Tytuł oryginalny: Heir Of Fire
Seria: Szklany tron #3
Autor: Sarah J. Maas
Data premiery: 23 września 2015
Wydawnictwo: Uroboros
Liczba stron: 654

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:

Celaena opuszcza Adarlan i wybiera się do Wendlyn. Chaol, który postanowił trzymać dziewczynę z dala od dworu, nie podejrzewał, że to właśnie tam zabójczyni będzie musiała podjąć walkę przeciwko mrocznym mocom i będzie miała szansę odkryć tajemnice. Cealaena wciąż nie zapomniała o śmierci przyjaciółki i pragnie wymierzyć sprawiedliwość temu, kto się do niej przyczynił. W Wendlyn będzie musiała stanąć przed sekretami swojej własnej przeszłości, które sprawią, że jej lojalność wobec ludzi, których kocha, może zostać zachwiana. Jaką decyzję podejmie, kiedy stanie oko w oko ze swoim ludem?



OPINIA:
Pierwszy tom serii Szklanego tronu zrobił na mnie piorunujące wrażenie, które trwa do teraz. Nadal pamiętam, jak bardzo porwała mnie ta książka, jak zabrała moje życie i zastąpiła je inną rzeczywistością, do której chciałam wrócić. W Koronę w mroku ciężko było mi się wkręcić i chociaż drugi tom również wspominam bardzo dobrze, to nie podbił on mojego serca tak, jak Szklany tron. Jak było tym razem? Czy Dziedzictwo w mroku zrobiło na mnie tak ogromne wrażenie jak pierwszy tom serii?

Dziedzictwo w mroku jest pełne motywów książkowych, które uwielbiam. Naprawdę, gdyby wrzucić je wszystkie do jednego worka i utworzyć z nich powieść, powstałby trzeci tom Szklanego tronu. Pojawia się tutaj motyw ucieczki, szkolenia mistrza i uczennicy, rebelii oraz nieszczęśliwego zakochania. Dzięki temu, że Sarah J. Maas urozmaiciła powieść kreując nowe wątki, akcja była emocjonująca i nieprzewidywalna.



Wraz z nowymi wątkami pojawia się też duża grupa nowych bohaterów, z których każdy zasługuje na uwagę. Mam ogromną nadzieję, że w kolejnych tomach słuch o nich nie zaginie, ponieważ takie postacie jak Emrys, Luca i (przede wszystkim!) Rowan, nie pozostały mi obojętne. Każdy z nich zdaje się skrywać w sobie niezwykłą, fascynującą historię, którą z chęcią poznam. Szczególnie do gustu przypadł mi książę Rowan, który swoją obecnością wypełnia znaczną część tej książki i towarzyszy Celaenie w zasadzie od początku do samego końca.

O ile w recenzjach poprzednich tomów pisałam, że, wybierając pomiędzy księciem Dorianem a Chaolem, zdecydowanie wybrałabym drugiego z panów, teraz nie jestem już tego taka pewna. Oczywiście Doriana wciąż darzę sympatią, a Chaol jest jednym z moich książkowych mężów, ale kiedy wyobrażałam sobie Celaenę i Chaola razem, coś mi tu nie pasowało. (Ostatnio często mi się to zdarza…) Relacja Rowana z naszą zabójczynią wydawała mi się jednak kompletna i doskonała. I nie jest to (na razie?) relacja na poziomie miłości, ale szczerego braterstwa i przyjaźni, która ogromnie mi się podoba. Rowan i Celaena mają ze sobą tak wiele wspólnego, że wydaje mi się naturalne, że odnaleźli wspólny język.



Jeśli jesteście ciekawi, czy tym razem książka mnie porwała, powiem Wam tak: pierwsze 300 stron czytało mi się dosyć opornie, co mogło być też spowodowane ogólnym brakiem czasu. Kiedy jednak nadszedł mój upragniony czas wolny i mogłam w końcu zasiąść z książką i skupić się na niej całkowicie, doczytanie powieści do końca (ponad 350 stron!) zajęło mi jeden dzień. Kiedy już zaczęłam, nie potrafiłam przestać i był to ten sam rodzaj ‘’transu’’, który towarzyszył mi podczas Szklanego tronu. Do przerwania czytania nie przekonała mnie nawet późna nocna pora, niewyspany umysł i zapowiadające się skutki braku snu kolejnego dnia.

Sarah J. Maas, jako nasza mistrzyni pisania zakończeń, i tym razem nie zawiodła. Mimo że kiedy czytałam końcówkę była już blisko pierwsza nad ranem, to to, co wymyśliła autorka, tak postawiło mnie na nogi, zaskoczyło i sponiewierało, że jeszcze długo nie mogła zasnąć z tych emocji. Sarah J. Maas kolejny raz stworzyła w moim sercu wielkie pobojowisko, które zapewne nie zniknie, dopóki nie sięgnę po kolejny tom.



PODSUMOWANIE:
Dziedzictwo ognia okazało się fantastyczną kontynuacją Szklanego tronu i znacznie lepszą od Korony w mroku. Znajdziecie tu wielu bohaterów, do których będziecie chcieli wrócić i usłyszeć o nich więcej, oraz akcję, która pędzi i nie ogląda się za siebie, a wy spędzicie z tą książką cały dzień nawet tego nie zauważając. Gorąco polecam Wam zarówno całą serię Szklanego tronu, jak i Dziedzictwo ognia, które pokochałam!

Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję wydawnictwu Uroboros :)

_________________________
Zapraszam także na:

FACEBOOK: Books of Souls

INSTAGRAM: books.of.souls

Tytuł oryginalny: The Secret Fire
Autor: C.J. Daugherty, Carina Rozenfeld
Rok wydania: 2015
Wydawnictwo: Moondrive
Liczba stron: 380
Moja ocena: 9/10

PIERWSZE ZDANIE:
- Skacz!

OPIS:
Dwójka bohaterów, których dzieli wszystko: ona, Taylor Montclair, to wzorowa uczennica jednej z angielskich szkół. Marzy o studiach na najlepszej uczelni w kraju. Jej życie było całkowicie zwyczajne, dopóki pewnego dnia jej wybuch gniewu nie sprawił, że przedmioty wokół niej zmieniły swoje miejsce. Dziewczyna odkrywa, że jej dziadek przekazał jej w genach niezwykłą umiejętność, która może być dla niej zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem.

On, Sacha Winters, to zbuntowany francuski nastolatek, zmagający się z trudną przeszłością. W przeciwieństwie do Taylor, Sacha nie może cieszyć się zwyczajnym życiem. Jest trzynastym potomkiem przeklętego rodu, w którym wszyscy pierworodni synowie umierają w dniu osiemnastych urodzin. Jego czas nieubłaganie dobiega końca.

Skrzyżowanie się dróg dwojga nastolatków, których dzielą setki kilometrów, nie było przypadkowe. Okazuje się, że Taylor może być jedyną osobą zdolną do ocalenia Sachy przez okrutnym przeznaczeniem. Tylko czy zdążą się odnaleźć na czas?



OPINIA:
Nie pierwszy raz spotkałam się z twórczością C.J. Daugherty - miałam już okazję czytać jej sagę Wybrani, która w pewien sposób rozpoczęła moją przygodę z czytaniem na poważnie. Bardzo dobrze wspominam jej starszą twórczość, a czy tym razem także dałam się wciągnąć w jej najnowszą serię, pisaną we współpracy z francuską autorką Cariną Rozenfeld? Zdecydowanie tak! Powieści C.J. Daugherty mają w sobie tyle uroku i magii, że nie sposób się w nich nie zakochać. Mam wrażenie, że jej książki wyciągają swoje łapki w stronę czytelnika, mocno go trzymają i nie puszczają do ostatniej strony.

Autorki stworzyły współczesny świat, w którym istnieją tajemne moce, o których ludzie nie mają pojęcia. Mogłoby się wydawać, że magiczne zjawiska, które spotykają bohaterów, będą kompletnie nierealne i oderwane od rzeczywistości, ale pisarkom udało się opisać je w taki sposób, że wręcz przeciwnie - ma się wrażenie, że czary naprawdę mogą istnieć w naszym świecie, a to, że pobliskim chodnikiem przechadzają się niebezpieczne zjawy, jest całkiem możliwe.

Rzeczą, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, było to, że moment kulminacyjny książki, po którym można było spodziewać się zakończenia historii, nie znajdował się w Tajemnym ogniu, lecz akcja została przeniesiona do kolejnego tomu serii. Przyznam, że od dawna nie czytałam książki, której fabuła byłaby rozłożona na kilka części - ostatnio spotykałam się tylko z powieściami, które kończyły się rozwiązaniem zagadki, a w kolejnych tomach bohaterowie zmagali się z nowymi problemami. Mam nadzieję, że wiecie, o co mi chodzi. Nie oznaczało to, że w Tajemnym ogniu brakowało akcji - co to, to nie! - było jej bardzo dużo. Jestem bardzo zadowolona z tego, że punkt kulminacyjny książki jeszcze jest przede mną, bo Tajemny ogień to seria, przy której chce się trwać w nieskończoność.



BOHATEROWIE:
Tajemny ogień uwiódł mnie już od pierwszych stron, kiedy poznajemy Sachę - chłopaka z ogromną nutą bezczelnej arogancji i niezachwianej pewności siebie. Pierwszą myślą, która przyszła mi do głowy, było widoczne uwielbienie autorki do francuskich bohaterów płci męskiej, którzy pojawiali się także w Wybranych. Na szczęście, zarówno w jej wcześniejszych powieściach, jak i w Tajemnym ogniu, postacie te są wspaniale wykreowane, a realizmu dodają im używane przez nich zwroty w języku francuskim, które nie zostały przetłumaczone z oryginału. W Sachy bardzo spodobało mi się jego chłodne, czasem wręcz wrogie podejście do świata, które jednak zmieniało się w ogromną troskę i miłość, kiedy chodziło o jego rodzinę.

Jeśli chodzi o Taylor, to bardzo łatwo było mi utożsamić się z jej charakterem. Znalazłam cząstkę siebie w jej miłości do nauki i ogromnych ambicjach. Mam wrażenie, że gdybym miała okazję spotkać się z realną Taylor Montclair albo zostałybyśmy najlepszymi przyjaciółkami, albo byśmy się znienawidziły. Kto wie? ;)

Teraz uwaga, uwaga! W tej książce występują śladowe ilości wątków miłosnych! (Dzięki Bogu!). To wspaniała sprawa - pierwszą rzeczą, która połączyła Sachę i Taylor nie była miłość, lecz tajemnica. Ta kwestia zasadniczo wyróżnia Tajemny ogień spośród innych młodzieżówek, w których zapewne bohaterowie zapałaliby do siebie nieposkromioną miłością już przy pierwszym spotkaniu, co aż kipiałoby tandetą. Chociaż nie mam nic przeciwko temu, żeby Sacha i Taylor się do siebie zbliżyli, to niech stanie się to bardzo powoli, tak jak ma to miejsce w prawdziwym życiu. Za ten przejaw rozwagi, biję przed autorkami pokłony wdzięczności.



PODSUMOWANIE:
Tajemny ogień to nie książka, którą się czyta - to książka, którą się pochłania. Jednym tchem. Całymi garściami. W ciągu kilku godzin. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać tak magiczną, a zarazem realną powieść, którą polecam wszystkim - nie tylko nastolatkom. Znajdziecie w niej dużą dawkę charyzmy, niezwykle wciągającą fabułę oraz bohaterów, których zwyczajnie nie da się nie lubić. Książka ta potrafi przenieść czytelnika do innego świata, z którego nie chce się wracać.

PS. Już za kilka dni będę miała dla Was przedpremierową recenzję drugiego tomu tej serii, czyli Tajemnego miasta. Już nie mogę się doczekać!
PS2. Przepraszam Was za tak żałosną jakość zdjęć, ale mój aparat nagle zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach.