Tytuł oryginalny: Believe Me
Autor: JP Delaney
Przekład: Anna Gralak
Data premiery: 5 września 2018
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 424
Autor: JP Delaney
Przekład: Anna Gralak
Data premiery: 5 września 2018
Wydawnictwo: Otwarte
Liczba stron: 424
PIERWSZE ZDANIE:
OPIS:
Claire jako aktorka zawodowo wciela się w role.
Zakłada przeróżne maski, wkłada we własne usta słowa innych ludzi, a prawdziwą
siebie chowa głęboko w ukryciu, gdzie nikt jej nie znajdzie. Jej praca jest
niezwykła – na zlecenie firmy prawniczej specjalizującej się w sprawach
rozwodowych demaskuje niewiernych mężczyzn gotowych zdradzić swoje partnerki.
Żaden z nich do tej pory się jej nie oparł… aż do czasu, gdy spotkała Patricka
Foglera. On, życzliwy, choć nie wykazujący zainteresowania propozycjami Claire,
od razu zapada jej w pamięć. Kobieta nie wie jednak, że Patrick skrywa wiele
tajemnic, a kłamać potrafi prawie tak doskonale, jak ona sama. Kiedy w grę
wchodzą oskarżenia o zabójstwo, coraz trudniej jest zaufać komukolwiek.
OPINIA:
Jak może pamiętacie, Lokatorkę wymieniałam jako jeden z najlepszych thrillerów
psychologicznych ubiegłego roku i jedną z najlepszych książek ogółem – zdania tego
nie zmieniłam, a od tej pory zdążyłam przekazać tą powieść kilku innym osobom,
aby dzielić się swoim uwielbieniem. Możecie więc sobie wyobrazić, jak duże
miałam oczekiwania wobec kolejnej książki autora, której tak niecierpliwie
wyczekiwałam. Teraz, gdy lekturę W żywe
oczy mam już za sobą, mogę stwierdzić, że nie było to coś, czego się spodziewałam…
Jednak nie oznacza to, że było gorsze.
Od początku warto podkreślić, jak dużą rolę w
książce odgrywa aktorstwo – tak dużą, że nawet część dialogów zapisana jest w
formie dramatu. Główna bohaterka Claire najlepiej czuje się na scenie i do
każdej ze swoich ról podchodzi z tak wielkim zaangażowaniem, że czasem zapomina
ściągnąć maski scenicznej w realnym świecie i zapomina, kim jest. Tym samym
wprawia czytelnika w dezorientację i zagubienie, ponieważ nie można jej zaufać.
Podczas czytania wielokrotnie zachodziłam w głowę, czy obecne czyny i
zachowanie Claire są tylko grą, czy może obserwuję prawdziwą jej wersję. Jednak
ten rodzaj niepewności zupełnie mi nie przeszkadzał – sprawiał jedynie, że
traktowałam Claire jako jedną wielką zagadkę, którą prędzej czy później
powinnam rozwiązać.
Zresztą Patricka, głównego męskiego bohatera,
równie trudno było rozgryźć. Choć autor pozwala nam dokładnie i szczegółowo
poznać te postacie, są one na tyle złożone i głębokie, że nie sposób oczekiwać
od nich konkretnych zachowań. Kreacja bohaterów JP Delaneya jest czymś, co
zdecydowanie zasługuje na uznanie – powiedziałabym, że poradził sobie z tym
nawet lepiej, niż w Lokatorce. Claire
i Patrick składają się z wielu różnych płaszczyzn, mają określony, lecz
skomplikowany charakter, który sprawia, że stają się bardzo realni i
autentyczni. Choć przez całą książkę starałam się zrozumieć ich postępowanie i
motywacje, mam wrażenie, że udało mi się to osiągnąć zaledwie częściowo.
Jedną z najlepszych rzeczy, jakie spotykam w
książkach, jest powiązanie motywu morderstwa z istniejącym tekstem literatury.
Fakt, że zbrodniarz opiera swoje działania na schemacie zaczerpniętym z
wiersza, jest jednocześnie niepokojący i fascynujący, a taką mieszankę uwielbiam
od zawsze. W tym przypadku autor szczególnie mnie zachwycił, ponieważ tekstem
przez niego wykorzystanym był tomik wierszy Charlesa Baudelaire’a Kwiaty zła. Choć nazwisko tego poety
obiło mi się wcześniej o uszy, nigdy nie wiedziałam o nim niczego konkretnego.
Dopiero W żywe oczy sprawiła, że z
ogromną ciekawością zgłębiłam temat twórczości tego pisarza i dekadentyzmu, a
nawet zaczęłam szukać w Internecie ofert sprzedaży Kwiatów zła w rozsądnych cenach (których znalezienie jest nie lada
wyzwaniem!). Niesamowicie rzadko zdarza mi się, aby jakaś książka zainspirowała
mnie do przeglądania artykułów na jakiś temat, a tutaj JP Delaney przedstawił
Baudelaire’a w tak intrygujący, choć miejscami makabryczny sposób, że od razu
poczułam się oczarowana.
W
żywe oczy zaskoczyła mnie swoją odmiennością od Lokatorki. Gdybym nie widziała nazwiska
autora na okładce i skupiała się na samej treści, ciężko byłoby mi zgadnąć, że
za oboma powieściami stoi ta sama osoba. W
żywe oczy jest nieco bardziej stonowana niż Lokatorka, a jednocześnie roztacza wokół siebie dużą dozę
tajemniczości. Jest o wiele bardziej złożona, jeśli chodzi o postacie, które w Lokatorce również były dobrze zarysowane,
jednak dopiero tutaj zdają się ożywać.
Gdybym brała pod uwagę tylko swoje powierzchowne
emocje, pewnie byłabym odrobinę rozczarowana tą książką. Brakowało mi w niej mocnego
momentu kulminacyjnego i magii, która wciągnęła mnie w Lokatorkę. Jednak gdy zaczęłam się dłużej zastanawiać nad tą
powieścią, doszłam do wniosku, że jest ona po prostu inna – w wielu aspektach
nie przypomina swojej poprzedniczki i choć najczęściej sięgam właśnie po takie
thrillery, jak Lokatorka, to W żywe oczy prawdziwie mnie
zafascynowała.
PODSUMOWANIE:
W żywe oczy to książka inna niż większość
thrillerów, jakie do tej pory czytałam. Odkryłam w niej to, co najbardziej lubię
w literaturze – zgłębione, zagmatwane i niesamowicie złożone postacie, które
fascynują i pociągają. Bardzo rzadko zdarza się, że jakaś książka nakłania mnie
do podjęcia jakiegoś działania w celu zdobycia wiedzy na jakiś temat, a JP
Delaney, dzięki użyciu wierszy Charlesa Baudelaire’a z tomiku Kwiaty zła, zainspirował mnie, aby przeczytać
większą część twórczości pisarza. W żywe
oczy to książka, którą szczerze polecam wszystkim, którzy lubią historie
nieoczywiste i nieoczekiwane.
★★★★★★★★☆☆ (bardzo
dobra)
Za egzemplarz książki gorąco dziękuję Wydawnictwu
Otwartemu :)
