Tytuł oryginalny: We Were Liars
Autor: E. Lockhart
Data premiery: 16 kwietnia 2015
Wydawnictwo: Ya!
Liczba stron: 247

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:
Opis na tyle okładki powieści nie mówi wiele i jest tajemniczy – jak cała książka. Możemy dowiedzieć  się tylko, że bohaterami historii są członkowie rodziny Sinclairów, którzy spędzają każde lato na prywatnej wyspie u wybrzeży stanu Massachusetts. Z racji tego, że rodzina jest zamożna, żadne z nich nigdy nie zaznało biedy ani głodu. Sam fakt, że posiadają jakąś wyspę na własność, mówi sam za siebie. Okładka zdradza też, że żadne z Sinclairów nigdy się nie myli. I to wszystko. A nie, jest jeszcze coś, co musimy wiedzieć o członkach rodziny – niektórzy z nich są ŁGARZAMI.

OPINIA:
A kim właściwie są ci Łgarze? Cóż, nie będę odbierać Wam przyjemności z odczuwania tajemniczości książki i odkrywania każdego jej elementu po kolei, więc nie dowiecie się tego ode mnie. Powieść E. Lockhart skończyłam czytać zaledwie dzisiejszego ranka i postanowiłam podejść do recenzji od razu, aby nie pominąć żadnego istotnego szczegółu, o którym muszę Wam opowiedzieć. Jest to bowiem jedna z książek, po której w głowie pozostają wspomnienia intensywne i niepokojące, ale krótkotrwałe. Musicie wiedzieć, że Byliśmy Łgarzami to powieść niezwykle oryginalna i nie każdy będzie w stanie dostrzec jej sens.



Zacznijmy od tego, że książka, która sama w sobie jest niedługa, zdaje się być podzielona na jeszcze mniejsze kawałki. Nie odbierałam jej jak jedną ciągłą historię, lecz zbiór osobnych obrazów – coś jak pokaz slajdów z urywkami życia naszej głównej bohaterki, Cadence. To wszystko było bardzo… dziwne. Doświadczyłam osobliwego uczucia, jakbym poznała zaledwie fragmenty historii Łgarzy i Sinclairów, tak naprawdę nie poznając ich. Widziałam ogromną ilość pustych luk w opowieści, które nie zostały wypełnione. Nie wydaje mi się jednak, aby były one efektem niedopatrzenia autorki  - nie, ta powieść jest zbyt inteligentna, aby mogły w niej występować takie proste błędy. Jest to raczej celowy zabieg, mający na celu dać nam wgląd tylko w pewną część życia rodziny i pozwolić na to, abyśmy sami uzupełnili te brakujące fragmenty jak tylko mamy ochotę.

Mówienie o rodzinie Sinclairów jest trudne, ponieważ jedynie ktoś, kto jest jej członkiem, jest w stanie w pełni zrozumieć jej specyfikę. Przez większość czasu Sinclairowie napełniali mnie odrazą. Była to rodzina tak niewyobrażalnie zepsuta, tak pełna fałszu i zakłamania, chciwości i zawiści, że aż się w głowie nie mieści. Ich wyolbrzymione poczucie wyższości wynikające z posiadania pieniędzy i pogarda dla otaczającego świata była zwyczajnie obrzydliwa. Jest to jednak zamknięta grupa osób, w której ten przekrzywiony obraz rzeczywistości i postrzegania siebie zdaje się być przekazywany z pokolenia na pokolenie. Dzieci, chcąc nie chcąc, stają się kopiami swoich rodziców, a jeśli tylko zaczną zachowywać się niezgodnie z oczekiwaniami, natychmiast zostają doprowadzone do porządku.



Mamy tu do czynienia z bohaterką, zmagającą się z problemami psychicznymi. Cadence, która wskutek wypadku, którego sama nie pamięta, a o którym nikt nie chce jej niczego powiedzieć, przez większość czasu zdaje się być oddzielona od rzeczywistości. Jako że to właśnie ona prowadzi nas swoją narracją przez powieść, nam także towarzyszy niepokojące poczucie odrealnienia. Jak już wspomniałam, opis na okładce mówi bardzo niewiele o fabule, więc byłam zaskoczona pojawiającym się motywem amnezji oraz tajemniczych wydarzeń, obleczonych w kłamstwa i wymijające odpowiedzi Sinclairów.

Jest to książka niezwykle specyficzna. Jestem pewna, że ktoś, kto przeczyta ją bez ani jednej chwili poświęconej na refleksję, uzna, że nie ma ona większego sensu. Wierzchnia warstwa powieści w istocie przedstawia pozornie błahe wydarzenia, jednak jeśli spróbuje się wejść głębiej i zastanowić się nad ukrytymi w książce motywami, odkryje się ogromną inteligencję, z jaką E. Lockhart stworzyła tą książkę. Myślę, że sama powinnam kiedyś przeczytać  Byliśmy Łgarzami jeszcze raz, aby wyciągnąć z niej każdy ukryty przekaz. Zdarzenia, które mają miejsce pod koniec powieści, są jak mocny cios obuchem w łeb – poważnie. Jest to zwrot wydarzeń o 180 stopni, po którym ma się mętlik w głowie i miliard myśli na minutę.



Największa zaleta książki? Styl autorki. Jestem nim totalnie oczarowana i jest on dokładnie tak samo specyficzny i enigmatyczny, jak cała powieść. E. Lockhart zgrabnie wplata w treść nieoczywiste i zaskakujące metafory, które niektórym mogą wydać się bezsensowne, ale w rzeczywistości są trafne i czarujące. Pisarka bawi się językiem w sposób przemyślany, ale niewymuszony, czasem przechodząc od tekstu ciągłego do formy wiersza, a czasem wtrącając intrygujące fragmenty baśni przekształconej tak, że przypomina losy bohaterów książki. Jest to zdecydowanie jeden z najbardziej zaskakujących stylów pisarskich, z jakim się spotkałam. Ogromne brawa i ukłony w stronę E. Lockhart.

PODSUMOWANIE:
Jeśli macie ochotę na coś niebanalnego, na coś, co potrzebuje chwili uwagi i refleksji, aby wydobyć swoje piękne wnętrze, dobrze trafiliście. Byliśmy Łgarzami to powieść wyróżniająca się spośród innych książek młodzieżowych – przyrzekam, że nigdy nie spotkałam się z takim wnętrzem, jakie znalazłam tutaj. Polecam tą książkę bardzo gorąco wszystkim, których nie zadowala prostota i droga na skróty. Będziecie zachwyceni.

Za możliwość przeczytania książki gorąco dziękuję wydawnictwu Ya! :)

Tytuł: Dożywocie
Autor: Marta Kisiel
Data premiery: 30 września 2015
Wydawnictwo: Uroboros
Liczba stron: 376

PIERWSZE ZDANIE:



OPIS:

Konrad Romańczuk otrzymuje w spadku Lichotkę – wiekowy dom z gotycką wieżyczką rodem z filmów grozy. Chcąc odciąć się od dotychczasowego życia, wyjeżdża z miasta i wprowadza się do umieszczonej na końcu świata, poza wszelką cywilizacją Lichotki. Bynajmniej nie podejrzewa, że stał się dziedzicem nie tylko upiornego budynku, ale także wszystkich jego mieszkańców: nieustannie kichającego anioła z uczuleniem na własne pierze, bulgoczącej ośmiornicy o wyjątkowym zamiłowaniu do robienia faworków oraz seryjnego samobójcy, poety, mistrza tworzenia poematów i całorocznej depresji. Na dodatek Lichotka skrywa też ukryte w łazience utopce oraz charakterną kotkę Zmorę.

Czy nowy spadkobierca całego tego zamieszania będzie potrafił zapanować nad niecodziennymi dożywotnikami? Czy to dożywotnicy zapanują nad Konradem?



OPINIA:
Nasłuchałam się o tej książce tak wielu pozytywnych opinii, szczególnie na polskim Booktubie, że od dawna miałam wielką ochotę, żeby sprawdzić, o co tak właściwie chodzi. Wciąż nieczęsto czytam polskie powieści, ale ogrom zachwytów nad nietuzinkowymi bohaterami i wyjątkowym humorem Dożywocia ostatecznie przekonał mnie do sięgnięcia po tę powieść. Jak skończyła się ta przygoda?

Pierwszą rzeczą, jaka rzuca się w oczy po przeczytaniu opisu są postacie występujące w książce, których po prostu NIE DA SIĘ ignorować. No proszę Was – czy na sam widok Licha, niewielkiego aniołka chodzącego w bamboszkach, uczulonego na własne pióra i nieustannie towarzyszącego mu kichania nie chce Wam się uśmiechać? Tak urocza i oryginalna postać jest bardzo rzadko spotykana, a tutaj jest tylko jednym z wielu bohaterów, na których trzeba zwrócić uwagę. Jest też przecież Krakers, ośmiornica o ośmiu mackach, znakomity szef kuchni porozumiewający się ze światem za pomocą niezidentyfikowanych bulgotów. U mnie w domu bardzo przydałby się taki Krakers. ;)



Oczywiście jest też Szczęsny: panicz, który pomimo swojego podwójnego już samobójstwa wciąż w pewien sposób przebywa na tym świecie i swoimi niekończącymi się wierszami urozmaica życie mieszkańców Lichotki. Z nimi wszystkimi musi zmagać się Konrad Romańczuk – pisarz, który przez swój wygląd średniowiecznego krwiożerczego wampira doskonale wpasował się w wystrój Lichotki.

Wyobraźcie sobie, że to Wam na głowę zwala się taka niepowtarzalna ekipa - trzeba przygotować się na moc wrażeń!

 Styl autorki jest niezwykły. Bardzo barwny i zabawny, pomysłowy i kreatywny, z dużym dystansem. Do tej powieści trzeba podchodzić z przymrużeniem oka, bo wiele jej elementów jest wręcz przerysowanych. Marta Kisiel świetnie posługuje się słowami pełnymi dużej dawki komizmu i humoru. W efekcie po prostu NIE DA SIĘ nie śmiać i nie chichotać pod nosem, czytając tę książkę. Przyrzekam – w wielu momentach zaczynałam się szczerzyć i śmiać, niezależnie od tego, czy przebywałam akurat w grupie ludzi, czy byłam sama.



Na razie jest pięknie i ładnie, ale skądś się wzięła moja raczej przeciętna ocena tej książki. Otóż pomimo tych wszystkich aspektów, o których wspomniałam: bohaterów, obok których nie można przejść obojętnie, pióra autorki, które zasługuje na duże brawa, oraz wielkiemu humorowi, który potrafił poprawić mi humor w każdy gorszy dzień, koniec końców nie mogłam wciągnąć się w tą historię stuprocentowo. Książkę czytałam ponad tydzień czasu, co w zasadzie nigdy mi się nie zdarza, a w trakcie sięgałam po inne powieści, bo nie dałabym rady bez przerwy trwać tylko przy Dożywociu. Jego treść po pewnym czasie stawała się dla mnie zwyczajnie męcząca, czytało mi się ją niezwykle topornie. Bywało tak, że po prostu zmuszałam się do tej lektury, chociaż tak bardzo chciałam, aby mi się spodobała.

Niektóre fragmenty niestety były dosyć nudne. Być może jest to też spowodowane tym, że ostatnio bez przerwy jestem zmęczona i brakuje mi snu, ale potrafiłam przy Dożywociu zwyczajnie zasnąć, chociaż do wieczora i nocy było jeszcze daleko...



PODSUMOWANIE:
Czy polecam tę powieść? Raczej tak. Na pewno jest polską książką, która zasługuje na dużą uwagę, a do twórczości Marty Kisiel z chęcią jeszcze kiedyś powrócę. Jednak w Dożywociu brakowało mi czasem wartkiej akcji, która porwałaby mnie na całego. Nawet doskonali bohaterowie, którzy głęboko zapisali się w moim sercu, nie byli w stanie całkowicie zrekompensować ziejących nudą fragmentów książki.



Za książkę gorąco dziękuję wydawnictwu Uroboros :)


_________________________
Zapraszam także na:

Tytuł oryginalny: The Secret Fire
Autor: C.J. Daugherty, Carina Rozenfeld
Rok wydania: 2015
Wydawnictwo: Moondrive
Liczba stron: 380
Moja ocena: 9/10

PIERWSZE ZDANIE:
- Skacz!

OPIS:
Dwójka bohaterów, których dzieli wszystko: ona, Taylor Montclair, to wzorowa uczennica jednej z angielskich szkół. Marzy o studiach na najlepszej uczelni w kraju. Jej życie było całkowicie zwyczajne, dopóki pewnego dnia jej wybuch gniewu nie sprawił, że przedmioty wokół niej zmieniły swoje miejsce. Dziewczyna odkrywa, że jej dziadek przekazał jej w genach niezwykłą umiejętność, która może być dla niej zarówno błogosławieństwem, jak i przekleństwem.

On, Sacha Winters, to zbuntowany francuski nastolatek, zmagający się z trudną przeszłością. W przeciwieństwie do Taylor, Sacha nie może cieszyć się zwyczajnym życiem. Jest trzynastym potomkiem przeklętego rodu, w którym wszyscy pierworodni synowie umierają w dniu osiemnastych urodzin. Jego czas nieubłaganie dobiega końca.

Skrzyżowanie się dróg dwojga nastolatków, których dzielą setki kilometrów, nie było przypadkowe. Okazuje się, że Taylor może być jedyną osobą zdolną do ocalenia Sachy przez okrutnym przeznaczeniem. Tylko czy zdążą się odnaleźć na czas?



OPINIA:
Nie pierwszy raz spotkałam się z twórczością C.J. Daugherty - miałam już okazję czytać jej sagę Wybrani, która w pewien sposób rozpoczęła moją przygodę z czytaniem na poważnie. Bardzo dobrze wspominam jej starszą twórczość, a czy tym razem także dałam się wciągnąć w jej najnowszą serię, pisaną we współpracy z francuską autorką Cariną Rozenfeld? Zdecydowanie tak! Powieści C.J. Daugherty mają w sobie tyle uroku i magii, że nie sposób się w nich nie zakochać. Mam wrażenie, że jej książki wyciągają swoje łapki w stronę czytelnika, mocno go trzymają i nie puszczają do ostatniej strony.

Autorki stworzyły współczesny świat, w którym istnieją tajemne moce, o których ludzie nie mają pojęcia. Mogłoby się wydawać, że magiczne zjawiska, które spotykają bohaterów, będą kompletnie nierealne i oderwane od rzeczywistości, ale pisarkom udało się opisać je w taki sposób, że wręcz przeciwnie - ma się wrażenie, że czary naprawdę mogą istnieć w naszym świecie, a to, że pobliskim chodnikiem przechadzają się niebezpieczne zjawy, jest całkiem możliwe.

Rzeczą, która bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, było to, że moment kulminacyjny książki, po którym można było spodziewać się zakończenia historii, nie znajdował się w Tajemnym ogniu, lecz akcja została przeniesiona do kolejnego tomu serii. Przyznam, że od dawna nie czytałam książki, której fabuła byłaby rozłożona na kilka części - ostatnio spotykałam się tylko z powieściami, które kończyły się rozwiązaniem zagadki, a w kolejnych tomach bohaterowie zmagali się z nowymi problemami. Mam nadzieję, że wiecie, o co mi chodzi. Nie oznaczało to, że w Tajemnym ogniu brakowało akcji - co to, to nie! - było jej bardzo dużo. Jestem bardzo zadowolona z tego, że punkt kulminacyjny książki jeszcze jest przede mną, bo Tajemny ogień to seria, przy której chce się trwać w nieskończoność.



BOHATEROWIE:
Tajemny ogień uwiódł mnie już od pierwszych stron, kiedy poznajemy Sachę - chłopaka z ogromną nutą bezczelnej arogancji i niezachwianej pewności siebie. Pierwszą myślą, która przyszła mi do głowy, było widoczne uwielbienie autorki do francuskich bohaterów płci męskiej, którzy pojawiali się także w Wybranych. Na szczęście, zarówno w jej wcześniejszych powieściach, jak i w Tajemnym ogniu, postacie te są wspaniale wykreowane, a realizmu dodają im używane przez nich zwroty w języku francuskim, które nie zostały przetłumaczone z oryginału. W Sachy bardzo spodobało mi się jego chłodne, czasem wręcz wrogie podejście do świata, które jednak zmieniało się w ogromną troskę i miłość, kiedy chodziło o jego rodzinę.

Jeśli chodzi o Taylor, to bardzo łatwo było mi utożsamić się z jej charakterem. Znalazłam cząstkę siebie w jej miłości do nauki i ogromnych ambicjach. Mam wrażenie, że gdybym miała okazję spotkać się z realną Taylor Montclair albo zostałybyśmy najlepszymi przyjaciółkami, albo byśmy się znienawidziły. Kto wie? ;)

Teraz uwaga, uwaga! W tej książce występują śladowe ilości wątków miłosnych! (Dzięki Bogu!). To wspaniała sprawa - pierwszą rzeczą, która połączyła Sachę i Taylor nie była miłość, lecz tajemnica. Ta kwestia zasadniczo wyróżnia Tajemny ogień spośród innych młodzieżówek, w których zapewne bohaterowie zapałaliby do siebie nieposkromioną miłością już przy pierwszym spotkaniu, co aż kipiałoby tandetą. Chociaż nie mam nic przeciwko temu, żeby Sacha i Taylor się do siebie zbliżyli, to niech stanie się to bardzo powoli, tak jak ma to miejsce w prawdziwym życiu. Za ten przejaw rozwagi, biję przed autorkami pokłony wdzięczności.



PODSUMOWANIE:
Tajemny ogień to nie książka, którą się czyta - to książka, którą się pochłania. Jednym tchem. Całymi garściami. W ciągu kilku godzin. Bardzo się cieszę, że miałam okazję przeczytać tak magiczną, a zarazem realną powieść, którą polecam wszystkim - nie tylko nastolatkom. Znajdziecie w niej dużą dawkę charyzmy, niezwykle wciągającą fabułę oraz bohaterów, których zwyczajnie nie da się nie lubić. Książka ta potrafi przenieść czytelnika do innego świata, z którego nie chce się wracać.

PS. Już za kilka dni będę miała dla Was przedpremierową recenzję drugiego tomu tej serii, czyli Tajemnego miasta. Już nie mogę się doczekać!
PS2. Przepraszam Was za tak żałosną jakość zdjęć, ale mój aparat nagle zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach.

Tytuł oryginalny: The Bazaar of Bad Dreams
Autor: Stephen King
Rok wydania: 2015
Wydawnictwo: Prószyński i S-ka
Liczba stron: 667
Moja ocena: 7/10

PIERWSZE ZDANIE:
Zrobiłem dla Ciebie garść drobiazgów, Stały Czytelniku; oto leżą przed Tobą w blasku księżyca

OPIS:
Bazar złych snów to zbiór najnowszych opowiadań Stephena Kinga. Wszystkie krążą wokół podobnych tematów: życia pozagrobowego, moralności czy nadprzyrodzonych zjawisk i mocy. Pośród dwudziestu różnych historii, zawartych w książce, spotykamy wielu intrygujących bohaterów, których niezwykłe doświadczenia lub umiejętności znacznie odbiegają od normy. Młody felietonista, który odkrywa w sobie moc władania życiem i śmiercią dzięki nekrologom umieszczanym w czasopiśmie, czy człowiek, który umarł na raka okrężnicy i przeżywa swoje życie na nowo raz za razem, powtarzając w nieskończoność te same błędy, to tylko jedne z postaci, które Stephen King sprzedaje na swoim Bazarze złych snów. O swoich opowiadaniach pisze: Powstały specjalnie dla Ciebie. Jeśli chcesz, możesz je obejrzeć z bliska, ale ostrzegam, bądź ostrożny. Niektóre z nich mają kły.

OPINIA:
Bazar złych snów to pierwsza książka Stephena Kinga, jaką kiedykolwiek czytałam i powiem szczerze, że... nie do końca tego spodziewałam się po Królu Horroru. Nie oznacza to jednak, że jego opowiadania nie przypadły mi do gustu. Po prostu spodziewałam się znacznie większej ilości strachu i emocji, które nie pozwalałyby mi zasnąć. Jak sama nazwa książki wskazuje, miał to być bazar ZŁYCH snów, które jednak nie nadeszły. Jedynym opowiadaniem, które wzbudziło we mnie umiarkowany niepokój, była pierwsza z historii, pod tytułem 130. kilometr. Niestety, kolejne opowiadania mimo tego, że w większości były intrygujące i wciągające, nie mroziły krwi w żyłach i nie sprawiały, że moje serce zamierało ze strachu. Szczerze mówiąc, wiele z nich było zwyczajnie nijakich.

Znaczna część opowiadań przedstawionych w Bazarze złych snów jest pozbawiona nadnaturalnych zjawisk, które są typowe dla tego autora. W tych właśnie fragmentach książki za każdym razem brakowało mi jakiegoś istotnego elementu: a to wybuchowego zakończenia, a to ekscentrycznych bohaterów... Przez większość z nich zwyczajnie szybko przeleciałam, żeby skupić się na kolejnym opowiadaniu.

Co bardziej pozytywne, w zbiorze opowiadań Kinga nie brakuje zadziwiających perełek, które sprawiają, że całokształt nie jest aż tak zły, jak mogłoby się wydawać. Zakończenie Wydmy wprawiło mnie w totalne osłupienie i miałam ochotę zapytać: ,,Gdzie się podziała dalsza część?!". Wredny dzieciak stał się zdecydowanie moim ulubionym opowiadaniem dzięki uosobieniu czystego zła w postaci małego chłopca i morałowi, który mówi, że zbrodnia często ma wiele aspektów i nie zawsze jest całkowicie niemoralna. Historia UR była dla mnie, jako książkoholika, światem, w którym chciałabym pozostać choć na chwilę. Natomiast Nekrologi w zaskakujący sposób przedstawiły to, jak niebezpieczna może być władza nad życiem i śmiercią.


Na koniec to, co ogromnie spodobało mi się w lekturze Kinga - jego własne wstępy do opowiadań, w których zwraca się bezpośrednio do czytelnika, przedstawiając krótko historię powstania utworu. Styl, w jakim Stephen King zagaduje odbiorcę jest niezwykle prosty a zarazem intrygujący i sprawia, że mam ochotę osobiście poznać autora i wysłuchać jego historii jeszcze raz.


PODSUMOWANIE:
Zbiór opowiadań Stephena Kinga nie był w stu procentach tym, czego spodziewałam się od tego autora. Akcja utworów była nierówna: raz nie pozwalająca się oderwać, innym razem nudna i nijaka. Patrząc jednak na to, jakie cudowne, unikatowe skarby znajdują się w Bazarze złych snów, mogę przymknąć oko na negatywy, tym bardziej, że jest to pierwsza powieść Kinga, jaką miałam okazję przeczytać. Polecam tę książkę tym, którzy nie szukają mocnych, mrożących krew w żyłach historii, jednak oryginalnych i fascynujących opowieści. Na pewno znajdziecie coś dla siebie na Bazarze złych snów.


____________________________
Zapraszam także na:

Tytuł oryginalny: The Grace of Kings
Autor: Ken Liu
Seria: Pod sztandarem Dzikiego Kwiatu
Rok wydania: 2015
Wydanie polskie: 2016
Wydawnictwo: SQN
Liczba stron: 585
Moja ocena: 8/10


PIERWSZE ZDANIE:
Biały ptak szybował po zachodniej stronie czystego nieba i od czasu do czasu machał skrzydłami.

OPIS:
Władzę nad Wyspami Dary od wielu lat sprawuje okrutny cesarz Mapidere, który podbił istniejące wcześniej niezależne królestwa i połączył je w jeden kraj. Jego twardy sposób rządzenia i dojście do władzy po trupach wielu tysięcy ludzi ma jednak więcej przeciwników niż zwolenników. Na czele buntu przeciwko cesarzowi staje dwóch kompletnie różnych wojowników: przebiegły hulaka Kuni Garu oraz niepokonany i siejący strach Mata Zyndu. Łączy ich chęć wyzwolenia mieszkańców Dary spod panowania tyrana i rozpoczęcie zupełnie nowego działu w historii Wyspy. Czy możliwe jest jednak, by dwoje całkiem różnych buntowników miało takie same poglądy na temat rządzenia królestwem? Co się stanie, kiedy poróżni ich wizja władzy?

OPINIA:
Jak zauważyliście lub nie, przeczytanie Królów Dary zajęło mi bardzo dużo czasu i nie była to kwestia tylko obszerności tej książki. Muszę przyznać, że po przebrnięciu przez pierwsze 300 stron miałam ochotę najzwyczajniej w świecie wyrzucić tę książkę i zabrać się za coś lepszego, przyjemniejszego, co nie zanudzałoby mnie aż tak bardzo. Tak, początek powieści był dla mnie prawdziwym koszmarem - przydługie opisy, skupianie się fabuły na wielu wątkach, nieinteresująca treść - to wszystko sprawiało, że niezależnie od pory dnia, bardzo chciało mi się spać. Zmuszenie się do dalszego czytania wymagało ode mnie naprawdę dużej siły woli, ale postanowiłam dać Królom Dary jeszcze jedną szansę...

...która zwróciła się z nadwyżką w postaci cudownej historii! Pierwszy raz zdarzyło mi się, aby jedna powieść wywołała u mnie aż takie skrajne emocje. Gładko przeszłam od nienawiści do miłości. Druga część książki dała mi porcję emocjonującej walki honoru ze sprawiedliwością, potyczkę braterstwa i odwagi, niepowstrzymanego pragnienia wolności, ukrytego w sercach tysięcy wojowników. Pokazała mi, że wzniecenie rewolucji nigdy nie jest proste i wiąże się z ogromną odpowiedzialnością, a sprawiedliwość nie zawsze ma taką samą definicję dla każdego.


BOHATEROWIE:
Kuni Garu całkowicie schwytał moje serce. Po wielu latach wojny jako jeden z niewielu zdawał się być całkowicie niezepsuty, stale trzymający się swoich zasad i celów. Zdumiewało mnie jego pomocne, wielkoduszne serce, które było tak rzadkie w kraju ogarniętym bitewnym duchem. Gotów był poświęcić samego siebie dla dobra rodziny oraz swoich żołnierzy.

Wszystkie postacie wykreowane przez Kena Liu były doskonale dopracowane z najmniejszymi szczegółami. Nieustraszony Mata, zaradna Jia, heroiczny Luan, mądra Soto, wspaniałomyślny Cogo czy zabójcza Gin, wszyscy odgrywają znaczącą rolę w tworzeniu nowego porządku na Wyspach Dary i zaszywają się w sercu czytelnika dzięki swoim nietuzinkowym charakterom.


PODSUMOWANIE:
Powieść Kena Liu to fantastyczna, wielowątkowa historia przepełniona duchem Orientu, dopracowana w stu procentach. Kiedy całkiem wciągnęłam się w świat Dary, ciężko było mi z niego wyjść i z wielkim smutkiem kończyłam tę wspaniałą historię, pełną rywalizacji, walki z tyranią i sporu o to, co dobre i cenne. Nie mogę jednak zapomnieć o moich początkowych trudnych zmaganiach z tą książką i mam wrażenie, że gdyby skrócić lub całkowicie odciąć pierwsze 300 stron, powstałaby powieść idealna. Gorąco polecam Królów Dary wszystkim wielbicielom fantastyki i z niecierpliwością czekam na kolejny tom!



Za możliwość lektury bardzo gorąco dziękuję wydawnictwu SQN






PS. Zmieniłam trochę formę recenzji i myślę, że jest bardziej przejrzysta i funkcjonalna. Co sądzicie? :)
.____________________________
FACEBOOK: Books of Souls
INSTAGRAM: books.of.souls

Autor: Jon Krakauer

Rok wydania: 1997

Wydanie polskie: 2015

Wydawnictwo: Czarne

Liczba stron: 419

Moja ocena: 10/10

⁣
PS. Dziękuję osobie, która sprezentowała mi tę piękną książkę na urodziny (pomijając to, że przeczytałam ją dopiero dwa miesiące później). Ryba, jesteś najlepsza!
____________________________
FACEBOOK: Books of Souls
INSTAGRAM: books.of.souls

Autor: John Green, David Levithan

Rok wydania: 2010

Wydanie polskie: 2015

Wydawnictwo: Bukowy Las

Liczba stron: 353

Moja ocena: 6/10