Tytuł oryginalny: Wundersmith. The Calling of Morrigan Crow
Cykl: Morrigan Crow #2
Autor: Jessica Townsend
Przekład: Małgorzata Hesko-Kołodzińska, Piotr Budkiewicz
Data premiery: 4 kwietnia 2019
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 464

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Morrigan Crow stała się członkinią Towarzystwa Wunderowego, ale próby, które musiała przejść, okazały się dopiero początkiem wyzwań. Kiedy mogłoby się wydawać, że teraz droga do poznawania magicznego świata, edukacji i zdobywania przyjaciół stoi przed nią otworem, przeszkodą staje się jej własny dar. Bycie Wundermistrzem nie jest mile widziane w Nevermoorze – sama wzmianka o nadzwyczajnej mocy Morrigan wywołuje w ludziach niepokój. Co gorsza, członkowie Towarzystwa Wunderowego zaczynają znikać w niewyjaśnionych okolicznościach, a ktoś próbuje zwrócić przyjaciół dziewczynki przeciwko niej. Ezra Squall również nie ustaje w próbach przeciągnięcia Morrigan na swoją stronę – roztacza przed nią wizje potężnej mocy, jaką mogłaby posiąść, gdyby oddała się pod jego opiekę i zaczęła uczyć się fachu Wundermistrza. Czyżby marzenie Morrigan, by uciec przed przeklętym losem skończyło się, zanim na dobre się rozpoczęło?

OPINIA:

O ile przed sięgnięciem po Nevermoor. Przypadki Morrigan Crow miałam w głowie zaledwie mglisty obraz tego, jak ta książka może wyglądać, to rozpoczynając drugi tom doskonale wiedziałam, czego się spodziewać – w końcu Jessica Townsend okazała się jednym z moich największych odkryć końca zeszłego roku. Świat wykreowany przez tę autorkę w Nevermoor był dokładnym odtworzeniem wszystkich tych elementów, które w książkach kocham, a subtelne nawiązania do serii o Harrym Potterze były dopełnieniem znakomitej całości, która zaskoczyła mnie i oczarowała. Krótko mówiąc, oczekiwania wobec Wundermistrza miałam spore. Dodatkowo gdzieś z tyłu głowy miałam tę nieśmiałą myśl o „klątwie drugiego tomu”, którą starałam się od siebie odrzucać. Jak się okazało, wszelkie wątpliwości były zupełnie nieuzasadnione – Jessica Townsend po raz kolejny sprawiła, że podczas czytania jej książki poczułam się jak dziecko.

Wundermistrz jest doskonałym przykładem na to, że literatura (teoretycznie) dziecięca ma często do zaoferowania więcej niż niejedna książka dla dorosłych. Zupełnie niesłusznie, ale jednak wciąż czasem zdarza nam się sądzić, że historie przeznaczone dla dzieci będą uproszczone, nieskomplikowane i… na wiele sposobów ograniczone. Tymczasem już nie pierwszy raz spotykam się z lekturą, która przełamuje ten stereotyp – jest arcyciekawa, wielowymiarowa i pouczająca, jak to powinno być. Mam wrażenie, że Jessica Townsend tworzy historie, które zadowoliłyby każdego niezależnie od wieku, płci czy zaangażowania w czytelnictwo. Myślę, że stwierdzenie, że jest to książka uniwersalnie wyjątkowa, będzie najlepszym jej określeniem.

Podobnie jak przy czytaniu pierwszego tomu, Wundermistrz sprawił, że miałam zbliżone odczucia do tych towarzyszących mi, gdy poznawałam Harry’ego Pottera po raz pierwszy. Dlaczego? Istnieje kilka motywów książkowych i elementów koniecznych, które w mojej głowie składają się na powieść idealną, i gdy takowe w większej lub mniejszej ilości zostaną zawarte w danej lekturze, prawdopodobieństwo, że trafi ona do mojego serca, jest ogromne. Niedoścignionym wzorem jest właśnie Harry Potter, natomiast Jessica Townsend ma predyspozycje do tego, aby pisać książki równie znakomite i zapamiętywane przez lata. Oczywiście stawianie ze sobą na równi obu serii byłoby dużą przesadą, ponieważ seria J.K. Rowling zawsze będzie najbliższa mojemu sercu, jednak zarówno Nevermoor, jak i Wundermistrz zawierają w sobie namiastkę tego, co kocham w Harrym Potterze.

Interesującym elementem fabuły, który pojawia się w drugim tomie serii, jest edukacja Morrigan. Jako że dziewczynka dostała się do Towarzystwa Wunderowego, stała się również członkiem jednostki 919, składającej się z rówieśników Morrigan, z którymi uczęszcza na zajęcia lekcyjne. Oczywiście uczniom w Nevermoorze nie zaprząta się głowy tradycyjnymi przedmiotami szkolnymi – uczą się oni o wiele ciekawszych, doprawionych magią umiejętności, odpowiednich do ich indywidualnych talentów. Jeśli podobnie jak ja lubicie motyw szkoły w książkach, tym bardziej powinniście być zadowoleni. Morrigan, która w pierwszym tomie stawiała pierwsze kroki w świecie magii i zapoznawała się z tym, co będzie czekać na nią w Nevermoorze, teraz stała się bardziej niezależna od swojego opiekuna, Jupitera Northa, i znacznie doroślejsza. Mam wrażenie, że z każdą kolejną częścią serii będziemy obserwować rozwój tej bohaterki, która będzie dojrzewała wraz z nią.

Wundermistrz to jedna z tych powieści, na temat których ciężko jest skonstruować racjonalne argumenty, przemawiające za jej świetnością – choć chciałabym przytoczyć Wam logiczne powody, dla których powinniście po tę serię sięgnąć, polegam głównie na moich emocjach. W trakcie czytania czułam się po prostu jak dziecko w wesołym miasteczku: raz za razem wpadałam w zachwyt, a wszystko, co spotykałam na swojej drodze, niesamowicie mnie cieszyło. Rzadko kiedy jakaś książka wprawia mnie w takie podekscytowanie, ale – jak mówiłam – Jessica Townsend wywabia ze mnie dziecko. Taki napływ pozytywnych odczuć i emocji sprawia, że zapamiętam tę serię na zawsze – jest to niezwykła odskocznia od czytania lektur, które budzą we mnie zaledwie umiarkowane zainteresowanie lub wprawiają w irytację.

PODSUMOWANIE:

Jeśli mieliście okazję sięgnąć po Nevermoor. Przypadki Morrigan Crow, jestem pewna, że do przeczytania drugiego tomu nie trzeba Was przekonywać. Natomiast jeśli z Jessicą Townsend macie spotkać się po raz pierwszy, wysłuchajcie mojego skromnego apelu: błagam, nie zwlekajcie i czytajcie tą powieść! W tej książce (serii) jest wszystko to, co tygryski lubią najbardziej czytelnicy kochają w literaturze. Mam przeczucie, że absolutnie każdy odkryje w niej coś, co pozwoli mu ją pokochać raz na zawsze. 

POWIĄZENE POSTY:
- NEVERMOOR. PRZYPADKI MORRIGAN CROW, CZYLI MÓJ FAWORYT DO TYTUŁU KSIĄŻKI ROKU

Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję wydawnictwu Media Rodzina :)

Tytuł oryginalny: Nevermoor. The Trials Of Morrigan Crow
Autor: Jessica Townsend
Przekład: Małgorzata Hesko-Kołodzińska, Piotr Budkiewicz
Data wydania: 17 października 2018
Wydawnictwo: Media Rodzina
Liczba stron: 432

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:

Morrigan Crow od początku była przeklęta. Urodziła się w przeklęty dzień, a jedyne, co naprawdę jej wychodziło, to przynoszenie innym pecha. Jedynym pocieszeniem dla ludzi, którzy z obawy o własne zdrowie unikali przebywania w jej towarzystwie, był fakt, że jej życie – tak jak życie wszystkich przeklętych dzieci – miało zakończyć się w jedenaste urodziny.

Jednak od tego tragicznego losu uratowało ją przybycie tajemniczego rudowłosego dżentelmena, Jupitera Northa, który złożył jej niecodzienną propozycję. Podróż do magicznej krainy Nevermoor, w jaką zabiera Morrigan Jupiter, nigdy nie pojawiła się nawet w najśmielszych snach dziewczynki. Morrigan dostanie tam szansę, aby stać się członkinią elitarnego stowarzyszenia, ale najpierw czekają ją cztery próby, podczas których będzie musiała się wykazać. Czy potrafi coś więcej poza przynoszeniem pecha?

OPINIA:

Spośród grona najlepszych książek, jakie czytaliście, tylko te najbardziej wyjątkowe łączy jeden element – zaskoczenia. Książki, o których wszyscy dobrze mówią, a które potem faktycznie okazują się znakomite, są cudowne, nie można temu zaprzeczyć. Jednak kiedy powieść, po którą sięgacie bez żadnych oczekiwań, właściwie nawet nie mieliście w planach jej czytania, nieoczekiwanie okazuje się arcydziełem, to jest moment godny zapamiętania. I właśnie taka sytuacje przytrafiła mi się w przypadku Nevermoor. Przypadków Morrigan Crow – książki, z której początkowo zrezygnowałam po przeczytaniu opisu na rzecz Podniebnego Kerstin Gier, ponieważ ograniczony czas nie pozwalał mi na czytanie wszystkich dostępnych pozycji. Jednak wydawnictwo z nieznanego mi powodu tak czy inaczej przesłało mi Nevermoor i okazało się to strzałem w dziesiątkę.

Nie chciałabym nikogo zrazić do tej książki stwierdzeniem, że Nevermoor jest połączeniem serii o Harrym Potterze oraz Alicji w Krainie Czarów, ponieważ moglibyście pomyśleć, że w takim razie Jessica Townsend wykorzystała wszystko to, co już istniało. Jednak zupełnie mijałoby się to z prawdą. Choć Nevermoor istotnie ma w sobie coś zarówno z powieści J.K. Rowling, jak i Lewisa Carrolla, to jest niezależnym, oryginalnym tworem. Powiedziałabym, że z Alicji w Krainie Czarów zaczerpnięto nieco tego unikalnego, szalonego klimatu, w którym najbardziej absurdalna rzecz wydaje się być na swoim miejscu. Jest to podobny rodzaj magii, od której ciężko oderwać wzrok.

Natomiast jeśli chodzi o Harry’ego Pottera, sprawa jest nieco bardziej skomplikowana, ponieważ najbardziej zagorzały wielbiciel Harry’ego Pottera będzie niemal na każdym kroku dostrzegał podobieństwa do serii J.K. Rowling, których czasem zwyczajnie nie da się zignorować. Zdecydowałam jednak, że nie będzie to dla mnie wadą – w końcu to, że ja sama na okrągło żyję w świecie HP, nie oznacza, że dla kogoś kompletnie niezwiązanego z tą serią jakiekolwiek podobieństwa będą problemem. Poza tym nawet jeśli Jessica Townsend inspirowała się J.K. Rowling, nie było to perfidne zerżnięcie połowy motywów, lecz co najwyżej lekka inspiracja niektórymi elementami, które potem autorka i tak przeobraziła na potrzeby realiów własnej książki. Zresztą – Nevermoor jest tak fantastyczna, że zwyczajnie nie mam ochoty doszukiwać się w niej wad.

Czytając Nevermoor miałam wrażenie, że jestem w domu, poważnie. Doszłam do wniosku, że jest to chyba najlepszy dla mnie typ książek, który momentalnie wbija mnie w fotel i porywa w wir wydarzeń. W tak zwariowanym, oderwanym od rzeczywistości świecie jak Nevermoor, czułam się idealnie. Transport miejski z użyciem parasolek, karzeł wampirzy (albo wampir karłowaty!), dojrzewający żyrandol… to wszystko i wiele wiele więcej sprawiało, że czułam się jak mała dziewczynka w sklepie z ozdobami bożonarodzeniowymi, która nie wie, w którą stronę zwrócić wzrok – tak dużo się tam działo. Nevermoor jest zaskakująco wciągająca i od pierwszych stron zatopiłam się w tym magicznym świecie całkowicie, choć wcale nie miałam takiego zamiaru. Jessica Townsend ma jednak zdolność do wabienia czytelnika i chcąc nie chcąc trzeba tą historię pokochać.

Ogromnym plusem tej powieści są jej bohaterowie. Sama Morrigan Crow jest dosyć zaskakująca, ponieważ mimo że ma zaledwie jedenaście lat, nie jest jedną z tych irytujących, płaczliwych, bez przerwy zabiegających o uwagę dziecięcych bohaterek, które zwykle niesamowicie działają mi na nerwy. Właściwie Morrigan jest wyjątkowo dojrzała jak na swój wiek, choć nie przesadnie, a do tego jest odważna, pomysłowa i ma dobre serce, co również się liczy. Poza samą główną bohaterką mamy tutaj całą plejadę niesamowitych postaci, z którymi zżyłam się i polubiłam w ciągu tych kilku dni czytania. Weźmy na przykład takiego rudowłosego Jupitera Northa, nietuzinkowego mentora Morrigan, który swoją niefrasobliwością i humorem skradł moje serce. Była również Fenestra, kocica nienaturalnych rozmiarów, która pod maską zdystansowania i lekkiej gburowatości była prawdziwie mięciutkim, troskliwym kociakiem. Mogłabym tak wymieniać i wymieniać, ponieważ w Nevermoor roi się od cudownych bohaterów i przysięgam, że tak wspaniałe postaci ciężko znaleźć gdziekolwiek indziej.

Jeśli do tej pory jeszcze nie zdołałam Was przekonać, to wiedzcie, że książka Jessiki Townsend powala również humorem. I to nie takim humorem dla dzieci, czy też prostackim, godnym politowania żartem. Nevermoor jest zabawna w niewymuszony, lecz inteligentny sposób, który niesamowicie przypadł mi go gustu. W ogóle nie jestem w stanie powiedzieć niczego złego o tej książce, więc ta recenzja ma raczej formę tekstu pochwalnego na cześć Nevermoor, ale jest to pochwała w pełni zasłużona.

PODSUMOWANIE:

Kocham ten moment w czytaniu książek, gdy niepozorna powieść okazuje się absolutnie wyjątkowym odkryciem, które zapamiętuje się na długo i poleca każdej osobie, która akurat się nawinie. Nevermoor musicie przeczytać koniecznie, nie chcę słyszeć żadnych wymówek. Jest to pełna magii, humoru, akcji i genialnych bohaterów historia, przez którą płynie się błyskawicznie i z której czerpie się autentyczną przyjemność. Już teraz wiem, że kolejny tom tej serii będzie obowiązkową pozycją, na którą będę czekać w kolejnych miesiącach – po tak znakomitym pierwszym tomie nie mogę sobie tego odpuścić.

★★★★★★★★★☆ (rewelacyjna)

Za możliwość przeczytania tak cudownej książki gorąco dziękuję wydawnictwu Media Rodzina :)

Tytuł oryginalny: Mitford Murders
Autor: Jessica Fellowes
Data premiery: 18 kwietnia 2018
Wydawnictwo: Harper Collins
Liczba stron: 416

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:
Anglia 1919 - 1921.  Louisa Cannon od śmierci ojca mieszka wraz z matką oraz stryjem, który ma wobec niej coraz podlejsze zamiary. Dziewczyna, aby wyrwać się z jego szponów, przyjmuje pracę w Asthall Manor, siedzibie arystokratycznej rodziny Mitfordów, którą dostaje dzięki protekcji przyjaciółki. Louisa ma zajmować się opieką nad szóstką dzieci Lady Redesdale, jednak jej praca koncentruje się głównie na doglądaniu najstarszej córki, uwielbiającej tajemnice Nancy. Obie dziewczyny są zaintrygowane zagadkowym morderstwem znanej i szanowanej pielęgniarki wojennej Florence Nightingale Shore – czy był to napad rabunkowy, czy też zemsta mająca powiązanie z wydarzeniami na froncie? Louisa i Nancy coraz bardziej angażują się w śledztwo, gromadząc fakty i rozmawiając z osobami, które mogły mieć coś wspólnego z zabójstwem. Są zdeterminowane, aby dotrzeć do prawdy, jednak morderca z taką samą determinacją będzie próbował im przeszkodzić.



OPINIA:
W czytaniu książek zawsze zachwycało mnie jedno uczucie, powiedziałabym, że lepsze nawet od tego, towarzyszącego nam, gdy skończymy fantastyczną książkę: jest to pełne podziwu zaskoczenie, gdy niepozorna powieść, po której nie spodziewaliście się niczego konkretnego, okazuje się prawdziwie zachwycającą historią. Można powiedzieć, że u mnie to uczucie pojawia się najczęściej przy książkach wydawnictwa Harper Collins, które rzadko wydaje pozycje popularne i powszechnie znane, a raczej koncentruje się na tych, o których mało kto słyszał. Oczywiście nie zdarza się to zawsze, ale kilkukrotnie, sięgając po książki Harper Collins, spotkało mnie już cudowne zaskoczenie, które sprawia, że daną historię zapamiętuję na zawsze. Tak też było z Morderstwem w pociągu.

Historię poznajemy z dwóch punktów widzenia, które występują naprzemiennie w kolejnych rozdziałach: pierwszym jest perspektywa Louisy przebywającej w domu rodziny Mitfordów, powiązanej swoją drogą w pewien sposób z zaistniałą zbrodnią, a drugim perspektywa Guya, policjanta, który – jak można się domyślić – wkrótce zaczyna na własną rękę podejmować próby rozwiązania zagadki morderstwa. Losy Louisy i Guya splatają się ze sobą i po pewnym czasie bohaterowie działają wspólnie, a są oni parą, która współgra razem doskonale.



Powieść Jessiki Fellowes na pierwszy rzut oka może nie różni się od innych kryminałów – przecież istnieje ograniczona ilość motywów morderstwa, możliwości usytuowania akcji, kreacji bohaterów i tak dalej. Jeśli przeczytało się już całkiem sporą ilość książek tego gatunku coraz trudniej jest zostać zaskoczonym czymś nowym. Tymczasem Morderstwo w pociągu odznacza się na tle swoich kryminalnych konkurentów pod wieloma aspektami. Po pierwsze, za każdym razem, gdy otwieramy książkę, przenosimy się do czasów, które opisuje. Nie zawsze tak bywa, prawda? Czasem wprawdzie błądzimy podczas czytania myślami gdzieś w okolicach fabuły, wyobrażając sobie, jak by to było żyć w czasach średniowiecznych, wiktoriańskich czy też wojennych. Jednak niewiele książek sprawia, że momentalnie stajecie się częścią danej epoki, żywo czując panujący w niej klimat. Powojenna Anglia miała bardzo specyficzny charakter i autorka doskonale zdołała go oddać.

Jessica Fellowes specjalizuje się w opisach: czy to miejsc, czy też wydarzeń lub postaci. Są one barwne, zdecydowanie nienudne i pełne życia oraz klimatu, który pojawia się nawet w tych nie-dialogowych partiach. Dodatkowo w książce ukazany jest podział społeczeństwa – zarówno życie ledwie wiążących koniec z końcem mieszczan, jak i bogatych arystokratów mieszkających na przedmieściach. Jestem pewna, że każdy, kto choć w minimalnym stopniu jest zainteresowany historią Anglii, będzie zadowolony, mogąc porównać oba style życia i zachowanie.



Morderstwo w pociągu nieustannie przywodzi mi na myśl powieści Agaty Christie. Książka Jessiki Fellowes nie jest bowiem podobna do tych „nowoczesnych” kryminałów, w stylu chociażby Jo Nesbo lub Roberta Galbraitha, lecz przypomina kryminały z ubiegłego wieku. Można powiedzieć, że jest połączeniem staromodnego gatunku Agaty Christie z nieco bardziej aktualną formą przekazu. Jeśli zastanawiacie się, jak autorce wyszło wykonanie takiej mieszanki, nie musicie się obawiać – zrobiła to ona znakomicie.

Może kryjąca się w książce zbrodnia sama w sobie nie mrozi krwi w żyłach, nie przeraża i nie szokuje, ale dochodzenie do niej jest wystarczająco wciągające i ciekawe. Pewne z moich przypuszczeń co do tożsamości mordercy, które wysnułam na samym początku powieści, okazały się słuszne, więc widać, że nie jest to najbardziej skomplikowana zagadka na świecie. Ale właściwie to nie o nią tu chodzi – znacznie ważniejsza jest atmosfera, jaką roztacza książka i moc, z jaką pochłania czytelnika, wciągając go do swojego świata.

PODSUMOWANIE:
Morderstwo w pociągu to książka, której świetności absolutnie się nie spodziewałam, była więc tym lepsza dzięki elementowi zaskoczenia. Jest to kryminał, który przenosi czytelnika wprost do XX-wiecznej Anglii, oczarowując go klimatycznością przestrzeni. Dodatkowo towarzyszy nam intrygująca zagadka z wojennym motywem w tle. Czegóż chcieć więcej? Gorąco polecam Wam powieść Jessiki Fellowes!




Za możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Harper Collins :)

Tytuł oryginalny: Flat-Out Love
Autor: Jessica Park
Data wydania: 11 maja 2016
Wydawnictwo: OMG Books
Liczba stron: 320

PIERWSZE ZDANIE: 



OPIS:
Kiedy Julie Seagle przeprowadza się do Bostonu, żeby rozpocząć studia na uniwersytecie, jej wymarzone mieszkanie okazuje się w rzeczywistości być małą restauracyjką serwującą buritto. Z braku lepszego rozwiązania, dziewczyna tymczasowo przenosi się do domu dawnej przyjaciółki swojej matki, która przyjmuje ją z otwartymi ramionami.

W domu Watkinsów na pozór wszystko wydaje się normalne… chociaż gdyby się zastanowić, wiele rzeczy odbiega od normy.  Erin i Roger rzadko bywają w domu, spędzając w pracy długie godziny; ich syn Matt jest piekielnie inteligentnym studentem matematyki i Julie bardzo go polubiła, ale wygląda na to, że chłopak z jakiegoś powodu zrezygnował z własnego życia towarzyskiego. Jest jeszcze Celeste, nietuzinkowa trzynastolatka, której sposób wypowiadania się odpowiada ludziom z epoki wiktoriańskiej i która odstaje od swoich rówieśników jak tylko się da. Do tego wszędzie zabiera ze sobą kartonową podobiznę swojego drugiego brata, Finna, który jest nieosiągalny, a porozmawiać z nim można tylko na czacie.

Julie szybko dowiaduje się, że rodzina Watkinsów skrywa wiele tajemnic. Nie spodziewa się, że stanie się dla nich kimś tak ważnym i że wszystko będzie aż tak skomplikowane.

OPINIA:
Są takie książki, które potrzebują trochę czasu, żeby przekonać do siebie czytającego. Gdzieś po drodze akcja zaczyna się rozkręcać, a my stopniowo zatapiamy się w lekturze bardziej i bardziej. Ale są także książki, w które wpada się jak w przepaść już od samego początku i aż do końca nie można się z niej wydostać – To skomplikowane. Julie jest jedną z takich powieści. Tym bardziej żałuję, że przetrzymywałam ją na swojej półce od tak dawna i dopiero po prawie dwóch latach od dnia, kiedy do mnie trafiła, zdecydowałam się ją przeczytać. Ale lepiej późno niż wcale, prawda? ;)



Pierwszym, co wpada w oko w książce Jessiki Park, jest wyjątkowy humor. Wiecie, mam dosyć specyficzne poczucie humoru i niektóre powieści, które mają być zabawne, dla mnie są zwyczajnie żenujące. Ale w To skomplikowane nie znajdziemy prostackich żartów na poziomie szkoły podstawowej, lecz inteligentny, trafiony w punkt humor, który przemawia do mnie całkowicie. Wydaje się bardzo trudnym wpisać się w gust czytelników humorem, ponieważ każdego bawi co innego, jednak autorka podołała temu zadaniu w stu procentach i wydaje mi się, że każdy, nawet największy ponurak świata nie mógłby powstrzymać się przed uśmiechem podczas czytania.

Choć na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że jest to jedna z tych młodzieżówek, w których życie miłosne bohaterki będzie w zasadzie nieustannie tkwić na tapecie, to prawda wygląda nieco inaczej. Faktycznie, nie da się wykluczyć istnienia wątku romantycznego, ale nie gra on tutaj głównej roli (chociaż jest fantastyczny!). Towarzyszą mu raz za razem pojawiające się tajemnice rodziny Watkinsów, które Julie stara się odkryć, oraz –co ważniejsze – wątek psychologiczny, którego pewnie nikt by się nie spodziewał. Otóż wspomniana wcześniej Celeste, która po pewnym czasie staje się dla Julie kimś w rodzaju młodszej siostry, ma problem, z którym nie może sobie poradzić. Problem, który wpływa na jej codzienność, jej brak przyjaciół i zdaje się oddziaływać na życie całej rodziny. Ma on związek z wydarzeniami z przeszłości, które stanowią pilnie strzeżony sekret Watkinsów. Ten wątek oraz mnóstwo zagadkowych elementów były szalenie ciekawe i sprawiały, że książkę chciało się czytać i czytać, bez żadnej przerwy. Dodatkowym plusem jest to, że czytelnik sam może brać udział w „śledztwie” i próbować poskładać w całość rozsypane kawałki układanki, aby dowiedzieć się, co miało tak ogromny wpływ na tożsamość rodziny.



Co jeszcze mnie urzekło? Doskonale wykreowani bohaterowie, stworzeni z dbałością o szczegóły, tak że trudno myśleć o nich w kategoriach postaci książkowych – wydają się oni realnymi osobami, nie tylko tymi na papierze. Każdy z nich jest fantastycznie wyrazisty i od pierwszych stron można znaleźć podobieństwa łączące czytelnika z nimi. Szczególnie kreacja Matta i Finna zasługuje na oklaski na stojąco. Ci dwaj bohaterowie są jednymi z najciekawszych i najzabawniejszych męskich postaci książkowych, jakie znam, przysięgam! Nie sposób się w nich nie zakochać! Ja osobiście skłoniłabym się ku Mattowi – uroczemu nerdowi w koszulce z napisem ,,Nietzsche to mój ziom” ;)

Rzadko kiedy jakaś książka sprawia, że włącza się mój głęboko skrywany „fangirling mode” i zaczynam chichotać i ekscytować się jak mała dziewczynka na widok nowej lalki. Tym razem jednak rozwój wydarzeń w To skomplikowane sprawił, że wciągnęłam się w tą historię maksymalnie i dosłownie żyłam nią. Jessica Park zdaje się mieć jakieś nadzwyczajne umiejętności, które sprawiają, że czytelnik z łatwością angażuje się w powieść, tak jakby sam brał w niej udział. Możecie mi wierzyć, że zwykle zachowuję stoicki spokój podczas czytania, a wszystkie emocje odczuwam raczej „wewnętrznie”, a tym razem nie mogłam się powstrzymać od wyrażania swojego rozbawienia, zaskoczenia czy irytacji. To musi coś znaczyć.



Bardzo nie chcę tego robić, kiedy już stworzyłam tak idealny obraz tej powieści, ale cóż, moje recenzje muszą być całkowicie szczere. Wspomnę więc o jednym jedynym maleńkim minusiku tej książki – nie chcę jednak, abyście zwracali na niego zbyt wiele uwagi, tak naprawdę to nic znaczącego. Otóż kilka razy odnosiłam wrażenie, że Julie za bardzo wtrąca się w życie rodziny Watkinsów, nie przejawiając przy tym ani grama subtelności i wyczucia w wypytywaniu ich o najbardziej prywatne sprawy. Rozumiem to, że mieszkając z nimi przez tak długi czas, poczuła się mentalnie z Watkinsami związana i czuła odpowiedzialność za losy rodziny, której w pewnym sensie była częścią. Jednak wyobrażałam sobie, że ja, będąc na miejscu Erin, czyli matki Matta i Celeste, byłabym bardzo bliska wykopania Julie za próg, gdyby w tak nachalny sposób próbowała ona wściubiać nos w coś, co objęte jest tajemnicą. Generalnie bardzo polubiłam Julie i nie jest to jedna z tych irytujących, głupiutkich bohaterek, ale w tym aspekcie była niezwykle… niedelikatna.

PODSUMOWANIE:
Jeśli wszystko to, co napisałam, nie przekonało Was jeszcze dostatecznie do sięgnięcia po To skomplikowane. Julie, to wiedzcie, że bez wahania przeczytałabym tą książkę jeszcze raz tu i teraz (gdybym nie miała przed oczami całej zgrai nieprzeczytanych książek na półkach), czy to ze względu na obecność Matta, czy też po prostu dlatego, że jest to jedna z najlepszych młodzieżówek, jakie kiedykolwiek czytałam – nie ważne! Rzadko wracam do raz przeczytanych już historii, ale powieść Jessiki Park zaczarowała mnie swoim humorem, pełnowymiarowymi bohaterami, prowadzącą nas przez lekturę zagadką i zaskakującym zakończeniem. W tej książce jest wszystko, czego oczekuję, sięgając po literaturę młodzieżową. Uwielbiam, kocham i polecam.





PS. Serce mnie boli, ponieważ tom drugi To skomplikowane nie został wydany w Polsce, mimo że premierę miał kilka dobrych lat temu. Czy znajdzie się tu jakieś wielkoduszne wydawnictwo, które wzięłoby pod swoje skrzydła tą powieść? :)

Tytuł oryginalny: The Forbidden Wish

Autor: Jessica Khoury

Data premiery: marzec 2017

Wydawnictwo: SQN

Liczba stron: 352

PIERWSZE ZDANIE:

OPIS:
Zahra zostaje uwolniona jednym dotknięciem dłoni. Wydostaje się z lampy, w której spędziła ostatnie pięćset lat, i przybywa gotowa spełnić jego trzy życzenia. Jego - złodzieja z ulicy. Między ludźmi a dżinami trwa nieustanna wojna, wiec Zahra musi pozostawać u boku Aladyna, raz po raz zmieniając postać i czekając, aż chłopak wypowie ostatnie życzenie, a ona będzie mogła wrócić do lampy w oczekiwaniu na nowego pana. Kiedy jednak otrzymuje propozycję od króla dżinów Nardukha, który w chce zwrócić jej wolność w zamian za zdradę Aladyna... Zahra musi podjąć dramatyczną decyzję, ponieważ Aladyn już dawno przestał jej być obojętny. Rosnące w niej uczucie jest zakazane - jednak silniejsze niż wszystko, co do tej pory znała.

OPINIA:
Nigdy nie kręciły mnie dżiny ani bajki w klimacie Baśni tysiąca i jednej nocy. Kiedy byłam dzieckiem, Alladyn był jedyną ekranizacją Disneya, której nigdy nie chciałam oglądać, chociaż Królewna Śnieżka czy Kopciuszek zawsze były mile widziane. Teraz, gdy dzieckiem nie jestem już od pewnego czasu, nadal nie ciągnie mnie do powieści z arabskim orientalnym klimatem, jakie ostatnio pojawiają się coraz częściej. A jednak Zakazanemu życzeniu udało się mnie choć trochę oczarować. Do czasu.



Już na samym początku lądujemy na pustyni, gdzie daje się odczuć wyjątkowy klimat. Nie mam pojęcia jak udało się tego dokonać autorce, ale ta arabska, magiczna atmosfera przenika całą powieść - czyni bohaterów oryginalnymi, przestrzeń nabiera dzięki niej wyrazistości, a fabuła podsycona jest szczyptą czaru. Jest to ogromna zaleta Zakazanego życzenia, ponieważ bez tej całej otoczki byłaby to zwyczajna młodzieżówka, jedna z wielu, a jednak autorce udało się przemycić urokliwy klimat we wszystkich elementach jej książki.

Bohaterowie Zakazanego życzenia od pierwszych stron owiani są tajemnicą. Aladyn zaskoczył mnie bardzo pozytywnie, ponieważ mimo że na początku wydawał mi się płytkim i męczącym żartownisiem, jego prawdziwa osobowość daje się odkryć dopiero później, a jest ona o wiele bardziej wartościowa. Przede wszystkim Aladyn jest wyjątkowo ludzki - bywa irytujący i nieznośny, ale gdzieś wśród jego wad ukryta jest tajemnica jego przeszłości. Jest on zdolny do popełniania błędów, z której to możliwości korzysta nie raz, ale im dłużej przebywałam w świecie stworzonym przez Khoury, tym bardziej ten chłopak mnie do siebie przekonywał. Zahra zaś od samego początku była jedną wielką zagadką i pozostała nią do samego końca. Chociaż na ostatnich stronach poznajemy szczegóły jej przeszłości, mam wrażenie, że w tej bohaterce czai się jeszcze wiele sekretów do odkrycia.



Chciałabym w tym miejscu zakończyć recenzję i powiedzieć, że Zakazane życzenie nie ma wad, które mogłabym opisać, jednak prawda jest inna, a ja muszę się nią z Wami podzielić. Do pewnego momentu miałam tą książkę za zupełnie zwyczajną młodzieżówkę, która jednak jest przyjemnym przerywnikiem pomiędzy poważniejszymi lekturami, a dzięki swojemu klimatowi jest w stanie zabrać nas gdzieś daleko. Im bardziej zbliżałam się do końca, tym bardziej to poczucie słabło, a zaczynałam przekonywać się ku stwierdzeniu, że jest to książka prosta i banalna. To zakończenie było tym, co pogrzebało wszelki potencjał tej historii. Naprawdę nie można było wymyślić bardziej przewidywalnego i oczywistego rozwiązania tej historii. Dlaczego autorka nie wprowadziła małego zamętu, który zmieniłby bieg wydarzeń? Dlaczego nie zdecydowała się na jakąkolwiek inną opcję, która byłaby lepsza od tej ostatecznej? Jessica Khoury wybrała najprostszą z opcji zakończenia swojej historii, co dla mnie było całkowicie rozczarowujące.

PODSUMOWANIE:
Myśląc teraz o Zakazanym życzeniu, nie jestem w stanie powiedzieć wiele. Było miejscami przyjemne, ale bez fajerwerków. Bohaterowie byli godni uwagi, ale ich ostateczne decyzje mocno mnie zawiodły. Jednym zdaniem, pierwsza część książki mogła wynieść tą historię na wysoki poziom, jednak druga jej połowa ściągnęła ją w dół. Niestety nie mogę Wam ze szczerym sercem polecić Zakazanego życzenia. Nie była to powieść koszmarna, lecz zwyczajnie rozczarowująca. Plusem przeczytania tej książki jest to, że nabrałam ochoty na inne lektury z arabskim klimatem, których będę teraz częściej szukać w księgarniach i bibliotekach.




Koniecznie dajcie mi znać, czy czytaliście Zakazane życzenie i jaka jest Wasza opinia!
Czy Wy też uważacie zakończenie za kompletnie nietrafione? A może Wam się podobało? :)