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję wydawnictwu Ya! :)

9 komentarze

, by MargoRoth

O KSIĄŻKACH DO KOLOROWANIA SŁÓW KILKA

Jeśli seria książkowa zdobywa popularność, naturalnie powstaje ogromna ilość gadżetów z nią związanych. Przykładowo patrząc na serię o Harrym Potterze, oprócz właściwych siedmiu tomów powstało również wiele książek opowiadających o świecie wykreowanym przez J.K. Rowling – jest ich cała masa i najwięksi fani serii pewnie o tym wiedzą. Poza książkami istnieje również niezliczone grono ubrań, pluszaków, rekwizytów, biżuterii i wszelkiego rodzaju gadżetów związanych z serią. Jestem pewna, że choć raz wpadły Wam w oko również kolorowanki – coś, co może wydawać się odpowiednie dla dzieci w wieku przedszkolnym, a jednak może być idealnym sposobem na odstresowanie się i relaks.

Dlaczego właściwie o tym piszę? Otóż ostatnio przyszła do mnie książka do kolorowania związana z serią Sarah J. Maas, Dworem cierni i róż, i stwierdziłam, że należy się jej osobny post, w którym napiszę co nieco o tej konkretnej kolorowance oraz o tych, z jakich korzystałam dotychczas.

Moją pierwszą książką do kolorowania była ta z Harry’ego Pottera wydana przez wydawnictwo Moondrive kilka lat temu – dostałam ją w ramach prezentu na Mikołajki i pamiętam, jak wielokrotnie zabierałam ją ze sobą do szkoły (jeszcze w czasach gimnazjum), żeby zająć czymś ręce na nieco luźniejszych lekcjach. Chociaż natura poskąpiła mi talentu plastycznego, stać mnie na jako takie wypełnianie kolorem białych pól. Nie byłam w tym może jakoś szczególnie dobra, ale sprawiało mi to radość – w końcu fakt, że koloruję obrazek związany z moją ulubioną serią, sprawiał, że tym bardziej chciało mi się to robić. W efekcie książka ta ma dwa czy trzy skończone strony oraz dużą ilość rozpoczętych prac. Kiedy rok później dostałam drugą część tej kolorowanki, czyli Harry Potter. Książka do kolorowania. Magiczne stworzenia, sprawa wyglądała już gorzej, ponieważ nie miałam czasu jej wypełniać.

Będę szczera – teraz, kiedy chodzę do liceum, nie mam zbyt wiele wolnego czasu, a jeśli już go znajduję, wolę poświęcić go na czytanie, pisanie postów, sport lub spotkania z przyjaciółmi, a niekoniecznie na kolorowanie książki. Jednak to jest już indywidualną sprawą każdego – ja wciąż mam nadzieję, że kiedyś znajdę wolną chwilę i ochotę na to, aby wrócić do tego zajęcia.

I tutaj przechodzimy do gwiazdy dzisiejszego wpisu, czyli kolorowanki Dwór cierni i róż. Książka do kolorowania. Muszę Wam powiedzieć, że niesamowicie pozytywnie mnie ona zaskoczyła i, choć nie sądziłam, że to powiem, w porównaniu z tamtymi starymi kolorowankami z Harry’ego Pottera wypada ona znacznie lepiej. Co mnie do niej przekonało? Otóż oprócz tradycyjnych rysunków pozostawionych do wypełnienia kolorem, które są bardzo ładne i estetyczne, w książce pojawiają się cytaty z wszystkich trzech części serii. Wygląda to właściwie tak, że na jednej stronie pojawia się przytoczony fragment książki, a na drugiej ilustracja, która mu odpowiada. Autorzy wybrali najbardziej kluczowe i zapadające w pamięć momenty z powieści, które każdy, kto je czytał, z pewnością pamięta, a do nich stworzyli interesujące obrazki. Jestem zachwycona zabiegiem z wykorzystaniem cytatów, choć wcześniej nie wpadłabym na to, że można stworzyć kolorowankę w ten sposób.

Jeśli jesteście fanami serii Sarah J. Maas (tak jak ja!) to jest to pozycja dla Was – idealnie nada się na prezent na zbliżające się święta lub Mikołajki! W końcu wtedy wszyscy będziemy mieli nieco więcej czasu, aby wrócić do naszych ukochanych książek, może w nieco inny sposób – nie czytając, lecz kolorując.

Dajcie znać, czy macie u siebie jakieś kolorowanki książkowe i czy z nich korzystacie. Co sądzicie o tego typu dodatkach do książek? Są Waszym zdaniem przydatne, czy wręcz przeciwnie? :)

Za kolorowankę dziękuję wydawnictwu Uroboros!

11 komentarze

, by MargoRoth

20 FAKTÓW O MNIE

Hej, kochani! W zeszłym miesiącu minęła rocznica istnienia bloga, a ja zdałam sobie sprawę, że tak naprawdę nie znamy się dobrze. Może mieliście okazję poznać mnie trochę ze strony książkowej, ale wciąż mało wiecie o prawdziwej mnie. Postanowiłam przygotować krótką serię postów, w której będziecie mogli dowiedzieć się o mnie czegoś więcej - dzisiaj skupię się na tych bardziej osobistych, nieksiążkowych faktach, a na następny raz przygotuję te czytelnicze. Zapraszam! :)

Mam małą obsesję na punkcie zapisywania wszystkiego w formie spisów, list czy innych notatek. Przykładem jest moja biblioteczka, której dokładny spis wciąż aktualizuję, a zawiera on oprócz tytułu i autora książki także liczbę stron, cenę katalogową, cenę, za jaką ją kupiłam oraz datę jej zdobycia! Mam też dokładnie obliczoną kwotę, którą wydałam, kupując książki.

Uwielbiam chodzić w sukienkach i spódnicach. Nie wiem, co takiego jest akurat w tych częściach garderoby, ale czuję się w nich świetnie. W spodniach często czuję się jak szynka obwiązana sznurkiem, a sukienka lub spódnica daje mi trochę "luzu" :D

Nie lubię słońca i ciepła. Jestem wielką fanką zimy i, jak dla mnie, mogłaby ona trwać przez cały rok. Nie potrafię znieść słońca padającego na moją twarz i pewnie wpływ na to mam moja cudowna cera, która postanawia zrobić się nieludzko czerwona, kiedy tylko zobaczy promień słońca.

Zawsze jest mi zimno. Nawet na wiosnę i nawet, kiedy wszyscy inni narzekają na gorąco. Pewnie wpływa na to moje słabe krążenie krwi, ale ZAWSZE mam zimne dłonie. Szczerze, już się do tego przyzwyczaiłam!

Nie jem słodyczy. Od prawie 3 lat. Nie jest to sprawa diety, którą utrzymuję, bo takowej nie ma, ale moich nawyków żywieniowych. W sumie, staram się odżywiać zdrowo, a omijanie słodyczy, choć może ciężko w to uwierzyć, nie sprawia mi żadnego problemu.

Uwielbiam gotować i, przed wszystkim, JEŚĆ! Moją ulubioną kuchnią jest kuchnia włoska, a makarony mogłabym jeść w kółko przez całe życie. Uwielbiam tworzyć tradycyjne potrawy w nieco zdrowszej, "odchudzonej" wersji <3

Kocham jeść kapustę pod każdą postacią. Pewnie to dziwne, ale czasem z chęcią zjadam kapustę kiszoną prosto z woreczka jako pyszne danie na kolację. Pewnie dlatego moim ulubionym daniem wigilijnym jest... kapusta z grochem.

Już ostatni fakt dotyczący nawyków żywieniowych - mam dziwny zwyczaj posługiwania się małymi widelcami, małymi łyżeczkami i jedzenia wszystkiego w miskach. Nic nigdy nie smakuje mi tak dobrze na talerzu, jak w misce. :)

Sport to ogromna część mojego życia. Od 5 lat trenuję siatkówkę w drużynie, w sezonie letnim biegam, a oprócz tego kilka razy w tygodniu robię trening sama w domu. Nie wyobrażam sobie dnia bez aktywności fizycznej, a kiedy przez dłuższy czas siedzę w miejscu, czuję się jak mała kluseczka i po prostu muszę iść poćwiczyć!

Mam królika, który mnie nie znosi. Cóż, już dawno zauważyłam, że dzieci i zwierzęta raczej mnie nie lubią, ale mój własny królik jest w tym mistrzem! Nie mogę dotknąć go 5-metrowym kijem, bo zaczyna szaleć, biegać po klatce i wyrzucać całą jej zawartość dookoła. Nie wolno mi przejść spokojnie koło jego klatki, bo zaraz zaczyna swój opętańczy bieg. Nie wiem, może potrzebuję zaklinacza zwierząt!

Potrafię grać na gitarze klasycznej i uwielbiam śpiewać. Czasem zdarza mi się grać razem z moim bratem, który zajmuje się gitarą elektryczną, ale zwykle śpiewam tylko gdy nie ma nikogo w domu. Chociaż występy publiczne zdecydowanie nie są dla mnie, zdarza mi się śpiewać w chórze.

Czuję się inna pośród ludzi ogarniętych szałem seriali. Naprawdę, bardzo rzadko zdarza mi się oglądać seriale, a nawet jeśli już do tego dojdzie, to są to mało znane produkcje, które lata świetności mają już za sobą. W sumie, jedynymi serialami, które oglądam w miarę regularnie (czyli u mnie jest to średnio jeden odcinek na miesiąc), są Skazany na śmierć i Sherlock.

Mam niezwykłe zdolności do siania zniszczeń dookoła siebie. Potrafię na przykład jednego dnia rozbić żarówkę handelkiem i wyrwać gniazdko ze ściany, a następnego strącić kubek z herbatą nogą i rozlać ją po całym pokoju (true story!). Jakby tego było mało, żałośnie często zdarza mi się uszkodzić też innych ludzi. Potrafię wymienić wiele sytuacji, kiedy kogoś nabawił się przez mnie kontuzji :'(

Aby spać, muszę mieć perfekcyjne warunki. Nie może padać na mnie ani jeden promień światła, więc rolety mam całkiem zasunięte, muszę być dokładnie owinięta kołdrą i do moich uszu nie mogą dochodzić żadne dźwięki.

Jestem dosyć niska - mam 163cm wzrostu. Może nie jest to jakoś katastrofalnie mało, ale otaczam się ludźmi raczej wysokimi, więc przez większość czasu czuję się naprawdę mała!

Kiedy byłam mała, okropnie bałam się czerwonego koloru. Tak, tak, wiem, że to dziwne, ale jako dziecko byłam dosyć specyficzna. Ten strach narodził się, kiedy oglądałam w Gwiezdnych Wojnach moment, podczas którego Anakin wpada do lawy. Naprawdę, byłam tą sceną tak przerażona, że nie mogłam spać przez kilka nocy, a potem przez parę dobrych lat nie znosiłam koloru czerwonego :D

Fascynuje mnie himalaizm. Pewnie ze względu na to jednym z moich ulubionych filmów jest Everest, który mogłabym oglądać bez końca. Uwielbiam książki w tematyce alpinizmu lub himalaizmu, a sama też często chodzę po górach (ale raczej Alpach niż Himalajach ;) ).

Jeśli miałabym wybrać zarówno moją ulubioną postać filmową, jak i najlepszą według mnie grę aktorską, wybrałabym rolę Heatha Ledgera jako Jockera w filmie Mroczny Rycerz.

Uwielbiam stare disneyowskie filmy, a szczególnie High School Musical, z którego wciąż po latach znam wszystkie piosenki.

Jako mała dziewczynka miałam małą obsesję na punkcie Akademii Pana Kleksa i oglądałam ten film co najmniej raz dziennie. Bardzo jednak bałam się opowieści Kruka Mateusza!

To już wszystko - mam nadzieję, że Was nie zanudziłam. Dajcie znać, jeśli mamy jakieś wspólne cechy lub jeśli w czymś bardzo się różnimy. Też chciałabym Was lepiej poznać! :)

_________________________
Zapraszam także na:

FACEBOOK: Books of Souls

INSTAGRAM: books.of.souls

15 komentarze

, by MargoRoth

bookhaul

ZAKUPOWY CZARNY PIĄTEK, CZYLI KOLEJNY BOOKHAUL

Witajcie! Mniej więcej dwa tygodnie temu w sklepach mogliśmy podziwiać przeceny mniejsze lub większe związane z Czarnym Piątkiem, czyli dniem szalonych bitew o najtańsze artykuły i przepychania się łokciami w Ameryce. U nas może nie wygląda to aż tak bardzo jak desperacka walka o życie, ale i tak można liczyć na rzeczy w dobrej cenie. Ja, jako że wciąż miałam swój bon podarunkowy do Empiku, który był nagrodą w wakacyjnym konkursie Ferii Young, od razu pojechałam do najbliższego sklepu, bo tylko czekałam na okazję, kiedy książki w Empiku będą w niższej cenie niż cena katalogowa. Gdybym miała wydać na te zakupy własne pieniądze, na pewno nie wzięłabym aż takiej liczby książek, ale co - skorzystałam z promocji. ;) Przyznam, że trochę mnie poniosło (znów), bo po ostatnim miesięcu, kiedy wróciłam z Krakowskich Targów Książki z 15 nowymi czytadełkami, miałam na jakiś czas powstrzymać się od zakupów, bo miejsce na moich półkach przerażająco szybko się kończy. Dobrze pamiętam, jak jeszcze w wakacje kupowałam trzy nowe półki, które teraz są już całkowicie pełne, także no... :D W każdym razie, w listopadzie po raz kolejny przybyło mi 11 nowych książek, które Wam teraz pokażę. Są wśród nich moje zakupy, egzemplarze recenzenckie oraz wygrana w konkursie. Zapraszam! :)

Najpierw chcę Wam pokazać cudowne książki, które otrzymałam od nowego wydawnictwa [ze słownikiem], które tworzy książki w oryginalnej angielskiej wersji ze słownikami na marginesach, co bardzo ułatwia czytanie. Opowiem Wam jeszcze o nich w osobnym poście, ale przy okazji chciałam się pochwalić trzema świetnymi pozycjami, które dla siebie wybrałam:

1. The Secret Garden Frances Hodson Burnett
2. Alice's Adventures in Wonderland Lewis Carroll
3. The Adventures of Sherlock Holmes Arthur Conan Doyle

Teraz moje nabytki, które kupiłam dzięki mojej karcie podarunkowej, która miała wartość 200PLN. Jak widać, można za taką sumę kupić naprawdę dużą liczbę książek, chociaż jestem pewna, że gdyby nie przeceny, byłoby ich znacznie mniej. Osobiście uważam, że nie opłaca się kupować w Empiku, kiedy książki są w cenach katalogowych. Tak więc oto, co kupiłam:

4. After. Już nie wiem, kim bez ciebie jestem Anna Todd
5. Wołanie kukułki Robert Galbraith
6. Opowieść wigilijna Charles Dickens
7. Siostry Claire Douglas
8. Elita Kiera Cass
9. Droga do domu Yaa Ghansi
10. Wyjątkowi Meg Wolitzer

Bardzo się cieszę, bo udało mi się kupić kilka książek, na które polowałam już od dłuższego czasu - mam na myśli Elitę i After, które są kontynuacjami pierwszych tomów, które już u siebie miałam, oraz Wołanie kukułki, czyli jedyny tom mojej ukochanej serii o Cormoranie Strike'a, którego jeszcze mi brakowało. Poza tym pod wpływem chwili (lub wysokości obniżki) wzięłam Opowieść wigilijną z cudownymi ilustracjami, Siostry, które zaciekawiły mnie fabułą oraz Drogę do domu, która zachwyciła mnie przepięknym wydaniem. Poza tym znalazłam książkę, o której wcześniej nie miałam pojęcia, czyli Wyjątkowych, w których bardzo spodobała mi się okładka, ale opis także był bardzo interesujący.

Na koniec mam jeszcze jedną książkę, którą udało mi się wygrać w konkursie:

11. Love, Rosie Cecilia Ahern

Jak widzicie, moje postanowienia jakoś niezbyt się sprawdzają :D Ale co poradzę, że kupowanie (i czytanie) książek zwyczajnie sprawia mi ogromną frajdę? ;)

A Wam udało się coś ostatnio kupić? Korzystaliście z promocji w Czarny Piątek? :)

11 komentarze

, by MargoRoth

Pages

164. PRAWDA O KŁAMSTWACH, CZYLI STRANGER THINGS I EKSPERYMENTY PSYCHOLOGICZNE

O KSIĄŻKACH DO KOLOROWANIA SŁÓW KILKA

20 FAKTÓW O MNIE

ZAKUPOWY CZARNY PIĄTEK, CZYLI KOLEJNY BOOKHAUL